Close

Εγκλωβισμένος κι αβοήθητος

Τελευταία ανανέωση: 18 Οκτωβρίου 2016, 13:42

Ο τίτλος του blog θα μπορούσε να είναι διαφορετικός. Τα δίκια και τα άδικα του Αργύρη Πεδουλάκη! Ο Θανάσης Ασπρούλιας γράφει για την κακή εικόνα του Παναθηναϊκού και τα …καλά νέα!

Ο τίτλος του blog θα μπορούσε να είναι διαφορετικός. Τα δίκια και τα άδικα του Αργύρη Πεδουλάκη! Συμπεράσματα που βγαίνουν από τη σύγκριση της εικόνας (του αγώνα) και του λόγου του Αργύρη Πεδουλάκη. Η επανάληψη του αγώνα στην οθόνη του υπολογιστή, με τα κουμπιά έτοιμα να υπακούσουν στις διαταγές του θεατή, είναι πολύ χρήσιμη. Κι πολύ περισσότερο αποκαλυπτική από τη live μετάδοση. Το πρώτο αιώνιο ντέρμπι της φετινής σεζόν μπορεί να ξεσηκώσει πολλή κουβέντα, αλλά την ίδια στιγμή υπερισχύει η άποψη ότι το μπάσκετ είναι απλό. Και απολύτως κατανοητό όταν το παρακολουθεί κανείς με καθαρό μυαλό. 

Δεν είναι σοφία να υποστηρίξει κανείς ότι στο παρκέ του ΣΕΦ αγωνίστηκαν δύο ομάδες, που τις χώριζαν τουλάχιστον δύο μονάδες μέτρησης:

  • Ετοιμότητας
  • Χημείας
  • Ενθουσιασμού
  • Επιλογών
Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Το απόσταγμα των συμπερασμάτων είναι ότι ο Παναθηναϊκός, χωρίς τον Μάικ Τζέιμς, τον πιο βασικό από τους εκφραστές του νέου δόγματος περί ταχύτητας κι αθλητικότητας, έχει πολλά, τεράστια προβλήματα. Κι όταν απέναντί του βρίσκονται 11 (τόσους χρησιμοποίησε ο Γιαννης Σφαιρόπουλος) σκεπτόμενοι, και παρότι μπαρουτοκαπνισμένοι, πεινασμένοι μουτζαχεντίν, ενώ οι δικοί του παίκτες τα έχουν χαμένα, θα βλέπουν τις σόλες των παπουτσιών τους. 

Εγκλωβισμένος κι αβοήθητος

Θα έλεγα, μάλιστα, ότι καλύτερο νέο που προκύπτει από το κατά τα λοιπά τραγικό βράδυ, είναι το ναυάγιο της συνεργασίας με τον Ομάρ Κουκ. Θαρρώ ότι ο Πεδουλάκης και οι συνεργάτες του θα αντιληφθούν ότι με δεδομένη την απουσία του Τζέιμς, ο Παναθηναϊκός χρειάζεται …ακριβώς αυτό: Εναν Τζέιμς. 

Στο ΣΕΦ, έχασε τα επιθετικά ριμπάουντ, επέτρεψε στον Ολυμπιακό να τρέξει και να βρει πολλούς πόντους στο ανοιχτό γήπεδο και όλα αυτά είνα σωστά. Ομως, το ριμπάουντ, που είναι θέμα διάθεσης και στον τομέα αυτό οι πράσινοι βαθμολογούνται με ένα διόλου αυστηρό κι επιεικές κουλούρι, αλλάζει από μέρα σε μέρα. Δεν είναι θέμα ικανότητας. Πολλές φορές είναι και θέμα τακτικής. Επί πολλά χρόνια στη θητεία του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο Παναθηναϊκός κοιτούσε τα αεροπλάνα να περνούν. Το ήξερε ο Ζοτς και ήταν επιλογή του να ρισκάρει. Οπως, όταν ο Γκιστ με τον Σϊνγκλετον, ακολουθούν παντού τον Σπανούλη, είναι λογικό στην πρώτη διεκδίκηση η ρακέτα του Παναθηναϊκού να μείνει ανοχύρωτη. Ρίσκο και μάλιστα απολύτως θεμιτό. 

Απέναντι σε μία καταπληκτική ομάδα, όπως παρουσιάστηκε ο Ολυμπιακός στο πρώτο ντέρμπι (δε θα είναι πάντα έτσι και μη γελιέστε, χρειάζεται τεράστια προσπάθεια ακόμα), το πιο ουσιαστικό (και μάλλον δυσεπίλυτο) πρόβλημά του είναι οι τεράστιες ελλείψεις που αντιμετωπίζει στην επίθεση… 

Με λίγα λόγια… Οπως πολύ σωστά είπε ο Πεδουλάκης, χρειάζεται διάβασμα και όταν παίζεις συνεχώς δύο εναντίον δύο με την άμυνα να ακολουθεί την τακτική under στο pick n’ roll τότε το μόνο που καταφέρνεις είναι να γυρνάς γύρω τριγύρω από την ουρά σου. Σοφία! Δίχως ίχνος ειρωνείας.

