MENU

Το βασικό άγχος λοιπόν του Παναθηναϊκού δεν πρέπει να είναι οι μεταγραφές, αλλά οι ανανεώσεις. Είναι σαφές πως οι «πράσινοι» επέλεξαν - και καλά έκαναν - να κρατήσουν τον κορμό που οδήγησε στον τίτλο, αλλά θα πρέπει σιγά - σιγά να εισπράττουν απαντήσεις για να μπορούν να πάνε στην επόμενη σελίδα.

Αν οι Σίνγκλετον, Τζέιμς, Γκάμπριελ παραμείνουν στο ρόστερ, τότε τα κουκιά είναι μετρημένα και οι κινήσεις που θα πρέπει να γίνουν είναι πολύ περιορισμένες. Αν πάλι τα «όχι» είναι διαδοχικά, τότε πράγματι ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να έχει σύμμαχο το χρόνο προκειμένου να βρει ποιοτικούς ξένους για να αναπληρώσει τα κενά. Κι όπως φαίνεται και στην αγορά δεν είναι πολλά τα καλά ονόματα που κυκλοφορούν, με αποτέλεσμα οι λύσεις να είναι περιορισμένες.

Από τα ονόματα που γράφτηκαν το τελευταίο διάστημα, αυτό του Γιόνας Ματσιούλις, μου προκάλεσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ο Λιθουανός είναι μια εξαιρετική περίπτωση, έστω κι αν τα χρόνια έχουν περάσει και ο ρόλος του στη Ρεάλ δεν ήταν αυτός που θα ήθελε. Εχει τα χαρακτηριστικά που λείπουν από τα «τριάρια» του Παναθηναϊκού, έχει το «δέσιμο» με τον κόσμο και θεωρώ πως του αξίζει να δικαιωθεί για την αδικία που έγινε στο παρελθόν. Ακόμη και σήμερα ουδείς έχει καταλάβει για ποιο λόγο έφυγε μ΄αυτό τον τρόπο ο Ματσιούλις, ο οποίος μάλιστα περίμενε μέχρι την τελευταία στιγμή μια πρόταση ανανέωσης που δεν έγινε ποτέ.

Η επιστροφή του θα σημάνει προφανώς τη μη απόκτηση του Περπέρογλου, με δεδομένη την παραμονή του Κέι Σι Ρίβερς και την παρουσία του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου. Με Ματσιούλις και Ρίβερς, ο Πασκουάλ έχει δύο τριάρια που μπορούν να κάνουν πολλά ίδια, αλλά και πολλά διαφορετικά πράγματα στο παρκέ. Και οι δύο σουτάρουν καλά, ο Ματσιούλις ποστάρει καλύτερα, ο Ρίβερς είναι πιο γρήγορος στο ένας εναντίον ενός. Ο Αμερικανός μπορεί να παίξει και στο «2», ο Λιθουανός μπορεί άνετα να παίξει και στο «4».

Για τη θέση του πόιντ γκαρντ θα επιμείνω πως για τον Παναθηναϊκό δεν είναι αυτοσκοπός η παραμονή του Τζέιμς. Προφανώς και έχει ανάγκη τον Τζέιμς που είδαμε στα δύο τελευταία παιχνίδια των τελικών, αλλά εκτιμώ πως με τα χρήματα που διαθέτει θα μπορέσει να βρει μια παρόμοια περίπτωση. Πιο μεγάλο ενδιαφέρον έχει το αν και ποιον θα πάρει ο Πασκουάλ για δεύτερο καθαρόαιμο πλέι μέικερ και λιγότερο το αν θα βρει παίκτη με τα χαρακτηριστικά του Τζέιμς που είναι περισσότερο «2άρι» και λιγότερο πόιντ γκαρντ.

Στην ουσία μια ομάδα με υψηλούς στόχους χρειάζεται τουλάχιστον 5 αξιόπιστους γκαρντ που να μπορούν να εναλλάσσονται στις θέσεις «1» και «2». Οι σίγουροι αυτή την στιγμή είναι Καλάθης και Παππάς, κάτι που σημαίνει πως ο Πασκουάλ θα πρέπει να αναζητήσει 3 παίκτες, με δεδομένη την αποχώρηση του Φελντέιν που αυτή την στιγμή δεσμεύεται με συμβόλαιο. Είναι κομβικής σημασίας ο ρόλος που θα έχει ο Παππάς την επόμενη περίοδο, καθώς αυτός ο ρόλος θα κρίνει στην ουσία και τι παίκτης πρέπει να αποκτηθεί στο «2».

