MENU

Ο Ολυμπιακός υποτίμησε, όχι τον Παναθηναϊκό, αλλά το αποσυμπιεσμένο ένστικτο επιβίωσης του αουτσάιντερ, που δεν έχει τίποτα να χάσει, παρά μόνο να κερδίσει. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να ισορροπήσει πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί κουβαλώντας και το κοντάρι του φαβορί και κάπως έτσι θα εξελιχθεί μία σειρά που με το καλημέρα έκανε face off ρόλων, αλλά η γραμμή του τερματισμού απέχει τόσο πολύ, που δεν είναι καν ορατή ακόμα.

Στο παρκέ του ΣΕΦ ο Παναθηναϊκός παρουσίασε ένα εργόχειρο αριστούργημα κεντημένο πάνω στις ακονισμένες βελόνες του Αργύρη Πεδουλάκη. Για τον δεύτερο τελικό ωστόσο, ο Αρτζι έχει ακόμα περισσότερη δουλειά να κάνει. Το break του Πειραιά βασίστηκε, εκτός των άλλων, σε τομείς που ουδόλως, (μπορούν να) αποτελούν βασικούς άξονες στρατηγικής του Παναθηναϊκού. Ο Πεδουλάκης, προσπάθησε να βοηθήσει τον Καλάθη να είναι πιο αποτελεσματικός και απειλητικός για την άμυνα του Ολυμπιακού. Εν πρώτοις τα κατάφερε, δεν είναι όμως, δεδομένο ότι θα έχει την ίδια παρουσία στους επόμενους τελικούς.

Είναι λάθος να πιστέψει κάποιος ότι ο Παναθηναϊκός νίκησε εξαιτίας των ατόμων. Εκανε το break διότι κατάφερε να επικρατήσει ως ομάδα, στην τακτική, στην προσέγγιση, στην ψυχολογία... Σε όλα!

Ας ρίξουμε μία ματιά στους πέντε βασικούς άξονες της στρατηγικής που επέλεξε ο Πεδουλάκης στον τελικό:

Α) Ενταξη Καλάθη...

Ο Πεδουλάκης ήξερε ότι ο Νικ έχει γίνει ο πιο εύκολος στόχος των αντιπάλων του. Η άμυνα under εξέθετε όλες τις αδυναμίες του και απενεργοποιούσε τις τεράστιες ικανότητές του. Τι έκανε ο Αρτζι; Μία πολύ απλή, αλλά ουσιαστική αλλαγή. Στο ξεκίνημα του αγώνα και ειδικά στο πρώτο δεκάλεπτο η εντολή ήταν το pick n’ roll να στήνεται μέσα από τη γραμμή του τριπόντου κι όχι έξω από αυτή όπως γίνεται συνήθως... Τι πέτυχε; Αφενός, η άμυνα under, αφήνει χώρο στον αντίπαλο να εκτελέσει ανενόχλητος από τα πεντέμισι-έξι μέτρα κι όχι από τα επτά. Αρα πιο κοντινό ξεμαρκάριστο σουτ για τον Καλάθη. Τι άλλο κατάφερε; Να μπερδέψει την άμυνα, που όσο πιο κοντά στο ζωγραφιστό γίνεται ένα pick n’ roll τόσο πιο ασυνήθιστη κατάσταση είναι για αυτή και τόσο πιο πιο δύσκολο να την αντιμετωπίσει. Κάπως έτσι ήρθε ένα αλεϊ χουπ κάρφωμα για τον Χάντερ στο ξεκίνημα του ματς. Κατά τη γνώμη μου, ήταν μία κομβική αλλαγή που επέτρεψε στον Καλάθη, να βρει ισχυρά πατήματα ψυχολογίας από την έναρξη του ματς.

