MENU

Ηταν ο πρώτος από τους τέσσερις τελικούς που η διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες ήταν τόσο εμφανής. Η πρώτη φορά που ο ένας ήταν τόσο καλύτερος από τον άλλον, που δεν χρειάστηκαν οι λεπτομέρειες για να κριθεί το αποτέλεσμα. Εχω αρκετό καιρό να δω τον Ολυμπιακό να... πιάνεται αιχμάλωτος στο ΟΑΚΑ, να παραδίνεται άνευ όρων και στην ουσία να μην απειλεί ποτέ. Ηταν τόσο μεγάλη η διαφορά στο πάθος, το κίνητρο και την στόχευση που δεν αμφισβητήθηκε δευτερόλεπτο η ανωτερότητα του Παναθηναϊκού.

Ο Ολυμπιακός είχε πολλά λάθη, τόσα που δεν επιτρέπονται σ' αυτό το επίπεδο και σε ένα κρίσιμο τελικό. Δεν μπορείς μ' αυτό το νούμερο να αξιώνεις κάτι περισσότερο απ' αυτό που σου συνέβη και μάλιστα σ' ένα παιχνίδι που ο αντίπαλος μπαίνει σαν... καμικάζι στο παρκέ. Προφανώς και οι «ερυθρόλευκοι» δεν είχαν φρεσκάδα, ενέργεια, αλλά κατά βάση εγκλωβίστηκαν από έναν εκπληκτικό αμυντικά Παναθηναϊκό.

Με δυο λόγια έβλεπα τον τρόπο που προσπαθούσε να επιτεθεί ο Ολυμπιακός και ήταν σαν να έβλεπα τον Παναθηναϊκό όλης της χρονιάς, αυτόν που τόσες φορές έχουμε κατακρίνει για τον μονοδιάστατο στυλ παιχνιδιού του. Δεδομένης της αδυναμίας των περιφερειακών να περάσουν την μπάλα στη ρακέτα, ο Ολυμπιακός έφτασε στο σημείο να πετάει τη μία μπάλα μετά την άλλη στα χέρια του αντιπάλου κι όσες φορές δεν το 'κανε, εκδήλωνε επιθέσεις της... πυρκαγιάς. Τα νεύρα του Σπανούλη που κατέληξαν στις αντιδικίες με Γκιστ και Παππά ήταν μάλλον ενδεικτικά του εκνευρισμού για το γεγονός ότι ο ίδιος και η ομάδα του δεν είχαν τον τρόπο για να «μπουν» στο παιχνίδι.

Ο ΠαναθηναΪκός από την άλλη νομίζω πως έκανε το ΤΕΛΕΙΟ παιχνίδι! Τελικός που στο 32' έχεις μόλις 5 λάθη κι έχεις αναγκάσει τον αντίπαλο να κάνει 20 (!), είναι σχεδόν δεδομένο ότι θα καταλήξει στα χέρια σου και μάλιστα με ευκολία. Μετά τον πρώτο τελικό, είχα επισημάνει πως για να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να πάρει το πρωτάθλημα, θα χρειαστεί οπωσδήποτε την αξιοπιστία των Καλάθη και Γκιστ.

Ο 4ος τελικός αποτελεί μια επιβεβαίωση για το πόσο διαφορετικός είναι ο Παναθηναϊκός, όταν ο Νικ και ο Γκιστ πατάνε με σιγουριά στο παρκέ. Ο Καλάθης δικαίως άκουσε το όνομά του να γίνεται σύνθημα, με δεδομένο ότι λίγες ώρες νωρίτερα ήταν στο νοσοκομείο, αλλά θεωρώ ότι το «κλειδί» του Πασκουάλ ήταν ο Τζέιμς Γκιστ. Προφανώς και ο Αμερικανός δεν είναι στο 100%, ούτε καν στο 70% αυτών που ξέραμε, αλλά το 50%-60% είναι υπεραρκετό τουλάχιστον στο αμυντικό κομμάτι.

Ο Γκιστ συνέχισε αυτό που άφησε μισό με την απόδοσή του στην τελευταία περίοδο του 3ου τελικού. Είναι ίσως ο μοναδικός παίκτης στην Ευρώπη που βάζει τον Σπανούλη στη διαδικασία να σκεφτεί περισσότερο απ' όσο πρέπει. Ηταν τουλάχιστον δύο οι φάσεις στη διάρκεια του αγώνα που ο αρχηγός του Ολυμπιακού είδε μπροστά του τον Γκιστ και δεν είχε καν επιλογή, στη μία μάλιστα εκ των δύο ακολούθησε το μικροεπεισόδιό τους.

