MENU

Δεν ξέρω αν το παρατήρησες, ή αν έπεσε στην αντίληψή σου, αλλά στην ατζέντα του τελετουργικού στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας μπάσκετ, βρισκόταν σε περίοπτη θέση η βράβευση του Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Μιχάλη Κακιούζη. Για την προσφορά τους! Στον τελευταίο τελικό κυπέλλου της καριέρας τους. Σε μία πρωτοβουλία που ανέλαβε ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμοιβομένων Καλαθοσφαιριστών.

Η ξεπέτα διήρκησε λιγότερα από 90 δευτερόλεπτα. Τα φώτα δεν έσβησαν. Τα συναισθήματα δεν ξεχείλισαν. Συγκίνηση προκαλούσε μεγαλύτερη η εξέδρα με τα χιλιάδες παιδιά και τις οικογένειες που βρήκαν την ευκαιρία να επισκεφθούν ένα event τίτλου με την σιγουριά και τη ασφάλεια του μη κινδύνου, παρά η βράβευση του αρχηγού και του αρχηγού. Στα Matrix δεν προβλήθηκε βίντεο. Οι φωνές των δημοσιογράφων που επένδυσαν τους άθλους των δύο αρχηγών, σιώπησαν. Η μουσική, έπαιξε μόνο στα τάιμ άουτ, για να δίνει τον τόνο στον θαυμάσιο χορό των τσιρλίντερς. Οχι, τη στιγμή των βραβεύσεων. Περιττές πολυτέλειες, θα μου πεις!

Η υποχρέωση βγήκε, το ελληνικό μπάσκετ τίμησε τον αρχηγό που μας πήρε και μας σήκωσε όλους στον ουρανό στο Βελιγράδι και τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Ο αγώνας, ο τελικός είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από την πλακέτα (τρόπαιο, όπως θες πες το, δεν αλλάζει το νόημα) που θα παραδιδόταν στον Διαμαντίδη, που δεν συμπαθεί ούτως ή άλλως τις εκδηλώσεις λατρείας, και τον Κακιούζη.

Η Ελλάδα της ξεπέτας, της λογικής του άρπα κόλα, μεγαλούργησε για ακόμα μία φορά. Σε ένα event που πληρούσε τις προϋποθέσεις για να μετατραπεί σε μία αληθινή συναισθηματική μπασκετική φιέστα, με τις εξέδρες γεμάτες από παιδικές ψυχούλες με πρόθυμες ανοιχτές καρδιές να αγαπήσουν ακόμα περισσότερο το άθλημα και τα είδωλά τους, βρέθηκαν μόλις 90 δευτερόλεπτα για τις βραβεύσεις του Διαμαντίδη και του Κακιούζη.

Αν ασχοληθώ με τα επιχειρήματα που ακούστηκαν όπως...

«Είναι ακόμα εν ενεργεία παίκτες»

ή

«Δεν υπήρχε χρόνος»

θα δώσω υπόσταση σε μία σειρά από αστείες δικαιολογίες που πρέπει αξιωματικά να διαγράφονται.

Στην Ισπανία, στο Κόπα ντελ Ρέι, το πολιτισμικό χάος που μας χωρίζει ως χώρες και αθλητική κουλτούρα, δεν αποδείχθηκε μόνο στην εικόνα των κερκίδων, αλλά και τις επιμέρους δραστηριότητες. Εκεί, σε κάθε τάιμ άουτ, κάθε ημίχρονο, κάθε αφορμή νεκρού χρόνου, ήταν μία αξιαγάπητη ευκαιρία για τους διοργανωτές να αποδώσουν τιμές: Σε πρόσωπα, ομάδες, βετεράνους, προπονητές, παίκτες, σε τοπικούς αθλητικούς ήρωες. Ακόμα και αυτό, το ίδιο το Κύπελλο, εισήλθε στο παρκέ του γηπέδου πριν τον τελικό, με τιμές Αγίου Δισκοπότηρου, για να κάνει την παρέλασή του και να υποκλιθούν σε αυτό οι πιστοί του.

Αν ντράπηκα για λογαριασμό του Διαμαντίδη και του Κακιούζη; Ντράπηκα, αλλά ποιος ενδιαφέρεται για εμένα. Πιο πολύ όμως, ντράπηκα και ντρέπομαι για την υποκουλτούρα που τυραννά τους διαολεμένους εγωισμούς και εικονογραφεί τη θεσμική ανεπάρκεια. Πάλι καλά που ο ΠΣΑΚ δρομολόγησε αυτή τη βράβευση έστω και των 90 δευτερολέπτων. Κι ας επιστρατεύτηκε ο Βλάντο Γιάνκοβιτς για να απονείμει το ένα από τα δύο βραβεία.

