MENU

Το φετινό καλοκαίρι μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί εφιαλτικό για τα κλιμάκια της Εθνικής ομάδας. Παταγώδεις αποτυχίες σε ηλικιακές ομάδες που κάποτε και μόνο η παρουσία στην 4άδα φάνταζε απλά... κεκτημένο. Οι γενιές που φιλοδοξούν σε λίγα χρόνια να στελεχώσουν την αντρική ομάδα στις μεγάλες διοργανώσεις έχουν δηλώσει.... amber alert.

Ποια είναι η αντίδραση της ΕΟΚ; Η ευκαιρία για απόκτηση για πρώτη φορά στην ιστορία Αμερικανών παικτών στο πρωτάθλημα της Α2 που εδώ και χρόνια αποτελεί το εφαλτήριο για τη «ζύμωση» παικτών που θα στελεχώσουν τις ομάδες της Stoiximan Basket League.

Τι συμβαίνει αντιθέτως στην Α1; Υπάρχουν αντιρρήσεις, κατά το δοκούν, για τη χρησιμοποίηση 7ου ξένου, που απλά θα υπάρχει στο ρόστερ, αφού 6 θα είναι στην 12άδα, για να αποφευχθούν οι συνεχείς αλλαγές αθλητών και να βρεθεί στο πολύπαθο πρωτάθλημα μία ομοιογένεια και μία χημεία στην πάροδο της σεζόν.

Από κάπου χάνει το σύστημα όμως. Δεν μπορεί την ίδια στιγμή που επιτρέπεις την ενίσχυση ομάδων της Α2 με ξένους, να δείχνεις αντίθετος στον έναν επιπλέον ξένο στα ρόστερ των συλλόγων της Stoiximan Basket League. Κάπου, δηλαδή, δεν κολλάει το πράγμα.

Είναι σαφές πως τα χαμηλά κλιμάκια της Εθνικής χρειάζονται μία «ένεση» στην... καρδιά, ώστε να βρεθεί και πάλι η εύρυθμη λειτουργία, που κάποτε οδήγησε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό στην κατάκτηση σερί ευρωπαϊκών τίτλων. Γιατί χωρίς το ελληνικό στοιχείο, είτε το «τριφύλλι», είτε οι πρωταθλητές δεν πρόκειται να φτάσουν σε σημαντική διάκριση, πέρα από την απλή συμμετοχή.

Οι «πράσινοι» έχουν καταφέρει να κάνουν ένα «παιδομάζωμα» και να έχουν στην ομάδα τους όλους του παίκτες του αποτελούν την ελπίδα του ελληνικού μπάσκετ για την επόμενη μέρα. Ο Ολυμπιακός αντίθετα έχασε τον Τάιλερ Ντόρσεϊ, κινδυνεύει να χάσει το επόμενο καλοκαίρι τον Σάσα Βεζένκοφ και στρέφεται ήδη σε κινήσεις ενίσχυσης του ελληνικού κορμού όπως ο Στέφανος Σπάρταλης. Φτάνει όμως μόνο ένας 16χρονος;

Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Δεν είναι μόνο η Εθνική αντρών που έχει σημασία. Δεν είναι έτσι κι αλλιώς απλά μία διοργάνωση που θα κάνει τη διαφορά. Ακόμα κι αν αυτή φέρει μετάλλιο. Αν και όπως ορθότατα είπε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, στόχος δεν πρέπει να είναι το μετάλλιο, αλλά η δουλειά που θα καταφέρει να χτίσει μία ομάδα ανταγωνιστική και κυρίως ένα σύνολο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Τόσο η Εθνική Νέων, όσο και η Εφήβων στα καλοκαιρινά τουρνουά πήγαν... άπατες και ποιος ξέρει τι μπορεί να γίνει στη συνέχεια. Κι αν οι Έφηβοι μπορεί να έχουν το «μαξιλαράκι» του τραυματισμού του Αλέξανδρου Σαμοντούροβ, αν και δεν μπορεί μία ομάδα σε αυτές τις ηλικίες να στηρίζεται σε έναν παίκτη, τα υπόλοιπα αποτελούν προϊόν... σκουπιδιών και ούτε καν ανακύκλωσης.

