MENU

Σε ένα από τα χειρότερα ντέρμπι της σύγχρονης ιστορίας, σε ένα παιχνίδι που από ένα σημείο και μετά η τακτική περιοριζόταν στο «δώσε την μπάλα στον ψηλό» ή «δώσε το σουτ στον κοντό», ο Ολυμπιακός έφτασε στο 1-0 και ο Παναθηναϊκός γκρινιάζει για την μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε.

Οταν πας στο ΣΕΦ έχεις απέναντί σου τον Ολυμπιακό με 20% τρίποντα, 63% δίποντα και μηδέν πόντους από αιφνιδιασμό, τότε η ήττα αποκαλείται χαρακίρι. Και μπορεί βεβαίως να μην έχει κριθεί απολύτως τίποτα, αλλά ίσως αυτό αυτό το παιχνίδι να ήταν κομβικής σημασίας, όπως συμβαίνει πάντα άλλωστε, όταν μια ελληνική ομάδα επιστρέφει από φάιναλ φορ και χρειάζεται το χρόνο της για να γεμίσει μπαταρίες και να βρει την χαμένη ενέργεια.

Ο Παναθηναϊκός ήταν λίγο - πολύ αυτό που ξέρουμε όλη τη χρονιά. Ικανός για το καλύτερο, ικανός για το χειρότερο με το δεύτερο συνήθως να εκδηλώνεται την ώρα που κρίνονται τα παιχνίδια. Ο Πασκουάλ είχε ένα ξεκάθαρο πλάνο, να μεταφέρει την μπάλα στο καλάθι, να κάνει «κολώνα» του 1ου τελικού τον Μπουρούση και για περισσότερο από 20λεπτά τα κατάφερε. Οσο ο Παναθηναϊκός επέμενε στο πλάνο είχε αποτελέσματα. Νωρίς - νωρίς όλη η φροντ λάιν του Ολυμπιακού φορτώθηκε με φάουλ κι αυτό ήταν το στοιχεία που επέτρεψε στους «πράσινους» να επιστρέψουν από το -10 και να πάνε στο -2 στο ημίχρονο.

Ο Μπουρούσης μπορεί να ήταν πρόβλημα στην αμυντική ισορροπία του Παναθηναϊκού στην α' περίοδο, αλλά ήταν τόσα πολλά αυτά που έδωσε σε όλους τους τομείς που αναμφισβήτητα αναδεικνύεται κορυφαίος των «πράσινων». Ηταν σαφές πως ο Ολυμπιακός προσπαθούσε να «χτυπήσει» με κάθε τρόπο τα αργά πόδια του Μπουρούση στην άμυνα, σε έναν βαθμό τα κατάφερε, αλλά αυτό δεν του ήταν αρκετό, από την στιγμή που πολλές έξτρα πάσες κατέληγαν σε ένα απελπιστικά άστοχο σουτ, από τα πολλά που είχε ο Ολυμπιακός.

Το θέμα για τον Παναθηναϊκό ήταν πως αντί να επιμείνει στο πλάνο, όσο περνούσε η ώρα έβγαινε απ' αυτό και κατέληξε στο τέλος να παίζει το κλασικό μπάσκετ της έμπνευσης και του ηρωισμού. Οι επιθέσεις των τελευταίων 4 λεπτών, ειδικά οι τρεις του Τζέιμς, θα μπορούσαν να διδάσκονται σε σεμινάριο για το πώς μια ομάδα χάνει το μυαλό της και αναζητά τον ήρωα κι όχι το πλάνο. Ο Αμερικανός, πιστός στο μπάσκετ που πάντα έπαιζε, πήγε σε επιλογές που δεν είχαν κανένα νόημα, με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να χάσει μια μοναδική ευκαιρία που ενδεχομένως να μην του δοθεί ξανά σε τέτοιο βαθμό.

Ηταν σαφές από τον τρόπο που ξεκίνησε και τα δύο ημίχρονα ο Πασκουάλ πως είχε εμπνευστεί ένα σχήμα με Καλάθη, Φελντέιν, Χαραλαμπόπουλο, Σίνγκλετον και Μπουρούση, με τη διαφορά πως αυτή η τριάδα των περιφερειακών αδυνατούσε να δει πρόσωπο με πρόσωπο το καλάθι.

