MENU

Πέρασαν χρόνια από τότε που η Ευρωλίγκα και ο Τζόρντι Μπερτομέου ανέλαβαν τα γκέμια των κορυφαίων διασυλλογικών διοργανώσεων. Από το 2000 και μετά, επί 22 συναπτά έτη, το διασυλλογικό μπάσκετ απευθυνόταν ολοένα και σε λιγότερες ομάδες, η Ευρωλίγκα εξελίχθηκε σε ένα κλειστό ελίτ κλαμπ, το brand εκτινάχθηκε σε επίπεδο ενδιαφέροντος, αλλά η οικονομία των πραγμάτων αποφέρει καταδικαστικά αποτελέσματα. Ταυτόχρονα, όχι απαραίτητα  αναίτια, μαθαίναμε επίσημα η μέσω της εργαλειοποίησης κάποιων μέσων, πόσο κακή είναι η FIBA, πόσο αναχρονιστικές τακτικές ακολουθούσε, πόσο ακατάλληλη είναι για την προώθηση του αθλήματος και πολλές άλλες παρόμοιες ιστορίες. Τότε, το πεδίο ήταν ανοιχτό, το αντίπαλο δέος, αυτοβούλως είχε αυτοπεριοριστεί και ήταν απών από κεκτημένα που εν μία νυκτί είχε παραδώσει στην ECA, την έκφραση του μοντέρνου, του σύγχρονου, του τεχνοκρατικού. 

Σχεδόν 22 χρόνια μετά, το ίδιο αφήγημα έχει αντίλογο. Ισχυρό ή μη, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι τοποθετήσεις και απόψεις απαιτούν καθαρό μυαλό, γνώση και έλλειψη προσωπικής ατζέντας. H FIBA πια (το μόνο σίγουρο είναι ότι) έχει αλλάξει και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν κάνει λάθη, υπάρχει πλέον, όχι μόνο ισχυρός συνομιλητής, αλλά με την αξία και τη σημασία που ορίζεται ντε φάκτο από τον ρόλο της ως η ομπρέλα του παγκόσμιου μπάσκετ και ο θεσμικός φορέας που ρυθμίζει το σπορ σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη. 

Ισως, να είναι υπερβολή να ειπωθεί ή να γραφτεί κάτι τέτοιο, αλλά στο σημείο που έφτασε η Ευρωλίγκα πια, με την αποκαθήλωση του Μπερτομέου, με το ανάστημα που όρθωσαν οι μέτοχοι, με την ευαισθητοποίηση σε πολλά θέματα που μέχρι πρότινος αποτελούσαν τομείς ελάχιστους ενδιαφέροντος για τους μετόχους, ίσως να μην έχει έρθει ποτέ αν η FIBA δεν είχε αποδείξει τη σοβαρότητά της, στην εκ νέου εμπλοκή της στις διασυλλογικές διοργανώσεις με την ίδρυση του BCL. 

Το ερώτημα όμως, παραμένει: Πόσο κακή μπορει να είναι η FIBA για το μπάσκετ; Το ερώτημα δεν είναι συγκριτικό, ούτε η απάντηση χρειάζεται να φέρει σε αντιδιαστολή το σύμπαν της Ευρωλίγκας, με αυτό της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας. Δεν έχει και καμία σημασία πλέον. Ωστόσο, επί χρόνια (πολλά) η FIBA συγκέντρωνε όλο το ανάθεμα για τις πρακτικές της, τον αρτηριοσκληρωτισμό της, την έλλειψη νέων ιδεών και την πεθαμένη φρεσκάδα της. Και τώρα, με αφορμή τη νέα σελίδα που ανοίγει στην Ευρωλίγκα με την διαφαινόμενη αποπομπή του Μπερτομέου, την ελπίδα για ενοποίηση που ανοίγεται, το σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει η Παγκόσμια Ομοσπονδία πια στα δρώμενα και τον σημαντικό ρόλο που φαίνεται ότι θα έχει, αξίζει να δούμε… Είναι πραγματικά ο κακός του παιχνιδιού η FIBA; Ποιος είναι ο πιθανός νέος stakeholder των διασυλλογικών διοργανώσεων, που ίσως μπει δυνατά στο παιχνίδι στο μέλλον και πόσο κακό έχει κάνει στο μπάσκετ και στους παίκτες; 

Σε επίπεδο Εθνικών Ομάδων: 