Β) Πλαϊνά pick n’roll

Ο μεγαλύτερος όγκος των επιθέσεων του Παναθηναϊκού ξεκίνησε με το πλευρικό σκριν του Γκιστ, ή των άλλων ψηλών στους γκαρντ. Μονο που σε σχέση με την εποχή Τζόρτζεβιτς, η ομάδα του Πεδουλάκη είχε πιο συγκεκριμένη στόχευση και πολύ καλύτερη διάταξη στην επίθεση του για να κερδίσει ό,τι περισσότερο μπορούσε. Με αυτόν τον τρόπο (και από τα πολλά επιθετικά ριμπάουντ) ο Παναθηναϊκός κατάφερε να αναπτύξει το εκπληκτικό passing game του και να αναδείξει τις σεμιναριακού επιπέδου αποστάσεις του. Από τη στιγμή που στην πολύ κλειστή άμυνα του Ολυμπιακού σημειωνόταν το πρώτο ρήγμα, οι παίκτες του Πεδουλάκη είχαν εύκολο έργο. Αρκούσε μόνο μία έξτρα πάσα, ίσως κι ακόμα μία για να βρεθεί ο ξεμαρκάριστος παίκτης. Που πολλές φορές ήταν το ίδιο το τεσσάρι, που εδινε το σκριν (ο Γκιστ τις περισσότερες φορές), καθώς ο Ολυμπιακός σε αρκετές περιπτώσεις πιάστηκε στον ύπνο, έχοντας αργές ή καθόλου περιστροφές. Επίσης υπάρχει και κάτι άλλο. Από τους παίκτες, που έχει ο Σφαιρόπουλος στη διάθεσή του και είναι υποχρεωμένοι να προστατεύσουν τη ρακέτα παίζοντας στην αδύνατη πλευρά ουδείς έχει την ικανότητα να σταματήσει τον Γκιστ στον αέρα, όταν καταφέρει να βρει βηματισμό.

Γ) (Συνέχεια από το προηγούμενο) Δύο σουτέρ στην αδύνατη πλευρά

Ο Πεδουλάκης σε σχέση με τον Τζόρτζεβιτς, έχει μία σημαντική διαφορά... Εκμεταλλεύεται τη θέση «4», όπου σε αυτούς τους τελικούς, ο Φώτσης θα έχει συμμετοχή τουλάχιστον 30 λεπτών κατά μέσο όρο. Επί εποχής Τζόρτζεβιτς, ο Παναθηναϊκός είχε καταργήσει τη θέση «4». Επί των ημερων του Πεδουλάκη παίρνει κομβικό ρόλο. Ο Αρτζι λοιπόν, μετά τα πλευρικά σκριν, είχε στήσει στην αδύνατη πλευρά του γηπέδου (εκεί όπου θα καταλήξει η μπάλα αν δε βγει κάτι αμέσως μετά το pick n’ roll), τους δύο καλύτερους σουτέρ του, τον Φώτση και τον Φελντέιν, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις βρέθηκε και ο Χαραλαμπόπουλος, που εκτός από καλός σουτέρ έχει άριστη ικανότητα στην αναγνώριση της άμυνας. Μπορεί να εκτελέσει, να δημιουργήσει, να κάνει την πιο κατάλληλη επιλογή. Με δεδομένο ότι ο Ολυμπιακός συσπειρώνεται στη ρακέτα, η πάσα στην αδύνατη πλευρά είναι η πιο απλή και η πιο εύκολη. Οταν εκεί σε απόσταση λίγων μέτρων βρίσκονται δύο σουτέρ, η άμυνα δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα. Παρά μόνο να προσεύχεται ότι η μπάλα δε θα καταλήξει στο δίχτυ. Credit στον Αρτζι ότι ο Παναθηναϊκός είχε εκπληκτικό timing στις επιθέσεις του και οι πάσες γίνονταν κατά βάση ακριβώς τη στιγμή έπρεπε. Είτε οι τελικές, είτε αυτές που βοηθούσαν στην κυκλοφορία. Για αυτό δεν έπαιξε πολύ και ο Ουίλιαμς. Που δεν είναι ούτε ο καλύτερος σουτέρ, ούτε ο καλύτερος πασέρ, αλλά και δεν μπορεί να διαβάσει με ευκολία το παιχνίδι.

