MENU

Οι τελικοί του ελληνικού πρωταθλήματος έρχονται για να επιβεβαιώσουν ότι ακόμα κι αυτό το ανίσχυρο, φτωχικό, ανοργάνωτο πρωτάθλημα, είναι, ίσως, το πιο στριφνό της Ευρώπης. Είναι ο κολεγιακός κόσμος της Ευρώπης, όπου –στις περισσότερες των περιπτώσεων- ο προπονητής αποτελεί σημαντικότερο asset για το κλαμπ, παρά οι παίκτες. Αυτό μας δίδαξε ο γκοσπόντιν Ομπράντοβιτς και ο koumbaros, Ντούντα, αυτό μας δίδαξαν οι στρατιές των πρώην γιουγκοσλάβων προπονητών-δασκάλων, που βρήκαν ασφαλές και ιδανικό λημέρι στα μέρη μας ως αποκούμπι της δριμείας μεταπολεμικής κατάστασης που επικράτησε στη διαλυμένη χώρα τους. Τους παρείχαμε τις προϋποθέσεις και τα ανοιχτά αυτιά των μαθητών μας, μας πρόσφεραν τίτλους, γνώση και την εμπειρία διαχείρισης, ή διεκδίκησης της κορυφής. Και μόνο αυτής.

Είμαι σίγουρος ότι, εκεί, στο ...φτωχικό του, στα προάστια της Μαδρίτης, ο Πάμπλο Λάσο, ή στους πρόποδες του Μονζουίκ, ο Τσάβι Πασκουάλ, αλλά και δεκάδες κόουτς ανά την Ευρώπη, την Πέμπτη θα έχουν συντονίσει τους αποκωδικοποιητές τους σε ελληνική συχνότητα. Ουδείς άλλος τελικός πρωταθλήματος του ευρωπαϊκού μπάσκετ συγκεντρώνει τόσα πολλά προπονητικά βλέμματα όσο ο ελληνικός. Το ενδιαφέρον δεν είναι διαστροφικά επαγγελματικό, ή ψυχαγωγικό (όπως οι Ελληνες παρακολουθούν τους τελικούς της Λίγκας ACB), αλλά σφόδρα εκπαιδευτικό.

Ο Σφαιρόπουλος και ο Πεδουλάκης είναι γνήσιοι κι αυθεντικοί εκπρόσωποι της ανώτερης προπονητική, των Ελλήνων, σχολής. Και κυρίως, κόουτς, που σε όλα τα χρόνια της καριέρας τους, υποχρεώνονταν να εμφανίσουν λαγούς από σχισμένα καπέλα και σκουριασμένους ταχυδακτυλουργικούς μηχανισμούς. Επιβίωσαν, διακρίθηκαν και ανταποκρίθηκαν σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες, υπό ασφυκτική οπαδική πίεση, όταν σε όλες τις άλλες χώρες του μπάσκετ, οι αντίστοιχοι σφετεριστές των δικών μας σκήπτρων, ξόδευαν σχεδόν αλόγιστα και είχαν το δικαίωμα να υποδέχονται τις ήττες με χαμόγελα.

Μετά τη συνέντευξη Τύπου που διοργάνωσε ο ΕΣΑΚΕ σε μισοάδεια (από δημοσιογράφους) αίθουσα ξενοδοχείου, είχα την ευκαιρία να απολαύσω έναν γρήγορο μεσημεριανό καφέ με τον Αργύρη Πεδουλάκη. Στο στρόγγυλο τραπέζι της αυλής του DIVANI Acropolis, ξανακατάλαβα πόσο σπουδαίος μπασκετικός εγκέφαλος είναι ο κόουτς που έχει επικριθεί όσο λίγοι. Χρειάστηκαν μόνο 10 λεπτά για να μου ανοίξει τα μάτια σχετικά με όσα πραγματικά σπουδαία διεμήφθησαν στο Φάιναλ Φορ του Βερολίνου. Λεπτομέρειες (απροσμέτρητης σημασίας) που δεν είχαν εντοπίσει ούτε καν οι παριστάμενοι, καλεσμένοι και μη, στο μεγάλο μπασκετικό χωριό που στήθηκε για ένα πενθήμερο στο Βερολίνο.

Δεν είναι της παρούσης να το αναλύσω. Αντιστοίχως απολαυστικό και αποκαλυπτικό είναι το κουβεντολόι που ανοίγουμε κατά καιρούς με τον Γιάννη Σφαιρόπουλο. Είτε από συστολή, είτε από ταπεινότητα, ουδέποτε αρνήθηκαν να μοιραστούν τη γνώση τους.

Οι δυο τους, λοιπόν, στέλνουν δωρεάν προσκλήσεις για την πασαρέλα που θα στήσουν οι ομάδες τους τις επόμενες 12-15 μέρες στο ΟΑΚΑ και στο ΣΕΦ. Ξεκινώντας, όμως, οι δυο τους από διαφορετικές αφετηρίες. Ο μεν Σφαιρόπουλος έρχεται πανέτοιμος και διαβασμένος, έχοντας επιλέξει μόνος του τα υλικά που θα μαγειρέψουν τη συνταγή της φιλοσοφίας του. Ο δε Πεδουλάκης, ξεκινά από αντιστρόφως ανάλογη αφετηρία. Καλείται να προσαρμόσει σε ξένα υλικά τις αρχές της φιλοσοφίας του. Ντεμέκ, που λένε και στο Βορρά. Οι συμβιβασμοί είναι απαραίτητοι.