Πριν και πάνω απ’όλα: Ηταν ο φορέας που ενεπλάκη προκειμένου να λυθεί μία για πάντα το θέμα της ασφάλισης των παικτών, όχι μόνο του ΝΒΑ, αλλά και των ευρωπαίων διεθνών, προκειμένου να απελευθερώσει τη συμμετοχή τους στις μεγάλες διοργανώσεις. Με τεράστια κεφάλαια που βγαίνουν από τα ταμεία της, η FiBA είναι αυτή, που για λογαριασμό όλων των ομοσπονδιών, πληρώνει κάθε χρόνο τα πανάκριβα ασφάλιστρα ώστε οι πραγματικοί σταρ του αθλήματος, απεγκλωβισμένοι πια από την (δικαιολογημένη κι έντονη) ανασφάλεια που προκαλούσε ένας πιθανός τραυματισμός, να συμμετέχουν στις διοργανώσεις των εθνικών ομάδων και ταυτόχρονα να άρει τις αμφιβολίες (σε αρκετές περιπτώσεις) των ομάδων τους. Το ετήσιο κόστος για την FIBA στην πληρωμή των ασφαλίστρων, είναι πολλά εκατομμύρια ευρω, τα οποία αποφορτίζουν την οικονομική δυνατότητα των Ομοσπονδιών, που σε άλλη περίπτωση θα ένιωθαν τον στραγγαλισμό τους. Για παράδειγμα, το ασφάλιστρο του Γιάννη και του Θανάση που θα έρθουν να αγωνιστούν στο Ευρωμπάσκετ με την εθνική ομάδα, δεν πληρώνεται από την ΕΟΚ, αλλά από τη FIBA. Οπως και όλων των NBAers αλλά και των σούπερ σταρς της Ευρωλίγκας. Είναι πανκοίνως αποδεκτό ότι η  παρουσία των παικτών του ΝΒΑ, είναι αυτή, που μετά και το 1992, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, άλλαξε όχι μόνο τον ρου του αθλήματος σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και το ίδιο το ΝΒΑ. 
Τη στιγμή που σε όλα τα αθλήματα, Ομοσπονδίες και Λίγκες, σε διεθνές επίπεδο (αλλά και σε τοπικό) αυξάνουν τον αριθμό των αγώνων ετησίως για τους παίκτες, προκειμένου να υπάρχει πιο ισχυρό οικονομικό κέρδος, η FIBA, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Σε επίπεδο εθνικών ομάδων, αφαίρεσε μία διοργάνωση Ευρωμπάσκετ ανά κάθε Ολυμπιακό κύκλο, αποφασίζοντας τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα να γίνονται ανά τέσσερα χρόνια πια και όχι ανά δύο όπως ίσχυε μέχρι το 2017. Σε απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι πλέον, οι παίκτες έχουν ένα ολόκληρο καλοκαίρι κενό να ξεκουραστούν και να δουλέψουν πάνω στις ικανότητες ή τις ατέλειές τους. 
Λαμβάνοντας υπόψιν και πάλι το συμφέρον των παικτών της, των ιδιων των διοργανώσεων, αλλά και της λογικής, εναρμόνισε τον κανονισμό της με βάση τις δυνατότητες που έδινε το ΝΒΑ, αναφορικά με τον προγραμματισμό της προετοιμασίας των Εθνικών ομάδων, ενόψει μεγάλων διοργανώσεων. Θυμάστε καλά πιθανώς, ότι μέχρι πριν  από κάποια χρόνια, οι προπονητές των εθνικών ομάδων ήθελαν να αρχίζουν την προετοιμασία τους 45, 50 πολλές φορές και 55 μέρες πριν το τζάμπολ του event. Κάτι που “σκότωνε” τους παίκτες και ταυτόχρονα δημιουργούσε, πολλές φορές, κακη ατμόσφαιρα είτε στο εσωτερικό των ομάδων (όταν υπήρχαν παίκτες που ενσωματώνονταν αργότερα) είτε έπλητταν το δημόσιο προφίλ τους στις χώρες τους (αν τελικά, επειδή είχαν ανάγκη να ξεκουραστούν) δεν συμμετείχαν στις υποχρεώσεις των εθνικών ομάδων. Ετσι, με βάση αυτή την αλλαγή, το μάξιμουμ που μπορεί να διαρκέσει μία προετοιμασία είναι 28 μέρες, χρόνος αρκετά αποδεκτός για όλους τους παίκτες, που ταυτόχρονα παραχωρεί και αρκετό καλοκαιρινό χρόνο για ξεκούραση, ή ατομική βελτίωση. 


