MENU

Με τον γνωστό... μαγικό τρόπο των τελευταίων λεπτών, οι «πράσινοι» βρέθηκαν από το +10 στο -2 κι έχασαν την μεγαλύτερη ίσως ευκαιρία για να κάνουν το break.

Προφανώς και το μπάσκετ είναι το πιο αξιοκρατικό άθλημα, αλλά από τις βραδιές εκείνες που η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα. Στα 35 από τα 40 λεπτά του τρίτου τελικού ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος, λιγότερο κακός αν θέλετε, αλλά για πολλοστή φορά έπεσε στην «παγίδα» των τελευταίων λεπτών, την πάτησε σαν πρωτάρης, επιβεβαιώνοντας πως αυτά τα παιχνίδια χρειάζονται προσωπικότητες για να διαχειριστούν την κρίση.

Από το +10 και μάλιστα στο ΣΕΦ, κατάφερε μέσα σ' ένα τρίλεπτο να βρεθεί στο -2, επαναλαμβάνοντας λάθη που τα έχει κάνει... 100 φορές μέσα στην ίδια σεζόν. Εβλεπες τις επιθέσεις του Παναθηναϊκού και αισθανόσουν πως ήταν αυτός που βιαζόταν για να καλύψει τη διαφορά κι όχι αυτός που έπρεπε απλά να την προστατεύσει.

Αισθανόσουν πως αυτός που μέχρι εκείνη την ώρα είχε βάλει τη σφραγίδα του στο παιχνίδι (Τζέιμς), έπρεπε πάση θυσία να πάρει όλες τις προσπάθειες μέχρι τέλους. Δεν έχει νόημα να σταθεί κανείς σε μία - μία φάση από το +10 μέχρι το -2, είναι άλλωστε τόσα τα λάθη και οι υπερβολές που η λέξη κλισέ «αυτοκτονία» μοιάζει λίγη για να περιγράψει τον τρόπο που έχασαν την μεγάλη ευκαιρία οι «πράσινοι».

Ο Ολυμπιακός από την άλλη θα πρέπει να αισθάνεται σαν τον Παναθηναϊκό της εποχής που νικούσε τα ντέρμπι με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Από το κλέψιμο του Μουλαομέροβιτς και το γκολ φάουλ του Μπατίστ την ώρα που πανηγύριζε ο Γκέρσον, μέχρι τα 6 τρίποντα στο ΣΕΦ του Κένεντι Ουίνστον. Είναι εκπληκτικό πως ο Ολυμπιακός με 5 λεπτά όλα κι όλα φυσιολογικού (όχι καλού...) μπάσκετ κατάφερε να ανατρέψει το -10, να κρατήσει το πλεονέκτημα έδρας και να αναζητά πλέον μία νίκη σε δύο τελικούς.

Μέχρι και το ημίχρονο με τον Σπανούλη και τον Πρίντεζη να είναι εκτός ματς και τους παίκτες του Σφαιρόπουλου να «σπάνε» τα καλάθια, δεν μπορούσα να φανταστώ πως ο Παναθηναϊκός θα έπαιρνε ένα ματς που ο Ολυμπιακός προηγούνταν, χωρίς να κάνει τα βασικά. Εχανε βολές, έχανε όλα τα ελεύθερα τρίποντα, δεν μπορούσε να βρει τρόπο για να βάλει τον Σπανούλη στο παιχνίδι και παρ' ολ' αυτά ήταν μπροστά με 3 πόντους.

Από το 30' και ύστερα, βλέποντας τον Γκιστ να κόβει κάθε διάδρομο στον Σπανούλη, τον Τζέιμς να βάζει εκπληκτικά σουτ και τον Παναθηναϊκό να έχει πιο «καθαρό» μυαλό και συγκροτημένη σκέψη, δεν μπορούσα να σκεφτώ με ποιον τρόπο θα επέστρεφε ο Ολυμπιακός από το -10. Κι όμως, οι «ερυθρόλευκοι» επέστρεψαν γιατί όπως αποδείχτηκε διαθέτουν περισσότερες ισχυρές προσωπικότητες από τον Παναθηναϊκό.

Οταν βλέπεις παίκτες που δεν έχουν... αγγίξει το ματς, να παίρνουν την μπάλα και να εκτελούν το κρίσιμο σουτ με τη ψυχολογία της προπόνησης τότε αντιλαμβάνεσαι ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες. Από τη μία ο Ολυμπιακός είχε τουλάχιστον τρεις παίκτες (Σπανούλης, Παπανικολάου, Πρίντεζης) που μπορούσαν στην κακή τους μέρα να πάρουν την ευθύνη, από την άλλη ο Παναθηναϊκός είχε πάλι μόνο τον Τζέιμς που μπορεί να ήταν μοιραίος, αλλά είναι και ο μόνος που μπορεί να πάρει την ευθύνη, ανεξαρτήτως τελικού αποτελέσματος.

