MENU

Όταν το μπάσκετ γίνεται άθλημα εκπλήξεων ο κόσμος το αγαπά περισσότερο. Αυτό δεν είναι αξίωμα, αλλά δεν υπάρχει λόγος και για περαιτέρω εξηγήσεις των αυτονόητων, καθώς από το άθλημα της πορτοκαλί μπάλας, λείπει η αναστάτωση και ο ενθουσιασμός που θα προκαλέσει η ήττα ενός φαβορί σε κάποιο (πολύ) σημαντικό παιχνίδι.

Υπ’αυτή την έννοια οι δραματικές ήττες-αποκλεισμοί της Μπανταλόνα και της Παρτιζάν (1η και 2η αντίστοιχα στον όμιλο της κανονικής σεζόν του Eurocup), από την επόμενη φάση της διοργάνωσης, μόνο θετικό πρόσημο μπορούν να κουβαλήσουν. Μπορούν άραγε;

Η απάντηση είναι, ναι! Σε οποιαδήποτε άλλη διοργάνωση εκτός του eurocup. Κι εδώ έρχεται να αναδειχτεί η απουσία τεχνοκρατικής ευαισθησίας του Μπερτομέου, αλλά και η έλλειψη ενός ισχυρού οικονομικοτεχνικού πλάνου στις “μεγάλες ιδέες” του.

Αρχικά είναι πολύ σημαντικό να τονιστεί ότι: Το eurocup δεν είναι μία αυτόφωτη διοργάνωση. Διεξάγεται, εν πολλοίς με χρήματα που βγαίνουν από τα ταμεία των ομάδων της Ευρωλίγκας, καθώς μετά από τόσα χρόνια ύπαρξης, δεν έχει καταφέρει να αναπτύξει τέτοια δυναμική, ώστε να απολαμβάνει ουσιαστικών εσόδων. Άρα, συντηρείται  εν πολλοίς από τα τηλεοπτικά συμβόλαια που υπογράφει η ECA για τη λαμπερή διοργάνωση της, την Ευρωλίγκα. Κάποιοι λένε ότι αυτό το ποσό που βγαίνει από τις τσέπες των ομάδων της Ευρωλίγκας για να μπαίνει στο eurocup φτάνει ακόμα και τα 10εκ. ετησίως. Με τις ομάδες να έχουν πενιχρά, μέχρι και καθόλου έσοδα.

Ας επανέλθουμε όμως, στο λόγο ύπαρξης του eurocup για να αναδείξουμε και την έλλειψη υπευθυνότητας του Μπερτομέου, που μπορεί ως διαχειριστής να έχει κάνει την Ευρωλίγκα ένα ελκυστικό προϊόν, αλλά ως μάνατζερ, στηρίζεται στην τρέλα των ιδιοκτητών και των οπαδών σε λιγοστές χώρες για να βγάζει χρήματα, χωρίς να έχει δείξει ποτέ ότι έχει ιδιαίτερο σεβασμό για το spending των ομάδων όλα αυτά τα χρόνια.

Η αλλαγή του format του Eurocup, πέρσι, ανακοινώθηκε ουσιαστικά σε ένα δ.σ. της ECA όπου μεταξύ των άλλων, είχε τεθεί και το ζήτημα της κλειστής λίγκας στην Ευρωλίγκα ως άμεσο μελλοντικό πλάνο.