Από το 2000 και μετά ήμουν παρών σε όλες τις μεγάλες και πικρές στιγμές του ελληνικού μπάσκετ (πλην της Ιαπωνίας το 2006), αλλά ακόμα περισσότερο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα μετάλλια, ή τα δάκρυα της αποτυχίας, δε θα ξεχάσω ποτέ (με χρονική σειρά)

1) Την πρώτη επιστροφή του Ντέγιαν Μποντίρογκα στο κλειστό του Σπόρτιγκ ως αντίπαλος του Παναθηναϊκού. Εργο των φιλάθλων του Παναθηναϊκού

http://www.youtube.com/embed/Yl9FMyNLpC4

2) Το ολόλευκο κοστούμι, που έντυνε αυτό το αργό, βλοσυρό βάδισμα του Νικ Γκάλη από τη φυσούνα του ΟΑΚΑ μέχρι το κέντρο του γηπέδου όπου βραβεύτηκε πριν τον τελικό του Φάιναλ Φορ της Αθήνας το 2007. Εργο Ευρωλίγκας και του Δήμου Αθηναίων

3) Το παιχνίδι προς τιμήν του Φραγκίσκου Αλβέρτη στο αντίο του αρχηγού... Εργο Παναθηναϊκού!

4) Την επιστροφή του Μάικ Μπατίστ στο ΟΑΚΑ, τα κοκκινισμένα από τα δάκρυα μάτια του, το Hall of Fame που ακούστηκε από τα μεγάφωνα του γηπέδου στο βίντεο που έκανε τους πάντες να ριγήσουν και να δακρύσουν. Εργο Παναθηναϊκού

5) Το μυθικό event για την απόσυρση της φανέλας του Νίκου Γκάλη στο Nick Galis Hall. Εργο Αρη…

6) Το αντίο του Κώστα Τσαρτσαρή...

7) Την επιστροφή του Ζοτς στο ΟΑΚΑ. Εργο των φιλάθλων του Παναθηναϊκού

Όλες πρωτοβουλίες συλλόγων, ή οπαδών. Το κράτος, η ομοσπονδία, επίσημοι φορείς απουσιάζουν. Διαχρονικά, μόνιμα, εξοργιστικά. Κι όταν δίνεται σε κάποιες λιγοστές περιπτώσεις η ευκαιρία, η διαδικασία δεν προκαλεί κανένα συναίσθημα.

Αν οποιαδήποτε βράβευση του Διαμαντίδη ή του Κακιούζη αξίζει ενάμισι λεπτό στο περιθώριο ενός τελικού Κυπέλλου, είναι λυπηρό που γεννήθηκαν Έλληνες... Κι εγώ το ίδιο...

Πλην της εθνικής ομάδας, δεν έχω δακρύσει για καμία επιτυχία, αλλά τις έχω πανηγυρίσει όλες σαν μικρό παιδί. Σε όλες τις προηγούμενες στιγμές, όμως, το παραδέχομαι ότι δεν άντεξα. Γιατί, τα κορυφαία πράγματα στη ζωή, δεν είναι πράγματα. Αυτά όμως, είναι ψιλά γράμματα για αυτούς που σαν το φουστ φουντ στα μάτια των πεινασμένων, αισθάνονται εκπληρώνουν το χρέος τους μοιράζοντας πλακέτες στην λαδόκολλα.

Υ.Γ. Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φάνης, ο Φασούλας, ο Παπαλουκάς, η εθνική ομάδα του 2004 (και ατομικά), οι Εθνικές ομάδες των μεταλλίων του μπάσκετ δεν έχουν τιμηθεί όπως τους αρμόζει. Ελπίζω μία μέρα να θυμηθούμε τι έχουν προσφέρει στην ελληνική κοινωνία όλα τα παιδιά!

Υ.Γ.1 Ο Παναθηναϊκός έχει βραβεύσεις σε αρκετές περιπτώσεις τους παίκτες που τίμησαν τη φανέλα του. Εγραψα αυτές που ξεχωρίζω προσωπικά

Υ.Γ.2 Το γεγονός ότι οι ομάδες (κάποιες αργοπορημένα, κάποιες εγκαίρως, κάποιες καθόλου) τιμούν την ιστορία τους, δε σημαίνει ότι αποσύρεται η ευθύνη από το κράτος και τους θεσμούς… Απεναντίας! Οι αθλητές είναι η ιστορία των συλλόγων τους, αλλά και πανεθνική κληρονομιά!

Πλακέτες στη λαδόκολλα
EVENTS