Δ) Κοουτσάρισμα

Οι επιλογές του Αρτζι ήταν πάντα σύμφωνα με τις απαιτήσεις του αγώνα. Οταν ο Καλάθης άρχιζε να τα σπάει με τον Ολυμπιακό να επιμένει στο under, χρησιμοποίησε τον Νίκο Παππά, από τον οποίο δεν υπάρχει καλύτερος στο παιχνίδι ένας εναντίον ενός. Ο Παππάς κατάφερε να σκοράρει 8 πόντους στην τρίτη περίοδο. Ακόμα και η είσοδος του Ραντούλιτσα έγινε με συγκεκριμένο σκεπτικό. Ο Σέρβος μπήκε στο σημείο που ο Παναθηναϊκός είχε εξαιρετικές συνεργασίες από το pick n’ roll κι εύστοχα σουτ. Προσπάθησε με αυτόν τον τρόπο να προλαβει την προσαρμογή της άμυνας και να αλλάξει την ισορροπία της δικής του επίθεσης. Να φέρει δηλαδή, τη μπάλα κοντά στο καλάθι και να έχει δημιουργία από μέσα προς τα έξω, εγκαταλείποντας μάλιστα τα πικ εν ρολ. Δεν του βγήκε, διότι ήταν το σημείο που ο Ολυμπιακός έκανε το σερί της επαναφοράς, αλλά ως σκέψη ήταν ιδανική.

Ε) Αμυνα στον Σπανούλη...

Είναι λάθος να πιστεύει κάποιος ότι ο Παναθηναϊκός έκανε αλλαγές στον Σπανούλη. Η επιλογή ήταν αντιμετώπιση flat... Δηλαδή ο ψηλός που αναλάμβανε το μαρκάρισμα του V Span έπαιρνε θέση παράλληλα με το αρχηγό του Ολυμπιακού. Χωρίς αλλαγές στα μαρκαρίσματα, χωρίς δυναμικές εξόδους (hedge out). Δύο φορές ο Χάντερ έκανε hedge out σε σκριν στον Σπανούλη, αλλά ήταν λάθος για αυτό και στη συνέχεια προσαρμόστηκε, περιμένοντας τον γκαρντ του Ολυμπιακού. Αν ο Σπανούλης δεν έκανε επίθεση, γινόταν αμέσως αποκατάσταση. Τι κατάφερε ο Αρτζι; Το τέλειο (σχεδόν). Από τους 15 πόντους που σημείωσε ο σούπερ σταρ του Θρύλου, ελάχιστοι ήταν σε οργανωμένη άμυνα. Οι περισσότεροι ήρθαν στο ανοιχτό γήπεδο, ή με σουτ πάνω σε άμυνα και βολές.

Αυτοί ήταν οι πέντε βασικοί άξονες του παιχνιδιού που είχε στο μυαλό του ο Αργύρης Πεδουλάκης. Πέτυχε! Από εδώ και πέρα όμως, είναι δεδομένο ότι ο Ολυμπιακός θα προσαρμοστεί. Και τότε ο Αρτζι θα πρέπει να βγάλει άλλους λαγούς απο το καπέλο του. Διότι όπως έγραψε και ο Βετάκης πριν το ματς, ο Παναθηναϊκός στην Ευρωλίγκα ήταν από τις χειρότερες ομάδες στα σουτ τριών πόντων μόνιμα κι αδιάλειπτα. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα καταφέρει ξανά να πάρει 33 πόντους μέσα από σουτ τριών πόντων. Κι αν δεν τα καταφέρει, η φυσιογνωμία των ματς, θα αλλάξει άρδην.

Τα πέντε χρυσά... Αργύρια!
EVENTS