Το μεγάλο πρόβλημα του Παναθηναϊκού είναι ότι δεν έχει παρά μόνο έναν παίκτη στην περιφέρεια που να τρομάζει τον αντίπαλο και να προκαλεί την ευφυία του αντίπαλου προπονητή, όπως και τα ρίσκα του, για την αντιμετώπισή του.

Πλην του Νίκου Παππά, δεν υπάρχει ούτε ένας παίκτης που να έχει ικανότητα να προκαλέσει ανισορροπία στην αντίπαλη άμυνα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες δημιουργίες του Παναθηναϊκού στο ΣΕΦ ξεκίνησαν (χωρίς να σημαίνει ότι ολοκληρώθηκαν κιόλας) από το low post. Γιατί;

Διότι…

  1. Ο Νίκος Καλάθης αντιλαμβάνεται το μπάσκετ με πολύ σπάνιο τρόπο, αλλά το τεράστιο πρόβλημά του στο μακρινό σουτ, του απαγορεύει να εκφράσει το σπουδαίο ταλέντο του. Η άμυνα παίζει under, ο Καλάθης δεν είναι σούπερμαν για να περάσει πάνω από τον αμυντικό, άρα… Γύρω γύρω όλοι και στη μέση ο …κανένας. Μηδέν δημιουργία!

    Λύση; Υπάρχει! Ταχύτητα! Οχι στο ανοιχτό γήπεδο, αλλά στο δύο δύο. Δηλαδή όταν ο Καλάθης αποφασίζει να πάρει το pick n’ roll, να έχει επιθετική θέση σώματος, που σημαίνει ότι η κίνησή του θα είναι κάθετη προς το καλάθι και όχι παράλληλη και όταν βάλει τη μπάλα στο παρκέ να το κάνει με ταχύτητα, καλώντας τον screener να βγεί ένα μέτρο μακριά από τη ρακέτα, ώστε να έχει χώρο και μέτρα για να εκμεταλλευτεί την ταχύτητά του. Και βέβαια να γίνουν κανονικά σκριν. Στο ΣΕΦ ο Παναθηναϊκός, δεν χτύπησε παρά μόνο ελάχιστα κανονικά σκριν. Είναι ξεκάθαρο πως οι παίκτες του δεν έχουν εκτίμηση σε αυτό. Την έχουν χάσει.

    Πάμε να δούμε τώρα τα υπόλοιπα γκαρντ…

  2. Τζέιμς Φελντέιν: Τίμιος σουτέρ, αλλά αποπροβληματίζει την άμυνα όταν καλείται να παίξει με τη μπάλα στα χέρια σε συνεργασία με ψηλό. Δεν είναι τόσο σπουδαίος σε αυτό. Με μία απλή shadow άμυνα από έναν καλό αμυντικό, η δημιουργία του Φελντέιν απενεργοποιείται. Δεν είναι τόσο καλός με τα μπάλα στα χέρια, δεν ειναι εξαίσιος finisher, ούτε έχει τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στο σουτ μετά από μία δύο ντρίμπλες, από τα 4-5 μέτρα δηλαδή… Η αδυναμία του Φελντέιν να σουτάρει με συνέπεια μετά από ντρίμπλα, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν έχει στο μυαλό του να τρέξει και να ….καρφώσει τη μπάλα μετά το σκριν, επιτρέπει στον αμυντικό, που παίζει σκιά (τον ακολουθεί από πίσω δηλαδή), να επιστρέψει, χωρίς καν να γίνει αλλαγή, χωρίς να γίνει καν hedge out. Αρα, η άμυνα δε φοβάται (ακόμα κι αν δεχτεί ένα δύο σουτ δε θα ανησυχήσει) κι επιπλέον δεν προκαλείται ανισορροπία.

  3. Κέι Σι Ρίβερς: Καλός σουτέρ. Αποτελεσματικός στο low post παιχνίδι, το οποίο ο Πεδουλάκης δεν εκμεταλλεύτηκε στο ΣΕΦ (στο πρώτο ημίχρονο είχε μόλις μία φάση από το low post ο ανηψιός του Ντίνκινς), αλλά τίποτα άλλο! Δεν είναι σούπερ στο ένας εναντίον ενός, είναι εξαιρετικά αδύναμος στο pick n’ roll παιχνίδι. Ο Ρίβερς έχει ανάγκη τους Τζέιμς, δε γίνεται ούτε σε ένα παράλληλο σύμπαν να παίξει ο ίδιος του ρόλο του συμπατριώτη του.

  4. Λευτέρης Μποχωρίδης: Δεν έπαιξε!

  5. Νίκος Παππάς: Ο μοναδικός που μπορεί να ανησυχήσει την αντίπαλη άμυνα. Είτε στο ένας εναντίον ενός, είτε μετά από πικ εν ρολ. Ομως, ο Πεδουλάκης, δεν επιβλήθηκε στην ομάδα του όταν μπορούσε.

