MENU

Αυτό ακριβώς συνέβη και στο ΟΑΚΑ, όπου η ΑΕΚ, με την συμπαράσταση 7 χιλιάδων φίλων της, ζώντας μία καταπληκτική ατμόσφαιρα, δεν κατάφερε να νικήσει τον εαυτό της. Ο Παναθηναϊκός δεν ήταν καλός επιθετικά απέναντι στην Ενωση. Νίκησε και μάλιστα εύκολα, διότι την έφερε στα μέτρα του (δηλαδή μετέφερε το παιχνίδι στην άμυνα) και πατώντας πάνω στην καταρρακωμένη ψυχολογία της στο δεύτερο ημίχρονο, κεφαλαιοποίησε την εμπειρία του και μπαρουτοκαπνισμένο ποιόν των περισσότερων παικτών του. Αυτή η ΑΕΚ είχε να κερδίσει τον Παναθηναϊκό εντός έδρας, από το 2008. Αυτή η ΑΕΚ είχε αρκετά χρόνια δώσει παιχνίδι, που εκτός των άλλων θα αποκαθιστούσε ταχύρρυθμα κι άμεσα ένα μέρος της χαμένης λάμψης της.

Ο Παναθηναϊκός αντιθέτως, στην Ευρωλίγκα, καλείται σχεδόν κάθε εβδομάδα να αντιμετωπίσει ματς, όπου στα ημίχρονο τα πράγματα δεν πάνε κατ’ευχήν. Στο τέλος όμως, σε αρκετές περιπτώσεις χαμογελάει. Εναντίον της ομάδας του Σάκοτα, οι πράσινοι “δεν βλέπονταν” στο πρώτο ημίχρονο, απέναντι σε μία ομάδα, που είχε τους καλύτερους παίκτες της όχι απλά μακριά από συνήθη εικόνα τους, αλλά ουσιαστικά εκτός γηπέδου. Αν τα παιχνίδια όμως έληγαν στο ημίχρονο, η ιστορία του μπάσκετ παγκοσμίως θα ήταν γραμμένη διαφορετικά. 

Ο Παναθηναϊκός είχε ένα εξαιρετικό αμυντικό πλάνο που στο δεύτερο ημίχρονο υπηρέτησε επαρκώς και αλάνθαστα και “στραγγάλισε” τον Ινγκλις με τον MVP της βραδιάς, τον Εϊ Τζέι Σλότερ που κυνηγούσε τον Καναδό παντού και δεν τον άφηνε να πάρει ανάσα. Επίσης ο Παναθηναϊκός, έφερε την ΑΕΚ προ της θύρας του ψυχολόγου. Αν τα σουτ έμπαιναν δε θα χρειαζόταν να τον επισκεφθεί κάνοντας μεταβολή προς άλλους προορισμούς. Αν όχι, τότε η ΑΕΚ θα έπρεπε να τα βρει με την ψυχολογία της. Και δεν τα βρήκε. Οι συνεργασίες του Μπονσού με τους περιφερειακούς σταμάτησαν από τη στιγμή που ο παίκτης που μάρκαρε το φτερό, έμενε μέσα στη ρακέτα (αφήνοντας τη μεταφορά της μπάλας σε απόσταση δύο πασών) για να σταματήσει τα άλει χουπ του Βρετανού ή το inside παιχνίδι του ο Χέρστον πέτυχε πόντους που δεν πόνεσαν κι έτσι η ΑΕΚ παραδόθηκε 

Το χειροκρότημα του κόσμου στο φινάλε του αγώνα, ήταν το καλύτερο κατευόδιο και η πιο κατάλληλη ένεση ψυχολογίας για την ομάδα του Ντράγκαν Σάκοτα, η οποία θα κάνει μεγάλο λάθος αν μείνει περισσότερο απ’όσο πρέπει σε αυτή την ήττα, έστω κι αν ήρθε με τρόπο που δεν ήταν ο …αναμενόμενος σε ένα …πολυαναμενόμενο παιχνίδι. 

Στόχος της ΑΕΚ δεν είναι να κερδίσει τον Παναθηναϊκό, έστω κι αν ακόμα μπορούσε να το κάνει. Στόχος (πρέπει να) είναι όλα τα υπόλοιπα ματς πλην των αιωνίων. Το πρώτο βήμα που καλείται να κάνει η Ενωση φέτος δεν είναι το πρωτάθλημα, αλλά να μην απογοητεύσει τον κόσμο που από την αρχή της σεζόν συμπαραστέκεται με συγκλονιστικό τρόπο. Πως θα το καταφέρει; Αν μαχεται! Αν προσπαθεί! Αν ιδρώνει! Αν παίζει καλά! Κι αν (κι αυτό είναι πολύ σημαντικό) κερδίζει τα ματς στα οποία εμφανίζεται ως φαβορί και όχι ως αουτσάιντερ. Οι νίκες της ΑΕΚ από θέση αουτσάιντερ θα φέρουν περισσότερο κόσμο στο γήπεδο. Οι νίκες της ως φαβορί θα διατηρήσουν τον πολύ σημαντικό πυρήνα που έχει δημιουργήσει. Τι είναι πιο σημαντικό κατά τη γνώμη σας;

Δε θα πάψω να επιμένω ότι η επιστροφή της ΑΕΚ σε άκρως ανταγωνιστικό επίπεδο δε θα ωφελήσει μόνο την ίδια, αλλά ολόκληρο το ελληνικό μπάσκετ. Η διαδρομή δε θα είναι εύκολη και χρειάζεται πολύ μεγάλη υπομονή. Είναι θέμα χρόνου! Πόσου χρόνου; Δε χρειάζεται απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Οσου χρειαστεί! Αλλά η ΑΕΚ, αν συνεχίσει στο ίδιο μοντέλο διοίκησης και λειτουργίας, με το ίδιο όραμα και προσπάθεια και με την απίστευτα πολύτιμη βοήθεια του κόσμου. τα φώτα στο δρόμο της θα ανάψουν και θα φέγγουν ανεξίτηλα. 

Υ.Γ. Οχι, δεν είναι όλα θετικά δείγματα για την ΑΕΚ. Η απόλυτη παράδοση του δεύτερου ημιχρόνου είναι ανησυχητική. Κι ακόμα πιο ανησυχητική ήταν η εικόνα κάποιων που έμοιαζαν να έχουν ύφος κι έλλειψη διάθεσης. Αν η ΑΕΚ θέλει να ξαναγίνει μεγάλη ομάδα, τέτοιες συμπεριφορές (αν τις κρίνω σωστά και δεν ήταν απλά απογοήτευση για την κακή εμφάνιση) είναι τελείως ξένες και πρέπει να κοπούν με μαχαίρι. 

Τα φώτα (της ΑΕΚ) έσβησαν, του μπάσκετ ανάβουν!
EVENTS