Το μεγάλο λάθος της ΕΟΚ, ανάμεσα στα άλλα, είναι πως προσπαθεί να... χαϊδέψει τα αυτιά και να φανεί πως όλα κυλούν βάσει σχεδίου. Αλλά αν το πλάνο είναι οι 12ες θέσεις τότε δεν είναι στραβός ο γιαλός. Αν δεν δώσεις στον Έλληνα ανερχόμενο παίκτη το κίνητρο της δουλειάς, της προσπάθειας και του στόχου, τότε έχεις χάσει το παιχνίδι από τα αποδυτήρια.

Το πρόβλημα δεν είναι οι ξένοι. Το θέμα είναι η δουλειά που γίνεται στις μικρότερες κατηγορίες, που δεν παράγουν αθλητές για να στελεχώσουν την αντρική ομάδα. Κι αν σκεφτεί κάποιος πως ο Νικ Καλάθης βαδίζει στα 34 και ο Κώστας Σλούκας στα 33 καταλαβαίνει κάποιος την άμεση ανάγκη της ανάδειξης παικτών, που δεν θα τα έχουν όλα έτοιμα, αλλά θα μοχθήσουν για να τα καταφέρουν, όπως έκανε ο φετινός ηγέτης του Ολυμπιακού, που έκανε το «αγροτικό» του στον Άρη...

Και για να το θέσουμε επί τάπητος. Πριν από 15 χρόνια Ελλάδα και Ισπανία «κονταροχτυπιόντουσαν» σε όλες της ηλικιακές ομάδες. Δεν υπήρχε τετράδα πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος, σε όλα τα κλιμάκια των εθνικών, που να μην ήταν παρούσες.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα μετά από 15 έτη; Η Ισπανία να έχει παίξει μέσα σε ένα καλοκαίρι 5 (!) τελικούς ευρωπαϊκών διοργανώσεων (U20 αντρών, U18 αντρών, U17 αντρών, U20 γυναικών και U18 γυναικών). Που είναι η Ελλάδα; Στην 12η θέση των U20 και U18 αντρών και στην 5η θέση της... δεύτερης κατηγορίας των U20 στις γυναίκες.

Και το μεγάλο ερώτημα που δημιουργείται είναι με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή των προπονητών σε κρίσιμες ηλικιακές ομάδες, που οι τεχνικοί θα πρέπει να έχουν γνώση και τρόπο να διαχειριστούν τους παίκτες ή τις παίκτριες. Οι προπονητές που επιλέχθηκαν είχαν κάποια προϊστορία σε κλιμάκια εθνικών ομάδων; 

Η τωρινή διοίκηση της Ελληνικής Ομοσπονδίας, που τα χρεώνει όλα στην προηγούμενη του Γιώργου Βασιλακόπουλου και ακολουθεί την πολιτική του Πόντιου Πιλάτου, δεν έχει κάνει ακόμα κάποια κίνηση για το «αύριο» του ελληνικού μπάσκετ, παρά κλαίει πάνω από το... χυμένο γάλα. Και όπως φαίνεται; Το ίδιο θα κάνει και αν παραμείνει για τα επόμενα 10 χρόνια. Ποιος φταίει; Ο Βασιλακόπουλος.

Και για να επανέλθουμε στο... ζουμί. Η ΕΟΚ θα ξεκαθαρίσει με ποια κριτήρια γίνονται οι προσλήψεις των προπονητών; Βάσει φιλίας; Βάσει ευκολίας από τις ομάδες που κοουτσάρουν; Ή μήπως με... εντολή υπουργών από την τωρινή κυβέρνηση;

Η Ισπανία πέντε τελικούς φέτος, η Ελλάδα… πουθενά: Υπάρχει «αύριο» στο μπάσκετ;
EVENTS