MENU

Σε ένα Σαββατοκύριακο, όπου όλα τα μεγάλα πρωταθλήματα έχουν διακοπεί για τη διεξαγωγή των εθνικών Κυπέλλων, ένας άνθρωπος έχει το δικαίωμα να μιλά λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους. Ο πρώην παίκτης του Παναθηναϊκού, Ρόκο Ούκιτς, έχει οκτώ κύπελλα στη συλλογή του (δύο με Παναθηναϊκό και Φενέρ κι από ένα με Μπαρτσελόνα, Ταού, Σπλιτ και Τσεντεβίτα), εκ των οποίων το ένα -καθόλου περίεργο, για τα δεδομένα του- κατακτήθηκε μόλις την περασμένη Πέμπτη (19/2).

Το Copa Del Rey μαγνητίζει τα βλέμματα ελαφρώς εντονότερα από τις διοργανώσεις των υπόλοιπων χωρών και το sdna.gr ζήτησε τη βοήθεια του Κροάτη γκαρντ, για να γίνουν σαφείς οι διαφορές ανάμεσα στα Κύπελλα Ισπανίας κι Ελλάδος.

«Ασφαλώς, πρόκειται για διαφορετικές διοργανώσεις. Στην Ισπανία, όλοι ξεκινούν από την ίδια βάση και οι ομάδες βρίσκονται κοντά σε δυναμικότητα, αφού το Copa Del Rey αποτελείται από τις οκτώ πρώτες της βαθμολογίες. Ουσιαστικά, επικρατεί αυτός που βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να κερδίσεις τρία παιχνίδια σε τρεις-τέσσερις μέρες. 

Στο ελληνικό Κύπελλο, υπάρχει ενδιαφέρον όταν ο τελικός είναι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, αφού η διαφορά δυναμικότητας σε σχέση με τις άλλες ομάδες είναι πολύ μεγάλη. Για παράδειγμα, με τον Παναθηναϊκό έπαιξα πέρσι στον τελικό με τον Άρη που είναι πολύ καλή ομάδα, αλλά ο αγώνας από ένα σημείο και μετά δεν είχε νόημα, αφού προηγούμασταν με διαφορά πάνω από τους 20 πόντους.

Γενικά, πάντως, σε σχέση με το φορμάτ, είναι ευκολότερο να δώσεις έναν, σκληρό τελικό παρά να επιχειρείς να κάνεις τρεις νίκες σε λίγες ημέρες, όπως συμβαίνει στην Ισπανία».«Η Μάλαγα, ο MVP και οι κροτίδες»

Aφού απάντησε σχετικά με το βαθμό δυσκολίας σε κάθε μία από τις δυο περιπτώσεις, ο Ρόκο Ούκιτς κλήθηκε να θυμηθεί στιγμές που τον σημάδεψαν, κατά την κατάκτηση των Κυπέλλων, σε Ελλάδα (2013, 2014) και Ισπανία (2006 με Ταού, 2007 με Μπαρτσελόνα):

«Συνήθως, αυτό που σου μένει είναι ο τελικός, αλλά εγώ θυμάμαι πολύ έντονα τον προημιτελικό του 2007 με τη Μάλαγα. Είχα κάνει πολύ καλό παιχνίδι, σε άμυνα κι επίθεση, κι είχα πάρει αυτοπεποίθηση για τα άλλα δυο ματς. Φυσικά και το γεγονός πως κατακτήσαμε τον τίτλο, απέναντι στη Ρεάλ, ήταν σπουδαίο κι εκείνο το τρόπαιο είναι κάτι, για το οποίο είμαι πολύ περήφανος. 

Όσον αφορά τους τελικούς στην Ελλάδα, εννοείται πως θα μου μείνει αξέχαστος αυτό του 2013, αφού αναδείχθηκα MVP. Το βασικό είναι πως πήρε η ομάδα τον τίτλο, αλλά εκείνη ήταν μια από τις πιο καλές μου εμφανίσεις, Πάντα, όταν κερδίζεις τον μεγάλο αντίπαλο είναι πολύ σημαντικό».

