MENU

Διχόνοια υπήρξε και στον αθλητισμό, ακόμα και σε εθνικό επίπεδο. Ομάδες καταστράφηκαν και δεν έφτασαν εκεί που όριζε το ταλέντό τους εξαιτίας της εσωτερικής μίρλας, της στρατοπέδευσης δύο πυρήνων αποτελούμενων από ανθρώπους, πίσω από διαφορετικές απόψεις. Και συμφέροντα… 

Στην Ελλάδα ο διχασμός, επίσημος, ή “τυφλός”, ακόμα και σιωπηλός πολλές φορές είναι στοιχείο χαρακτηριστικό των κατοίκων της. Τα σύνολα που προοδεύουν αποτελούν τις λαμπρές εξαιρέσεις. Κι επειδή αναφερόμαστε ή πρόκειται να αναφερθούμε σε ένα σύνολο πιτσιρικάδων που κυνηγούν το όνειρό τους, νομίζετε ότι στο παρελθόν σε αντίστοιχα σύνολα δεν υπήρξαν διχαστικά φαινόμενα; Το πόσο λάθος κάνετε θα το καταλάβετε αν τύχει και ρωτήστε τον Κώστα Κουφό και τον Νικ Καλάθη τις ημέρες που εμφανίζονταν στις μικρές εθνικές ομάδες. 

Κι όμως υπάρχουν ομάδες που αντιστέκονται. Η είσοδος της Εθνικής Εφήβων στους “4” του παγκοσμίου πρωταθλήματος δεν είναι τυχαία. Η έδρα συνηγορεί προφανώς. Το ταλέντο εξωθεί. Δεν αρκούν αυτά όμως. 

Ο τρόπος που ο Ντόρσεϊ ενσωματώθηκε στην Εθνική, έστω και την τελευταία στιγμή, είναι ενδεικτικός της αντίστασης, που όχι συνειδητά, αλλά λόγω νοοτροπίας έχουν ξεκινήσει αυτά τα παιδιά του Ηλία Παπαθεοδώρου απέναντι στο γονίδιό τους. 

Η Εθνική Εφήβων είναι μία ΟΜΑΔΑ! Και για αυτό επελαύνει. Για αυτό βελτιώνει την απόδοσή της στη διάρκεια των αγώνων, για αυτό το δεύτερο ημίχρονο εξελίσσεται πάντα σε κόλαφο για τους αντιπάλους της. 

Στη θέση του Ντόρσεϊ θα μπορούσε να είναι κάποιο άλλο παιδί, που τα τελευταία χρόνια πάλεψε για μία θέση στη γενικά που μεγάλωσε με το όνειρο του παγκοσμίου πρωταθλήματος μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Η πίκρα είναι λογικό να υπάρχει, όχι όμως αυτή να επηρεάζει το στόχο. Αυτή η ομάδα που βρίσκεται στην Κρήτη γνωρίζει το στόχο της, παλεύει για αυτόν, μένει ενωμένη για αυτόν, πανηγυρίζει σαν ένα ενοποιημένο σώμα ότι κάθε μέρα πλησιάζει ολοένα και περισσότερο σε αυτόν. 

Αυτοί οι πιτσιρικάδες γνωρίζουν ακόμα πως να απομονώσουν και την κακή επιρροή αυτών που αποτελούν το μεγαλύτερο πρόβλημα στη ζωή ενός ταλαντούχου νεαρού: Των γονιών!

Δεν είναι εύκολο! Είναι όμως αναγκαίο. 

Δε θα ασχοληθώ με το γεγονός ότι η συγκεκριμένη γενιά των Ελλήνων έχει κερδίσει με κάθε πιθανό κι απίθανο τρόπο την Ισπανία (δεν χρειάζεται φαντάζομαι να εξηγήσω τι σημαίνει Ισπανία σε αθλητικό επίπεδο). Το γεγονός αυτό μπορεί να είναι είτε παροδικό, είτε τυχαίο. Ουδείς μπορείς να προβλέψει αν σε δέκα χρόνια η Εθνική Ανδρών θα συνεχίσει ή όχι το πελατειακό καθεστώς που τη συνδέει με τους Φούριας Ρόχας. 

θα ασχοληθώ όμως με τον πάγκο… Που τινάζεται σαν ελατήριο μετά από κάθε καλάθι. Από αυτούς που έχουν αγωνιστεί μέχρι αυτούς που ξέρουν ότι δύσκολα θα δουν παρκέ. 

Με το γεγονός ότι η Εθνική ομάδα, στον πιο κρίσιμο αγώνα της γενιάς της, απέναντι στην Ισπανία, κατάφερε να κερδίσει, έχοντας τον καλύτερό παίκτη της εκτός. Στον Γιώργο Παπαγιάννη αποδείχτηκε ότι το ματς με τους Ιβηρες δεν ταίριαζε. Επαιξε πολύ λιγότερα από δέκα λεπτά. Η ομάδα νίκησε και ο Παπαγιάννης ήταν στον πάγκο και πανηγύριζε. Η νοοτροπία της ενότητας αποθεώθηκε και πάλι. 

Θα σταθώ στο γεγονός ότι ένας από τα πολυτιμότερα εργαλεία του συνόλου, δεν είναι κάποιος παίκτης, αλλά ο …φυσιοθεραπευτής. Αυτός που με τη βοήθεια της ΕΟΚ κατέβασε πριν αρχίσουν οι αγώνες από την Αθήνα από το δικό του κέντρο αποκατάστασης ένα ολόκληρο μηχάνημα για να υποβάλλει επιστημονικά (και όχι γιατροσοφικά) τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο σε θεραπείες κάθε δύο ώρες ώστε να ξεπεράσει το πρόβλημά του. 

Αυτό που κατάφερε (λένε οι  ειδικοί) πρέπει να γραφτεί στα ιατρικά ρεκόρ. Κι από κοντά ο Βασίλης φυσικά, που όχι μόνο δεν σκέφτηκε τη …μεθεπόμενη μέρα της καριέρας του, αλλά έμεινε εκεί, επέμεινε, ως αληθινός ηγέτης για να καθοδηγήσει την ομάδα του σαν leader by example στη Γη της Επαγγελίας. 

Σε λίγες ώρες είναι ο ημιτελικός με τους Αμερικάνους. Απέναντί τους, είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα δεν έχει πλέον να χάσει τίποτα πια. Μόνο να κερδίσει.

To «ΟΧΙ» στη διχόνοια
EVENTS