MENU

Δε θα το δείτε γραμμένο σε κανένα βιβλίο ή εγχειρίδιο του μπάσκετ, είναι όμως αξίωμα: Μία καλοκουρδισμένη μηχανή, που λειτουργεί συνεχώς με συγκεκριμένες νόρμες, που έχει τελειοποιήσει τον προγραμματισμό, θα αντιμετωπίσει κίνδυνο (εκτός των άλλων), όταν απέναντι της βρεθεί μια ομάδα που καταρρίπτει τους κανόνες, που αρνείται τα στερεότυπα και χρησιμοποιεί το ένστικτό της.

Την ημέρα που ο Γιαννακόπουλος αποφάσισε να δώσει στον Σάσα Τζόρτζεβιτς τα παπούτσια στο χέρι, ο πρώτος που σήκωσε τα μανίκια ψηλά δεν ήταν ο Αργύρης Πεδουλάκης, αλλά ο Γιάννης Σφαιρόπουλος. Κι εν συνεχεία οι συνεργάτες του. Για να αποφύγουμε κάθε υποψία παρεξήγησης δεν εννοώ ότι ο κόουτς του Ολυμπιακού είχε βρεθεί σε κατάσταση αγρανάπαυσης, ούτε φυσικά ότι ο ίδιος πίστευε πως με τον Σάσα Τζόρτζεβιτς στον πάγκο του αντιπάλου η ομάδα του θα είχε πολύ εύκολο έργο για την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Εννοώ, όμως, ότι ο Γιάννης Σφαιρόπουλος και οι άνθρωποί του ξέρουν πια ότι πρέπει να είναι απόλυτα προετοιμασμένοι για μία πολύ ιδιαίτερη μάχη στους τελικούς. Για ένα dogfight, ή streetfight αν θέλετε, όχι μόνο μέσα στο παρκέ, αλλά και μεταξύ των δύο πάγκων. Σε αυτή τη μονομαχία που μπορεί να κριθεί από τα τρία μέχρι τα πέντε ματς, οι καθωσπρεπισμοί του μπάσκετ, οι κανόνες που συν τω χρόνω καθιερώθηκαν ως απαράβατοι, παύουν να υπάρχουν.

Σε αυτό συντελεί η προπονητική φιλοσοφία και του προφίλ του Αργύρη Πεδουλάκη, ο οποίος στήριξε την καριέρα του σε μία εντελώς προσωπική διαίσθηση ανατροπής. Στο δεύτερο ντεμπούτο του στον πάγκο του Παναθηναϊκού ο κόουτς Αρτζι, όχι μόνο επανέφερε την προπονητική του ...πεζοδρομίου στους πράσινους, αλλά φάνηκε να την εξελίσσει κιόλας. Να εξελίσσει τον εαυτό του στην πραγματικότητα. Κι αυτό είναι το πιο ευχάριστο νέο για έναν Ελληνα προπονητή με τεράστια ικανότητα στο κουτσάρισμα, με προσωπικές σκέψεις για το παιχνίδι, με απόλυτη κατανόηση του μπάσκετ. Ο Αργύρης Πεδουλάκης που θα συναντήσουμε φέτος έχει μεγάλο ενδιαφέρον, διότι αν κρίνουμε από τις πρώτες κινήσεις του, αφήνει την εντύπωση ότι θέλει να ανανεώσει την ατζέντα του, να γίνει ακόμα πιο μοντέρνος, να βαδίσει στα χνάρια του εκσυγχρονισμού, χωρίς όμως να διαταράξει τη φιλοσοφία του. Απλά ανανεώνοντας αυτή. Μία πολύ συγκεκριμένη φιλοσοφία που:

Α) Είχε στοιχεία νεωρισμού, από την πρώτη θητεία του στον Παναθηναϊκό. Ο Πεδουλάκης κατηγορείται ως αναχρονιστικός λόγω της επιμονής του στο πέντε εναντίον πέντε, αλλά επιχειρήσετε να πάτε λίγο πιο βαθιά θα διαπιστώσετε ότι κάθε άλλο παρά έτσι ήταν, αφού ήταν αυτός που εισήγαγε το δίδυμο Γκιστ – Λάσμε, που απογείωσε το small ball, που επιχείρησε πιεστικές άμυνες, που χαμήλωσε τα σχήματά του, που βασίστηκε στην αθλητικότητα των παικτών του. Κι όλα αυτά χωρίς να απαξιώσει τις αρχές του, αυτές του σκεπτόμενου μπάσκετ, την αναζήτηση των μις ματς, του ελεγχόμενου ρυθμού. Εντάξει, δεν έτρεξε, δεν έπαιξαν γρήγορα οι ομάδες του, αλλά υπάρχουν πολλά που θα πρέπει να βάλουμε στην εξίσωση πριν οδηγηθούμε σε ασφαλή συμπεράσματα.