Πληροφορίες λένε ότι ο Πεδουλάκης δουλεύει στις προπονήσεις ακόμα και τα βασικά (πάσα, ντρίμπλα, σουτ) με συγκεκριμένους παίκτες για να καταφέρει να μεταφέρει το μήνυμά του. Αυτοί οι τελικοί θα έχουν το δικό τους χρώμα στο coaching. Ο Πεδουλάκης ξέρει τι πρέπει να κάνει, αλλά δεν έχει τα υλικά. Ο Σφαιρόπουλος γνωρίζει καλά τον Αρτζι, αλλά δεν τον έχει αντιμετωπίσει πάνω στην κάψα της φωτιάς.

Ο προπονητής του Παναθηναϊκού πιστεύει πολύ στην αθλητικότητα των παικτών, στην ικανότητά τους στο διάβασμα, στη συνήθεια που αποκτάται μέσα από την προπόνηση. Πιστεύει στα μις ματς, στο παιχνίδι με πλάτη, στις αλλαγές των μαρκαρισμάτων, στις παγίδες στο λόου ποστ. Πάνω απ’όλα πιστεύει στα τρικ...

Όπως μου έλεγε προχθές... «Ακόμα και να θες να κάνεις αδόκιμα πράγματα για μία δυο φάσεις, πρέπει να έχεις καταφέρει ένα υψηλό επίπεδο επικοινωνίας με τους παίκτες και να τα έχεις δοκιμάσει στην προπόνηση. Με τον Γιάριτς στο Περιστέρι, έκανα νοήματα μόνο και με καταλάβαινε. Εδώ, σε 25 μέρες τι να καταφέρεις;».

Ο Σφαιρόπουλος πιστεύει πολύ στον απόλυτο έλεγχο του ρυθμού. Από την άμυνα, όπου οι ομάδες του προσπαθούν να βγάλουν τεράστια ενέργεια, μέχρι το ελεγχόμενο transition ή το τρέξιμο στο ανοιχτό γήπεδο όταν το απαιτούν οι συνθήκες. Το οξύμωρο της κατάστασης είναι ότι ο Σφαιρό έχει να διαχειριστεί ένα πολύ πιο αθλητικό ρόστερ από αυτό του Παναθηναϊκού, κάτι που στα προηγούμενα χρόνια συνέβαινε αντίστροφα. Τα ερωτήματα είναι πολλά: Θα βρει ο Πεδουλάκης τους πόντους που χρειάζεται από την περιφέρεια (τρίποντα) για να ανοίξει την pack the paint άμυνα του Ολυμπιακού; Χωρίς να έχει κλασικό pick n’ roll ψηλό, θα είναι ο Ραντούλιτσα αυτός που θα μετατραπεί σε πλέι μέικερ είτε με το λόου ποστ παιχνίδι του, είτε από την κορυφή με τα short roll του; Οι παίκτες του θα ανταποκριθούν στα αμυντικά σχέδιά του, που απαιτούν σπιρτάδα, επικοινωνία, συνήθεια, συνεργασία και αντίληψη; Πως θα χτυπήσει την αμυντική αδυναμία του Μιλουτίνοφ μακριά από το καλάθι; Θα ματσάρει τα χαμηλά σχήματα που χρησιμοποιεί ο Σφαιρόπουλος; Πως θα εντάξει στο παιχνίδι τον Καλάθη; Με ποιο ρόλο; Με ποιες αρμοδιότητες;

Από την άλλη πλευρά, ο κόουτς του Ολυμπιακού, θα επιμείνει στη λογική του pack the paint και την προστασία της ρακέτας; Τι θα κάνει αν οι average σουτέρ του Παναθηναϊκού βρουν ρυθμό και τα βλέπουν τον καλάθι σαν ωκεανό; Πως θα απεγκλωβίσει τον Σπανούλη αν ο Πεδουλάκης επιβάλει σχήματα που θα φέρνουν σε κάθε περίπτωση τον Γκιστ, τον παίκτη που μαζί με τον Γιουλ έχουν ταλαιπωρήσει περισσότερο από κάθε άλλον στην Ευρώπη, τον αρχηγό του Ολυμπιακού;

Οι απαντήσεις θα έρθουν εν ευθέτω χρόνο, αρχής γενομένης από τον πρώτο τελικό της Πέμπτης. Σε κάθε περίπτωση συντονιστείτε και απολαύστε, όχι μόνο τα τελευταία παιχνίδια της καριέρας του Δημήτρη Διαμαντίδη, αλλά την πασαρέλα των Αργυρογιάννηδων, δύο ελίτ μελών της κορυφαίας προπονητικής σχολής στον κόσμο, πλην ΝΒΑ! Αυτό τουλάχιστον έχουμε δικαίωμα να το περηφανευόμαστε!

Η πασαρέλα των Αργυρογιάννηδων!
EVENTS