    Με αντίπαλο τον Ντάνιελ Χάκετ, που ήταν εκπληκτικός στην ατομική άμυνα, δυσκολεύτηκε. Οταν ο Σφαιρόπουλος έριξε πάνω του τον Ερικ Γκριν (που δε θα είχε καμία τύχη στο μαρκάρισμα του Παππά), ο Πεδουλάκης δεν έπεισε τους παίκτες του ότι πρέπει να επιτεθούν με τον Ελληνα γκαρντ.

    Αμέσως μετά χρειάστηκε ο Παππάς να παίξει στο “1”, που δεν είναι το πιο δυνατό σημείο του. Ο Παππάς αποτελεί πυρηνικό όπλο όταν η επίθεση τελειώνει από τα δικά του χέρια, όχι όταν αρχίζει από αυτά.

Δεν είναι ο Παππάς παίκτης που πρέπει να αναγνωρίσει τα μις ματς, είναι ο άνθρωπος που πρέπει να τα δημιουργήσει με την ικανότητά του στο ένας εναντίον ενός. 
Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Από τη στιγμή λοιπόν, που ο Παναθηναϊκός απόντος Τζέιμς, είχε μόνο έναν παίκτη να δημιουργήσει ρήγματα κι αυτός στη συνέχεια χρειάστηκε να έχει στο μυαλό του να πασάρει τη μπάλα στον ψηλό, το πρόβλημα ήταν τεράστιο. Και θα είναι! 

Με εξαίρεση τη δημιουργία από το low post, ο Παναθηναϊκός θα είναι πολύ δύσκολο να βρει...

Δημιουργία -> Ανισσοροπία Αμυνας -> Μις Ματς -> Ανοιχτά σουτ <=> Ελεύθερους διαδρόμους! 

Ο Πεδουλάκης έχει μεγάλο δίκιο να λέει για το διάβασμα των παικτών του. Πράγματι, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος θα μπορούσε να πάρει περισσότερες φάσεις. Πολλές περισσότερες! Οσες φορές ο μικρός βρέθηκε στο low post, γεννηθηκε κάτι καλό. 

Στο 8.06 του πρώτου δεκαλέπτου πήρε το φάουλ από τον Σπανούλη...

Στο 6.58 ο Βασίλης Σπανούλης έπαιξε από μπροστά, στον Χαραλαμπόπουλο ήρθε η βοήθεια του Γιώργου Πρίντεζη και ο μικρός μετακίνησε τη μπάλα από μέσα έξω για να βρεθεί ένα τρίποντο από τη γωνία...

Στο 6.06 αστόχησε με αντίπαλο τον Σπανούλη και λίγο αργότερα βγήκε...

Σημείωση: Οσο ο Χαραλαμπόπουλος ήταν στο παρκέ, κι ενώ δεχόταν το ένα καλάθι μετά το άλλο από τον Πρίντεζη, η διαφορά δεν είχε ξεφύγει! 

Στο πρώτο ημίχρονο δεν ξανάπαιξε όμως! Ούτε τον ξανασημάδεψε κανείς. 

Ο Πεδουλάκης διέκρινε την αδυναμία στη δημιουργία κι επέλεξε το low post παιχνίδι. Μόνο που αποκλειστικά με τον Μπουρούση είναι πολύ δύσκολο να αντέξει μία ομάδα επί 40 λεπτά. 

Ο Παναθηναϊκός είναι εγκλωβισμένος στον Νικ Καλάθη, ο οποίος υποτιμά το ταλέντο του με την αδυναμία του να εκτελέσει από μακριά και ταυτόχρονα είναι εγκλωβισμένος κι αβοήθητος στην περίπτωση του Γιάννη Μπουρούση. Ο Μπούρου είναι ο καλύτερος ψηλός στην Ευρώπη επιθετικά, έχει κινήσες, δημιουργεί, σκοράρει, αλλά στην άμυνα έχει θέμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Γκριν, που βλέποντας τον Μπουρούση να παίζει στο σκριν από απόσταση τουλάχιστον τριών μέτρων, είχε μεγάλη ευκολία στην εκτέλεση. Εβαλε το πρώτο, η άμυνα δεν άλλαξε και Γκριν πήρε φωτιά. Λογικό!

Ο Ολυμπιακός έπαιξε ένα σχεδόν τέλειο παιχνίδι διαφοροποιώντας τον εαυτό του κυρίως στο κομμάτι της διάθεσης και της ενέργειας. Κι όταν αυτό συμβαίνει οι ερυθρόλευκοι θα είναι πάντα ανώτεροι, έχοντας στη σύνθεσή τους τον καλύτερο, τον πιο επικίνδυνο γκαρντ της Ευρώπης. Ο Σπανούλης έμεινε στους δύο πόντους, αλλά ήταν η βασική αιτία που έκαναν πάρτι όλοι οι υπόλοιποι. Ε, τέτοιο παίκτη, ο Παναθηναϊκός δεν έχει… Και δε χρειάζεται μόνο έναν!

Close
Εγκλωβισμένος κι αβοήθητος
Χρόνος ανάγνωσης: 7’