MENU

Να ξεκινήσουμε από τα βασικά: χρόνια πολλά με ΥΓΕΙΑ. Είναι κάτι, που τονίζω εδώ και χρόνια (τα περί ΥΓΕΙΑΣ) και ορισμένοι με λένε κουραστικό. Μπορεί να έχουν και δίκιο, αλλά σαν την ΥΓΕΙΑ δεν έχει. Οσο περνάνε οι μέρες, το καταλαβαίνουμε αυτό ολοένα και περισσότερο. ‘Η μάλλον το έχουμε καταλάβει για τα καλά εδώ και περίπου δύο χρόνια.

Πάμε παρακάτω. Η χθεσινή μέρα ήταν ειδησεογραφικά ήρεμη μέχρι, που έσκασε το ενδιαφέρον της Μακάμπι για τον σούπερ σκόρερ της ΑΕΚ, Μπράιαν Ανγκόλα. Η ομάδα του λαού κράτησε τον Γιάννη Σφαιρόπουλο, παρά όσα λέγονταν περί απομάκρυνσής του σε περίπτωση ήττας από την Μονακό. Εμείς δεν λέμε ότι οι συνάδελφοι από το Ισραήλ έλεγαν ψέματα (περί διαζυγίου), κάθε άλλο, αλλά τα δεδομένα πολλές φορές αλλάζουν μέσα σε λίγες ώρες, σε λίγα λεπτά.

Η ουσία είναι ότι ο Σφαιρόπουλος έμεινε στην Μακάμπι και μάλιστα ετοιμάζονται να ενισχύσουν και το ρόστερ τους. Ακούστηκαν τα ονόματα του Αλερικ Φρίμαν της Μπούρσασπορ και του Μπόνζι Κόλσον της Καρσίγιακα, αυτό, που είναι σίγουρο είναι ότι οι Ισραηλινοί θέλουν τον Κολομβιανό σταρ της ΑΕΚ. Το τι θα γίνει τελικά, θα το δούμε τις επόμενες μέρες. Δεν είναι, όμως, αυτό το ζητούμενο του κειμένου μας.

Αλλά κάτι διαφορετικό. Αυτό, δηλαδή, που λένε συνέχεια οι μπασκετόφιλοι. Και το επανέλαβαν τον τελευταίο καιρό για τον Ανγκόλα μόλις βγήκε η πληροφορία πριν από μερικές μέρες ότι τον θέλει η Μπαρτσελόνα: «Γιατί δεν τον παίρνει τον Κολομβιανό ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός τώρα, που τον έχουν στα πόδια τους;» είναι αυτό, που αναφέρθηκε εκείνες τις ημέρες.

Είναι κάτι, δηλαδή, που έχουμε ξανακούσει σε περιπτώσεις, όπως του Μάικ Τζέιμς, του Κέβιν Πάντερ και τόσων άλλων, που ήρθαν στα μέρη μας άγνωστοι μεταξύ αγνώστων και στη συνέχεια έσπασαν το ταβάνι.

Ο Τζέιμς είχε έρθει στον Κολοσσό από μικρή κατηγορία της Ιταλίας, είχε κάνει θραύση, αλλά δεν ασχολήθηκε τότε ούτε ο Ολυμπιακός, ούτε ο Παναθηναϊκός. Με τον παίκτη να πηγαίνει τελικώς –μετά από περίπου τρεις μήνες στην Ρόδο- στην Μπασκόνια. Και από κει και πέρα να σαρώνει. 

Ο Πάντερ, μεγάλος σκόρερ στο πανεπιστήμιο Τενεσί, είχε έρθει στο Λαύριο κατευθείαν από το κολέγιο, ήταν πολύ καλός στην ομάδα του Σερέλη (δεν έκανε την θραύση, που έκανε ο Τζέιμς στον Κολοσσό) αλλά οι «αιώνιοι» ούτε κοίταξαν προς την πλευρά του την συγκεκριμένη περίοδο. Ο Πάντερ λίγο πριν τελειώσει εκείνη η χρονιά στο Λαύριο πήγε στην βελγική Αντβερπ. Την συνέχεια την ξέρετε με συμβόλαια μεταξύ άλλων, που ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο.