Ο μεν Καλάθης ξεκίνησε με τρία χαμένα σουτ από τα 2-3 μέτρα, ο Φελντέιν είχε μόλις 0/2 σουτ και τον Χαραλαμπόπουλο θα τον θυμόμαστε σ' αυτό το παιχνίδι μόνο για το κακό φάουλ που κατέληξε σε γκολ φάουλ επί του Μιλουντίνοφ. Και τις δύο φορές αυτό το σχήμα έδωσε ευκαιρία στον Ολυμπιακό να «χτίσει» διαφορά, για να χρειαστεί ο Φώτσης με τον Μπουρούση στο πρώτο ημίχρονο και η είσοδος βεβαίως του Ρίβερς που ήταν ο πιο αξιόπιστος επιθετικά παίκτης του Παναθηναϊκού. Ενδεικτικό της έλλειψης βοήθειας από τα πόιντ γκαρντ, το γεγονός ότι Καλάθης και Τζέιμς τελείωσαν με 4/20 εντός πεδιάς (!), έχοντας 5 από τα 9 συνολικά λάθη των «πράσινων».

Ο Ολυμπιακός νίκησε τον Παναθηναϊκό, αλλά νίκησε και την κούραση. Νομίζω πως ο Σφαιρόπουλος θα νιώθει ανακουφισμένος, γνωρίζοντας πως ο πρώτος τελικός, μετά από φάιναλ φορ, κρύβει πολλές παγίδες. Οι «ερυθρόλευκοι» κέρδισαν χρόνο μ' αυτό το 1-0, μπήκαν περισσότερο στο κλίμα των τελικών, θα αναγκαστούν να «φορτώσουν» μπαταρίες και να αποκτήσουν μεγαλύτερη συγκέντρωση.

Ο Μιλουτίνοφ ήταν εκπληκτικός ενώ ο Σπανούλης τελείωσε με 0/5 τρίποντα, αλλά έδωσε 10 ασίστ, χωρίς τις έξτρα πάσες που κατέληγαν σε ελέυθερα άστοχα σουτ από την περιφέρεια. Είναι σαφές πως δεδομένης της απουσίας του Λοτζέσκι, ο Σφαιρόπουλος θα χρειαστεί κι άλλους παίκτες για να φτάσει στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, διαφορετικά κινδυνεύει να βγάλει όλη τη σειρά σ' αυτό τον ρυθμό και κάθε φορά να ψάχνουμε τον μονόφθαλμο και τον τυφλό.

Y.Γ1: Καθοριστική η τάπα του Παπανικολάου στον Ρίβερς την στιγμή που σηκωνόταν για τρίποντο. Πιο καθοριστική η συνέχεια της φάσης με τον Τζέιμς να πηγαίνει για σουτ αντί για διείσδυση...

Υ.Γ2: Ο Χαραλαμπόπουλος πρέπει να τολμήσει, πρέπει να πάρει αποφάσεις! Δεν γίνεται να είσαι starter στον Παναθηναϊκό, να παίζεις περισσότερα από 10 λεπτά σε ένα τελικό και να τελειώνεις το ματς με την στατιστική να καταγράφει... 0 προσπάθειες, 2 ριμπάουντ και 4 φάουλ. Αν ο Παναθηναϊκός θέλει (και πρέπει...) να επενδύσει στον Χαραλαμπόπουλο θα πρέπει πρώτα απ' όλα να τον πείσει να παίρνει αποφάσεις.

Υ.Γ.3: Αν ο Παναθηναϊκός θέλει να έχει τύχη στους τελικούς δύο πράγματα πρέπει να συμβούν: Πρώτον, ο Καλάθης να είναι στοιχειωδώς καλός, δεύτερον να εμφανιστεί στο παρκέ ο Τζέιμς Γκιστ που γνώριζαν και αποθέωσαν οι φίλοι του τριφυλλιού. Ο Αμερικανός είναι κομβικός παίκτης σε μια σειρά αγώνων που τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του είναι απαραίτητα.

Όταν χάνεις τα λογικά σου, χάνεις και την ευκαιρία...
EVENTS