Τι είχε πει τότε ο Μπερτομέου στις ομάδες της Ευρωλίγκας; Είχε πει ότι θέλει να αναμορφώσει το eurocup, να το κάνει πιο ισχυρό ώστε να λειτουργεί ως θερμοκήπιο των ομάδων που μέσω αυτή της διοργάνωσης θα εξασφαλίσουν το δικαίωμα συμμετοχής στην Ευρωλίγκα. Θα ήταν ουσιαστικά ένα προπαρασκευαστικό στάδιο. Τι άλλο έχει αφήσει να εννοηθεί όλα αυτά τα χρόνια, έχοντας το eurocup πια ως τον μοναδικό τροφοδότη με νέο αίμα στην ναυαρχίδα των διοργανώσεων του; “Αν θέλετε να παίξετε στην Ευρωλίγκα, πάρτε μέρος στο Eurocup, πηγαίντε στον τελικό και παίξτε (για ένα χρόνο) στην Ευρωλίγκα). Τι σημαίνει αυτό; Ξοδέψτε ένα καράβι χρήματα για να κατακτήσετε το Eurocup με μοναδικό όφελος την συμμετοχή στο πάνθεον του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Κατόπιν τούτου, καθιερώνει ένα σύστημα διεξαγωγής, το οποίο ως format είναι τουλάχιστον το χειρότερο που έχει εμφανιστεί ποτέ (20 ομάδες, χωρισμένες σε δύο ομίλους, παίζουν 18 ματς για να προκριθούν οι οκτώ από τις 10), το οποίο έρχεται σε απόλυτη αντιδιαστολή με τη λογική της διοργάνωσης ως προπαρασκευαστικό στάδιο. Κι αυτό γιατί, για ακόμα μία φορά, αγνόησε αυτό που εξακολουθεί να αγνοεί από την ημέρα που ένιωσε ότι είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού: Το αγωνιστικό αποτέλεσμα, την εντός του γηπέδου επιτυχία και τα οφέλη που πρέπει να προκύπτουν από αυτή.

Στη φάση των πλέι οφς, λοιπόν, οι διάνοιες που έχει ο Μπερτομέου δίπλα του, αλλά και ο ίδιος, αποφάσισαν να καθιερώσουν ένα σύστημα το οποίο είναι το πιο άδικο και ανόητο που έχει εμφανιστεί ποτέ: Η Μπανταλόνα, που τερμάτισε πρώτη στον έναν όμιλο, για να προκριθεί στην επόμενη φάση της διοργάνωσης (στους 8), έπρεπε να κερδίσει σε ένα και μοναδικό ματς την Ουλμ, που τερμάτισε 8η στον άλλον όμιλο. Μία χρονιά ολόκληρη, σε ένα ματς, με μοναδικό πλεονέκτημα το γεγονός ότι αυτό το ματς θα γινόταν στην έδρα της. Η Μπανταλόνα τελείωσε τη σεζόν με ρεκόρ 12-4, όπως και η Παρτιζάν. Η Ουλμ, στον άλλον όμιλο, είχε 7 νίκες και 11 ήττες. Η Μπούρσα που απέκλεισε στο Βελιγράδι την ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς είχε 8 νίκες και 10 ήττες. Τόσο οι Ισπανοί, όσο και οι Σέρβοι αποκλείστηκαν. Έπαιξαν μία ολόκληρη χρονιά, επένδυσαν ένα φορτηγό χρήματα (ιδιαίτερα η Παρτιζάν) για να παίξουν αυτή την επένδυση σε ένα και μοναδικό ματς. Όπου αμφότερες οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας παρουσιάστηκαν κακές και αποκλείστηκαν.

Ο Μπερτομέου λέει: “Επενδύστε, αποδείξτε ότι αξίζετε να παίξετε στην Ευρωλίγκα”. Είτε συμφωνεί κανείς, είτε διαφωνεί, αυτή είναι η λογική. Κι έρχεται ο ίδιος και οι συν αυτώ, στις ομάδες που όντως επένδυσαν, είχαν προοπτικές και φιλοδοξίες να κάνουν το παραπάνω βήμα, και βάζει αυτές τις ομάδες να παίξουν σε 40 λεπτά προσπάθεια που κόστισε εκατομμύρια. Ποια ομάδα το αξίζει αυτό; Ποιος ιδιοκτήτης, όσο πλούσιος κι αν είναι, αξίζει να δει την επένδυση, ή το όνειρό το να δει την ομάδα του στην Ευρωλίγκα, να παίζεται σε ένα ψυχοφθόρο 40 λεπτό; Και όχι μόνο σε ένα, αλλά σε 4 σαραντάλεπτα, καθώς σύμφωνα με το format, οι 4 γύροι των πλέι οφς θα διεξαχθούν σε σύστημα μονών, νοκ άουτ αγώνων.