Ο πιο φρέσκος είναι ο Ταϊσόν Κάρτερ, επίσης ανακάλυψη του Λαυρίου. Ο Κάρτερ έβγαλε μάτια πέρυσι, ο Ολυμπιακός ασχολήθηκε το καλοκαίρι, που μας πέρασε, με την περίπτωσή του, αλλά δεν το προχώρησε. Ο Κάρτερ δοκίμασε να μπει στο ΝΒΑ, δεν τα κατάφερε και έτσι γύρισε στο Λαύριο. Ωστόσο, το κλειστό της Λαυρεωτικής ήταν πολύ μικρό για έναν παίκτη, που πετάει. Η Ζενίτ δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και τον κάλεσε κοντά της. Μένει να δούμε αν οι υψηλές πτήσεις του νεαρού γκαρντ θα συνεχιστούν και στο ποιοτικότερο επίπεδο.

Πάμε να επανέλθουμε στο ερώτημα «γιατί δεν παίρνουμε τον τάδε παίκτη τώρα, που τον έχουμε στα πόδια μας;». Μία απάντηση, λοιπόν, δεν υπάρχει σε αυτό το ερώτημα. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Τα παλιότερα χρόνια, που το χρήμα έρεε άφθονο, ουδείς θα έβαζε τέτοιο ερώτημα. Πλέον, όμως, μπαίνει γιατί εκτός των άλλων τα οικονομικά ακόμη και των μεγάλων μας ομάδων έχουν πέσει αισθητά.

Όμως π.χ. αν ο Ολυμπιακός έχει 800.000 ευρώ για ετήσιο συμβόλαιο και έχει την δυνατότητα να πάρει τον Ουόκαπ, αυτόν θα πάρει, όχι τον Κάρτερ. Μπορεί ο Κάρτερ σε 3 χρόνια να κάνει παπάδες και να έχει 15 πόντους ανά ματς στο ΝΒΑ, ο Ολυμπιακός, όμως, τώρα θέλει να κάνει την δουλειά του. Και καλύτερα θα την κάνει με τον Ουόκαπ, που έχει την εμπειρία πάνω από όλα αλλά και τα χαρακτηριστικά, που συμπληρώνουν τα κενά του Σλούκα.

Ο Παναθηναϊκός από την πλευρά του πήρε δύο φορές τέτοιους παίκτες, που είχε μπροστά στα πόδια του: και τον Σαντ-Ρος και τον Μέικον, αμφότεροι προερχόμενοι από την ΑΕΚ (ο Σαντ-Ρος με μία στάση στην Μόσχα). Και του βγήκαν μία χαρά. Δεν μπορούν, όμως, να σου βγαίνουν όλα τα στοιχήματα. Και είναι δύσκολο να έχεις 3 στοιχήματα μαζί και να περιμένεις να σου βγουν και τα 3. Ο Μέικον βγήκε, όχι, όμως, και ο Φλόιντ με τον Πέρι. Εδώ, που τα λέμε, πάντως, μέχρι τώρα πιο πολύ δεν του έχουν βγει του Παναθηναϊκού οι έτοιμες μεταγραφές, ο Εβανς και ο Ουάιτ. Δύο παίκτες ακριβοί για τα δεδομένα του «τριφυλλιού» (και όχι μόνο) και πάρα πολύ έμπειροι.

Στο καφενείο, στην παρέα, στο γραφείο, στις συζητήσεις «όταν είσαι έξω από τον χορό», όλα είναι εύκολα. Λες ό, τι θες, αν βγεις αληθινός, πανηγυρίζεις, αν δεν βγεις, λες «ότι δεν το είχα πει έτσι ακριβώς, δεν θυμάστε καλά». Και η ζωή συνεχίζεται.