Κάπου εδώ ανοίγουμε παρένθεση για να αναφέρουμε κάτι άσχετο, αλλά απόλυτα σχετικά. Είστε κι εσείς σε αυτούς που ένιωσαν λύπη για τους παίκτες των ποδοσφαιρικών ομάδων μας, που πριν καλά καλά, τελειώσουν τις υποχρεώσεις τους στο προηγούμενο πρωτάθλημα, μπήκαν στην προετοιμασία για την επόμενη σεζόν; Ο τελικός του κυπέλλου είναι ακόμα νωπός στο μυαλό μας, αλλά οι αθλητές βρίσκονται ήδη στα βουνά, μετά από λιγότερες από 20 μέρες διακοπες ενόψει της νέας σεζόν; Είναι αντιμετώπιση ανθρώπων αυτή; 


Ας επιστρέψουμε όμως στη FIBA και στις συλλογικές διοργανώσεις:

Μείωσε τα παιχνίδια του BCL, αντί να τα αυξήσει προκειμένου να κάνει τη διοργάνωση πιο ευέλικτη στη διάρκεια της πανδημίας και ταυτόχρονα να μην εξοντώσει τους παίκτες της
Εδωσε, ξανά, νόημα στα εθνικά πρωταθλήματα (όσο νόημα μπορεί να δώσει έστω, δεδομένης της αδιαλλαξίας της Ευρωλίγκας) επαναφέροντας το κριτήριο της αγωνιστικής απόδοσης και την βαθμολογίας για την συμμετοχή σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Κάτι το οποίο είχε ξεχαστεί στην Ευρώπη για πάρα πολλά χρόνια. 
Με την ίδρυση του BCL δημιούργησε μία εναλλακτική λύση, ένα αντίπαλο δέος, ίσως και μία απειλή, που κάθε ορθά στημένος επιχειρηματικός χώρος, έχει ανάγκη, προκειμένου να εκλείψουν τα τυρρανικά μονοπώλια. Εδωσε επιλογή κι ελπίδα, ματσάροντας πάρα πολύ γρήγορα την ποιότητα και το bradning του Εurocup που σιγά σιγά μένει πολύ πίσω. 

Για να μη συζητήσουμε:

Για την επιβίωση των διοργανώσεων των μικρών εθνικών ομάδων, που κοστίζουν αμέτρητα εκατομύρια κάθε χρόνο
Για την αγαστή συνεργασία με το ΝΒΑ (που απαιτεί η αλήθεια είναι, ακόμα περισσότερες προσπάθειες για να γίνει ιδανική)
Για τις ευκαιρίες που παρέχει στο μπάσκετ σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη
Για το θαυμάσιο (και μάλλον υποτιμημένο στην Ελλάδα) Basketball Without Borders
Για τα απίστευτα κεφάλαια ενίσχυσης των Ομοσπονδιών που παρέχονται εντελώς δωρεάν σε ετήσια βάση και που χωρίς αυτά, το έργο των Ομοσπονδιών θα ήταν σε αρκετές περιπτώσεις πολύ πιο δύσκολο
 
και πολλά πολλά άλλα… Αρκεί να διαβάσει κανείς, τον (εκτεθειμένο δημόσια) απολογισμό που κάνει κάθε χρόνο με τις δράσεις που έχει διοργανώσει εξωγηπεδικά αλλά και ενδογηπεδικά

Η FIBA έχει κάνει πολλά λάθη στο παρελθόν και το έχει πληρώσει ακριβά, χάνοντας ακόμα και το ρόλο ή την αξιοπιστία της. Αλλο είναι αυτό όμως, κι άλλο να εξακολουθεί να κατηγορείται για πληγές που έχει μόνο έχει κλείσει, αλλά τις έχει θεραπεύσει κιόλας, αποδεικνύοντας το εκσυγχορνιστικό πια, μοντέλο της. Και η επόμενη μέρα του μπάσκετ, έχει ανάγκη αυτή τη FIΒΑ, στην εποχή της ενοποίησης που ελπίζουμε ότι θα έρθει μία μέρα.

Η FIBA μείωσε τα λάθη της, ανέκτησε αξιοπιστία και μένει η ενοποίηση του μπάσκετ!
EVENTS