Είναι καλό για το μπάσκετ αυτό; Πιθανώς ναι, γιατί μπορεί, από το πουθενά, να αναδειχτούν δυνάμεις που θα βρουν μία θέση, για ένα χρόνο, στην Ευρωλίγκα. Έχει καμία σχέση με το πλάνο και τον σχεδιασμό του Μπερτομέου για την ύπαρξη του Εurocup ως θερμοκηπίου ομάδων και πεδίο επενδύσεων; Απολύτως καμία!!! Σε οποιαδήποτε άλλη εταιρία, ο Μπερτομέου θα είχε απολυθεί ως ασεβής απέναντι σε αυτούς που ξόδεψαν χρήματα, έκαναν εξαιρετική κανονική σεζόν και περίμεναν να αποκομίσουν ένα ουσιαστικό όφελος από αυτή. Προφανώς και δεν είναι απαραίτητο, οι ομάδες που έχουν χρήματα να προωθηθούν στον τελικό αυτοδικαίως. Κάθε άλλο! Αλλά, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στο μπάσκετ (πλέον και στο ποδόσφαιρο), τα πλέι οφς υπάρχουν για να αναδεικνύεται η ομάδα που είναι πραγματικά καλύτερη και να μην κρίνονται τα πάντα στην τυχαιότητα ενός ματς. Πόσο μάλλον, εν καιρώ πανδημίας, όπου ο ομάδες θα μπορούσαν να στερηθούν στα κρίσιμα ματς σημαντικών παικτών.

Φυσικά και οι ομάδες, δεν αντέδρασαν. Ούτε στη φαιδρότητα των 18 αγώνων για να προκριθούν οι 8 από τους 10, ούτε στο γεγονός ότι η πρόκριση θα καθοριζόταν στο ένα ματς. Οι λόγοι είναι πολλοί και δε χρειάζεται να τους αναλύσουμε.

Αν υποθέσουμε όμως, ότι η Μπούρσασπορ, ή η Ουλμ, φτάσουν μέχρι τον τελικό και κερδίσουν ένα εισιτήριο για την Ευρωλίγκα, την επόμενη σεζόν θα πρέπει να τριπλασιάσουν το μπατζετ τους για να φανούν ανταγωνιστικές, κι αν δε καταφέρουν να μπουν στα πλέι οφς, να επιστρέψουν στο eurocup επιχειρώντας ακόμα ένα θαύμα για να παίξουν στην μεγάλη διοργάνωση.

Αν αυτό είναι πλάνο που σέβεται τα χρήματα των ιδιοκτητών, ή των κλαμπ, εμείς σηκώνουμε τα χέρια ψηλά. Και κλείσουμε με το ερώτημα: Εσείς θα θέλατε έναν μάνατζερ σαν τον Μπερτομέου, να προστατεύσει τα συμφέροντα των επενδύσεών σας;

Υ.Γ. Το καλοκαίρι ο Μπερτομέου ήθελε να κάνει κλειστό και το Εurocup, προτείνοντας 3ετή συμβόλαια σε 16 ομάδες και 4 wild cards ετησίες. Οι μέτοχοι της Ευρωλίγκας, του έκοψαν τον αέρα. Οταν το πλάνο του δεν πέρασε, δεν είχε την ευελιξία να αλλάξει και το σύστημα διεξαγωγής της διοργάνωσης.

Μέχρι κι ο Ομπράντοβιτς πλήρωσε την ακαταλληλότητα του Μπερτομέου
EVENTS