Β) Δεν έχει απαγορευμένες γραμμές. Πλέον, ο Πεδουλάκης, βλέποντας στο ρόστερ του Παναθηναϊκού παίκτες που μπορούν με εμπειρία και άνεση να ανταποκριθούν σε έναν πιο γρήγορο ρυθμό, όχι μόνο το επιτρέπει, αλλά το επιδιώκει κιόλας.

Γ) Δεν έχει κανόνες απαράβατους. Ο Πεδουλάκης είναι ο κατ’εξοχήν κόουτς που θα προσπαθήσει να πάρει ό,τι του δώσει ο αντίπαλος προπονητής. Είτε με τα σχήματά του, είτε με τις αδυναμίες των παικτών του. Δεν υπάρχουν πολλοί κόουτς, παρά μόνο δύο σε ολόκληρη την Ευρώπη, που θα έβαζαν σε επίσημο παιχνίδι τον Διαμαντίδη σε θέση «4» (έστω και για λίγο). Μόνο ο Ομπράντοβιτς και ο Πεδουλάκης. Επίσης, οι περισσότεροι θα δυσκολεύονταν να δώσουν τα κλειδιά στον Νίκο Παππά. Είμαι σίγουρος ότι από τη στιγμή που ένα ματς θα στραβώσει, ο Παππάς θα γίνει η κεντρική φιγούρα της ομάδας του.

Ο Πεδουλάκης πρέπει να διαχειριστεί ένα ρόστερ που δεν είναι της επιλογής του, αλλά σίγουρα δεν είναι πολύ μακρινό από αυτό που έχει στο μυαλό του. Ισως του λείπει η ασφάλεια στο μακρινό σουτ (δεν την είχε και ποτέ εδώ που τα λέμε), αλλά ο Αρτζι είναι κωλοπετσωμένος και θα βρει τον τρόπο να καλύψει την αδυναμία. Η, έστω, θα προσπαθήσει με τρόπους υψηλής προπονητικής ανάλυσης και όχι με προσευχές κι ευχολόγια.

Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος είναι επίσης ένα πολύ εκλεκτό μέλος της VIP της ελληνικής προπονητικής παροικίας. Ξέρει τι να περιμένει, αλλά το θέμα είναι πως θα αντιμετωπίσει το playground ball του Πεδουλάκη. Τις αλλαγές στα μαρκαρίσματα πάνω στον Σπανούλη, το περίφημο pack the paint που ανέκαθεν από εποχής Περιστερίου ήταν η αγαπημένη του αμυντική συνήθεια, τα παράξενα σχήματα. Ο Πεδουλάκης δεν είναι ένας συνηθισμένος προπονητής, ο Σφαιρόπουλος είναι ένας εξαιρετικά προγραμματισμένος μπασκετικός υπολογιστής, που έχει συγκεκριμένες αρχές και βάσεις φιλοσοφίας, οι οποίες δεν αλλάζουν επί της ουσίας. Η διαφορά των δυο ομάδων με την προ διετίας εικόνα τους αφορά στο ρόστερ του Ολυμπιακού. Ο Παπανικολάου είναι και πάλι εδώ, ο Παπαπέτρου είναι πλέον ένας έτοιμος παίκτης, ο Μάντζαρης κάποιες φορές πήγε στην κόλαση, αλλά είχε τα κότσια να επιστρέψει, ενώ ο Λοτζέσκι, παρά το προσωπικό πρόβλημά του, κουβαλάει τέτοια αυτοπεποίθηση, που δεν συγκρίνεται με τα προηγούμενα χρόνια.

Θα έχει ενδιαφέρον ο φετινός τελικός. Και κυρίως γιατί στις άκρες των πάγκων θα κάθονται δύο εξαιρετικοί Ελληνες προπονητές... Κανονικοί προπονητές.

Απολύθηκε ο Τζόρτζεβιτς, πονάει ο Ολυμπιακός!
EVENTS