Ηταν η στιγμή που με τον τρόπο που χειρίστηκε τη φάση ο Σπανούλης, έμοιαζα να λέει «πάρε την μπάλα, δεν έχω τι να την κάνω», σαν να πέρασαν 20 σκέψεις από το μυαλό του και να μην μπορούσε καμία να εφαρμόσει με τον Γκιστ μπροστά του. Ο Καλάθης ήταν αυτός που...ξεθεώνει στο κυνηγητό τον αρχηγό του Ολυμπιακού και ο Γκιστ έρχεται στο σκριν για να ολοκληρώσει τη δουλειά και να αποθαρρύνει κάθε σκέψη του.

Ο Αμερικανός δεν είναι απλά ένας καλός παίκτης στο rotation του Πασκουάλ, είναι βασικό «εργαλείο» για να οδηγήσεις τον αντίπαλο σε αυτό τον αριθμό λαθών. Ψηλός που βγάζει με την ίδια άνεση την άμυνα στο τρίποντο και τη ρακέτα, αποτελεί αυτομάτως το «κλειδί» για να αναγκάσεις τον αντίπαλο να κρατήσει την μπάλα στα χέρια του περισσότερο απ' όσο πρέπει.

Πέραν αυτών των δύο, ο Πασκουάλ είχε κι άλλα «όπλα» στη φαρέτρα του. Ο Τζέιμς για παράδειγμα δεν είχε καμία σχέση με τον Τζέιμς των προηγούμενων τελικών. Αφησε στην άκρη τις... κωλοτουμπιές, δεν του χρειάστηκαν άλλωστε, και πήγε στον ρυθμό που ήθελε ο προπονητής του. Από το ξεκίνημα που ήταν στην αρχική 5άδα μέχρι και το φινάλε έκανε υπέρβαση για τα δεδομένα του. Επίσης, μεγάλη βοήθεια πρόσφερε ο Γκάμπριελ, ο Σίνγκλέτον ήταν κοντά στα φετινά στάνταρ του, ενώ ο Μπουρούσης έδωσε πολλά περισσότερα απ' αυτά που έδωσαν στον Σφαιρόπουλο και οι τρεις ψηλοί του.

Οσα είδαμε στον τέταρτο τελικό, «σβήνονται» και παραγράφονται, αν μπούμε στην κουβέντα για το τι θα γίνει στο 5ο παιχνίδι. Ο,τι είδαμε, είδαμε και δεν έχουν καμία σχέση με όσα θα δούμε στο ΣΕΦ. Είναι προφανές πως ο Ολυμπιακός έχει πλέον μεγαλύτερη πίεση, ο Παναθηναϊκός πήγε τη σειρά στο σημείο που λίγοι πίστευαν μετά τα γεγονότα στην Τουρκία κι έχει ως παρακαταθήκη το γεγονός ότι η συνολική εικόνα που παρουσιάζει είναι καλύτερη του Ολυμπιακού, με το τελευταίο παιχνίδι να παίζει το ρόλο του και να γέρνει την πλάστιγγα προς την πλευρά των «πράσινων».

Θεωρητικά, ο γηπεδούχος παραμένει το φαβορί , αλλά πλέον δεν έχουμε να συζητήσουμε για μια σειρά αγώνων, αλλά για ένα και μόνο παιχνίδι που τα πάντα μπορούν να κριθούν στην καλή βραδιά.

Το σίγουρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός θα επιδιώξει να παρουσιάσει την αντίστοιχη εικόνα στην άμυνα και να μην εμφανίσει την... παιδική ασθένεια που εμφανίζεται στα τελευταία λεπτά όλων των κρίσιμων αγώνων.

Ο Ολυμπιακός πρέπει οπωσδήποτε να «φορτώσει» μπαταρίες. Λογικά ο Σφαιρόπουλος ξεκούρασε Σπανούλη και Πρίντεζη σε όλη σχεδόν την τελευταία περίοδο ενώ βασικό του μέλημα είναι να κατεβάσει τα λάθη σε μονοψήφιο αριθμό. Δεν θέλει βεβαίως ούτε να σκέφτεται πως θα πάει σε 5ο τελικό, έχοντας μόλις έναν παίκτη με διψήφιο αριθμό πόντων και βεβαίως περιμένει μεγαλύτερη βοήθεια από τον αρχηγό του. Ενδεικτικά: Σπανούλης: 6,3π., 5/18 εντός πεδιάς (1/10 τρίποντα), 3 λάθη κατά μέσο όρο σε τρία παιχνίδια των τελικών!

Πειστικά καλύτερος!
EVENTS