Αν ο Ελληνας γκαρντ υπολογίζεται πλέον για starter τότε είναι σαφές πως οι «πράσινοι» θέλουν έναν αξιόπιστο σουτέρ που θα μοιράζεται και δεν θα «κλέβει» το χρόνο από τον Παππά. Αντίστοιχα, αν ο Πασκουάλ δεν εμπιστευτεί τον Μποχωρίδη τότε οι πρωταθλητές θα πρέπει να αναζητήσουν άλλα δύο πόιντ γκαρντ, ο ένας εκ των οποίων θα πρέπει να είναι κλασικός άσος, στη λογική του Καλάθη, αλλά με αξιόπιστο σουτ.

Y.Γ1: Η υπόθεση Σλούκα επιβεβαιώνει πως οι σοβαροί παίκτες δεν αποφασίζουν με μοναδικό κριτήριο τα χρήματα. Πολύ καλά έπραξε ο Παναθηναϊκός σε μια προσπάθεια να τον δελεάσει, αλλά είναι σα να βλέπω τις υπόλοιπες ομάδες της Ευρωλίγκας από το 2002 και μετά, όταν προσπαθούσαν να πάρουν παίκτη από τους «πράσινους». Οι σοβαροί δεν κοιτάνε μόνο τα χρήματα.

Είναι το project, είναι ο προπονητής που εκφράζει το project, είναι ο ρόλος τους στο σύνολο, οι προϋποθέσεις για να παραμείνουν στην κορυφή, οι συνθήκες ζωής και βεβαίως τα χρήματα. Δεν είναι εύκολο λοιπόν να πάρεις παίκτη από την πρωταθλήτρια Ευρώπης που έχει τον Ομπράντοβιτς προπονητή και κάθε χρόνο αυξάνει το μπάτζετ της, στοχεύοντας σε μια νέα Αυτοκρατορία. Λογική η προσπάθεια του Παναθηναϊκού λοιπόν να δελεάσει τον Σλούκα, λογική και η απόφασή του να συνεχίσει στην Τουρκία έστω και με λιγότερα χρήματα...

Υ.Γ2: Δεν δέχομαι την άποψη αυτών που δεν «επιτρέπουν» τον πανηγυρισμό για την επιτυχία της εθνικής γυναικών, επειδή δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ μαζί της. Θα ταυτιστώ απόλυτα με την άποψη της Χριστίνας Αμερικάνου που έγραψε πριν από τον ημιτελικό με τη Γαλλία: «Δηλαδή όσοι πανηγύριζαν με την dream team του Ιακώβου και του Δήμα, μεγάλωσαν διαβάζοντας καθημερινά τα νέα της Αρσης βαρών ετσι;

Είναι άλλο να λέμε πως κάποια αθλήματα θάβονται και τα θυμόμαστε μόνο στις επιτυχίες (και μαγκιά των αθλητών/αθλητριών) και άλλο να κουνάμε δάχτυλα στο αυθόρμητο "ζήτω" για μία εθνική διάκριση! Απόψε λοιπόν εγώ που ΔΕΝ ασχολούμαι με το γυναικείο μπάσκετ, αν και το έχω υπηρετήσει ως αθλήτρια, θα πανηγυρίσω τη νίκη της Εθνικής ομάδας των γυναικών. Θα πανηγυρίσω και την ήττα γιατί είναι ομάδα με τσαγανό και ταλέντο και δικαιούται και τη στραβή».

Υ.Γ3: Για τα SMS και την υπόθεση Μάντζαρη τα αναλύσαμε σε προηγούμενο άρθρο και δεν έχει νόημα η σοβαρή κουβέντα. Το καλύτερο για την περίσταση, με ωραιότατο χιούμορ, το 'γραψε ο Τάσος Δελημπαλταδάκης από τους πιο γνωστούς και παραδοσιακούς μάνατζερ στο χώρο. « Έχω πουλήσει μέχρι , και ΠΑΓΟ σε εσκιμώους , αλλά να να τις ´ΦΑΩ ´ και από τους πράσινους & τους κόκκινους σε μια μεταγραφή δεν το έχω κάνει στα 25 χρόνια καριέρας !!!!!! RESPECT στον ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΟΠΑΛΙΔΗ».

Οι ανανεώσεις «καίνε» περισσότερο από τις μεταγραφές
EVENTS