Στην ουσία βλέπουμε το DNA του Ολυμπιακού το 2017 και είναι σαν να βλέπουμε το DNA του Παναθηναϊκού το 2010. Δεν συγκρίνω την ποιότητα, τα μπάτζετ και τα ρόστερ, αλλά το πόση σιγουριά νιώθουν οι παίκτες των δύο ομάδων, τότε και τώρα. Οπως ο Διαμαντίδης έλεγε μέσα του «θα βρούμε τον τρόπο», έτσι και τώρα ο Σπανούλης και οι υπόλοιποι μοιάζουν να λένε πως «και με 10 να χάνουμε, θα βρούμε τον τρόπο».

Για τον Παναθηναϊκό αυτή η ευκαιρία ήταν μοναδική. Σε μια βραδιά που είχε μόλις 8 λάθη, 5 περισσότερα κλεψίματα και καλύτερα ποσοστά σε τρίποντα και βολές, αναγκάστηκε να φύγει με κάτω το κεφάλι και να ψάξει πλέον δύο νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια. Πολλοί ήταν αυτοί που στάθηκαν στο κάκιστο θέαμα του τρίτου τελικού, αλλά νομίζω πως σε γενικές γραμμές ο Παναθηναϊκός αδικείται από την γενίκευση αυτή.

Προφανώς και δεν θεωρώ πως το παιχνίδι θα το θυμόμαστε για καιρό, αλλά το ζητούμενο είναι τι απαιτήσεις έχεις από την κάθε ομάδα. Υπό αυτή την έννοια, η εικόνα που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός ήταν πολύ λιγότερο κακή από την αντίστοιχη που παρουσίασε ο Ολυμπιακός στα 35 από τα 40 λεπτά του παιχνιδιού.

Αλλωστε, αυτό είναι το μπάσκετ που συνηθίζουν να παίζουν οι «πράσινοι». Της ατομικής πρωτοβουλίας, των πολλών σουτ που άλλες φορές μπαίνουν και νικάνε κι άλλες τα χάνουν και πάνε σπίτια τους. Με δεδομένο λοιπόν αυτό, ο Παναθηναϊκός είχε να επιδείξει κάτι περισσότερο στον 3ο τελικό κι αυτό ήταν η συγκέντρωσή του στην άμυνα, η προσαρμογή στα πλεονεκτήματα του Ολυμπιακού κι αυτός ήταν ο λόγος άλλωστε που βρέθηκαν στο +10 λίγο πριν από το φινάλε.

Αντίθετα, ο Ολυμπιακός είχε μεγάλη πίεση, περισσότερο άγχος απ΄ ό,τι ενδείκνυται σε τέτοια παιχνίδια, αλλά όταν αισθάνθηκε να χάνει το πλεονέκτημα της έδρας, έβαλε μπροστά τον μηχανισμό της αυτοσυντήρησης. Προσωπικά θεωρώ ότι ο Παπανικολάου μόνο και μόνο για την διπλή άμυνα που έπαιξε στην τελευταία φάση, μαρκάροντας πρώτα τον Τζέιμς και στην ίδια φάση τον Σίνγκλετον, θα πρέπει να πάρει το βραβείο του MVP, άσχετα αν ο Μιλουντίνοφ ήταν πάλι εξαιρετικός, αλλά και ψύχραιμος με τις βολές στο τέλος.

Τι γίνεται από 'δω και πέρα; Ο 4ος τελικός είναι πολύ δύσκολος για τον Παναθηναϊκό και λιγότερο δύσκολος - σε σχέση με τον 3ο - για τον Ολυμπιακό. Οι «πράσινοι» είναι πλέον με την πλάτη στον τοίχο και η ιστορία φέτος έχει δείξει πως δυσκολεύονται να διαχειριστούν τέτοιες καταστάσεις. Αγωνιστικά, με βάση την εικόνα στα τρία παιχνίδια, η σειρά είναι ανοικτή, αλλά βάσει εμπειρίας, ψυχολογίας και διαχείρισης, ο Ολυμπιακός έχει πλέον ένα ισχυρό πλεονέκτημα.

Παναθηναϊκός 2016-17: 1000+1 τρόποι για να... αυτοκτονήσεις!
EVENTS