Πάντως, τον ίδιο τελικό θα τον θυμάται και για άλλους λόγους, αφού ήταν ένα πολιτισμικό σοκ να βρεθεί από το Final 8 με οπαδούς οκτώ διαφορετικών ομάδων στο γήπεδο, στο μισοάδειο Ελληνικό που τελικά εκκενώθηκε: «Ήταν τρελή εκείνη η μέρα και σίγουρα από τις πιο ιδιαίτερες στην καριέρα μου. Οι οπαδοί αντάλλασσαν κροτίδες κι αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε, ώστε να εκκενωθεί το γήπεδο. Ήταν αδύνατο να γίνει ο αγώνας, αν δεν έβγαιναν έξω. Στην Ισπανία είναι διαφορετικά, το βλέπουν σαν γιορτή». Το buzzer beater και η «επιστροφή» στη Ζαντάρ

Κι αν η κουβέντα περιστρεφόταν, κυρίως, γύρω από το ελληνικό και το ισπανικό Κύπελλο, ο Κροάτης γκαρντ δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην πρώτη και πιο γλυκιά ανάμνηση του από τελικό: «Ήμουν στη Σπλιτ και παίζαμε με τη Ζαντάρ, όταν έβαλα buzzer beater και πήραμε το Κύπελλο. Ήταν φοβερό, γιατί ήμουν μόλις 19 ετών, έπαιζα στην αγαπημένη μου ομάδα κι έβαλα το καλάθι που μάς έδωσε τον τίτλο. Είναι η κορυφαία ανάμνηση».

Έπειτα από 11 χρόνια, η ανάμνηση επανήλθε και συνδέθηκε με το παρόν, αφού το βράδυ της Πέμπτης (19/2) ήταν και πάλι η Ζαντάρ, την οποία κέρδισε η ομάδα του Ούκιτς (αυτή τη φορά η Τσεντεβίτα), ώστε να φτάσει στην κατάκτηση του Κυπέλλου: «Ήταν πολύ δύσκολο ματς, όπως όλοι οι τελικοί, αλλά ευτυχώς πήραμε τη νίκη και είμαστε πολύ χαρούμενοι γι' αυτό».«Να ξαναβρώ τον εαυτό μου» και «τρελός, αν δεν πάω στην εθνική»

Ο 30χρονος γκαρντ, όταν πια τα σχετικά με το Κύπελλο έμειναν στην άκρη, μίλησε και για την πορεία του στην Τσεντεβίτα, τις διαφορές σε σχέση με τον Παναθηναϊκό, καθώς και για την εθνική ομάδα της Κροατίας. 

«Σίγουρα, η φετινή είναι μια τελείως διαφορετική κατάσταση σε σχέση με τα δυο χρόνια στον Παναθηναϊκό. Χρειαζόμουν μια χρονιά στην πατρίδα, ώστε να μπορέσω να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Πέρασα μια δύσκολη χρονιά, πέρσι, με πολλούς τραυματισμούς, αλλά πλέον πατάω και πάλι γερά στα πόδια μου. Ίσως, μάλιστα, το ότι είχα παίξει σε εκείνον τον τελικό με τον Ολυμπιακό να μου στοίχισε, γιατί δεν ήμουν εντελώς έτοιμος κι η υπερπροσπάθεια μού δημιούργησε προβλήματα που συνδέονται και με όσα πέρασα την επόμενη σεζόν». 

«Η Τσεντεβίτα είναι ένα πολύ φιλόδοξο κλαμπ, έχει σπουδαίο μέλλον, καθώς διαθέτει εξαιρετικό προπονητή κι έναν πολύ ικανό προπονητή.

Όσον αφορά στην εθνική ομάδα, θα ήμουν τρελός αν έλεγα ότι δε θέλω να παίξω στο Eurobasket. Γίνεται στο «σπίτι» μας κι αυτό είναι ένα μεγάλο κίνητρο. Υπηρετώ την ομάδα, εδώ και 10 χρόνια, δεν γίνεται να λείψω. Ελπίζω να μην είναι η τελευταία μου χρονιά, στο επίπεδο της εθνικής, και να τα πάμε καλά μπροστά στους συμπατριώτες μας».

«Στην Ισπανία γιορτή, στην Ελλάδα κροτίδες»!
EVENTS