Οι προπονητές, όμως, δεν μπορούν να λένε και να κάνουν ό, τι θέλουν. Παίζουν την καριέρα τους, την ζωή τους, το παρόν και το μέλλον της οικογένειάς τους. Αν κάνουν λάθη; Κάνουν, όπως όλος ο κόσμος. Για αυτό άλλωστε και υπάρχουν αλλαγές προπονητών.

Και στο φινάλε δεν είναι εύκολο να προβλέψεις το μέλλον του κάθε παίκτη. Αλήθεια είναι ότι κάποια πράγματα φαίνονται, αλλά αν δεν ζήσεις μέσα σε μία ομάδα, δεν ξέρεις το αντικείμενο, δεν μπορείς να ξέρεις και πόσο δύσκολη είναι η επιλογή κάθε παίκτη. Στο κάθε επάγγελμα υπάρχουν λεπτομέρειες, που δεν θα τις μάθουμε ποτέ εμείς, που κάνουμε άλλο επάγγελμα. Δείτε το αυτό από το επάγγελμα, που κάνετε εσείς και θα συμφωνήσετε.

Και όπως έχουμε ξαναπεί τον κάθε παίκτη, τον γνωρίζεις μόνο από κοντά. Μόνο όταν συναναστραφείς μαζί του καθημερινά. Και ούτε τότε τον μαθαίνεις άριστα. Δεν βλέπετε τι ακούμε κάθε μέρα; Αλλά σίγουρα όταν είσαι κάθε μέρα μαζί, βλέπεις πολλά πράγματα.

Ο τάδε σκάουτερ ή ο δείνα προπονητής μπορεί να σου δώσει χίλιες πληροφορίες για έναν παίκτη. Από κοντά, όμως, μαθαίνεις πάνω, κάτω τη πραγματικότητα. Όταν βρεθείς και ζεις με τον παίκτη. Και βέβαια ο κάθε παίκτης δεν ταιριάζει με την κάθε ομάδα. Δεν μιλάμε μόνο από αγωνιστικής πλευράς, αλλά κι από πλευράς χαρακτήρων. Κυρίως από πλευράς χαρακτήρων.

Δεν μιλάμε πολλές φορές για την σωστή χημεία; Η χημεία είναι και αγωνιστική, αλλά πιο πολύ είναι η ανθρώπινη. Ολοι οι παίκτες θέλουν να παίζουν σαράντα λεπτά. Δεν γίνεται όμως. Πρέπει, λοιπόν, ο προπονητής να βρει την σωστή χημεία. Την ισορροπία. Να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Ή κοντά στο να είναι ευχαριστημένοι.

Σας κουράσαμε λίγο, αλλά νομίζουμε ότι τέτοια πράγματα πρέπει να τα επαναλαμβάνουμε. Πρέπει να μάθουμε να διαβάζουμε καλύτερα τα πράγματα για ομάδες, παίκτες και προπονητές, που τους βλέπουμε μόνο στους αγώνες και που τις προηγούμενες μέρες δεν ξέρουμε τι κάνουν στις προπονήσεις, στα σπίτια τους, γενικώς στην καθημερινότητά τους.

Κλείνοντας να αναφέρουμε και το παράδειγμα του Γιουτζίν Τζέρμαν, που κάνει παπάδες στον Ιωνικό Νικαίας. Ο Τζέρμαν στο ένας εναντίον ενός θα κερδίσει από τις 10 μάχες για πλάκα τις 7. Οποιος κι αν είναι ο αντίπαλος στην Α1. Μου λένε οι Παναθηναϊκοί «να τον πάρουμε από τώρα». Εντάξει, όταν βλέπεις τον Πέρι να παίζει έτσι όπως παίζει, τον Φέρελ να φεύγει και να μην τον παίρνουμε χαμπάρι, τον Πιέρ Τζάκσον να μην τον θυμάται κανείς, είναι κάπου φυσιολογικό να βλέπεις τον Τζέρμαν σαν λουκουμάκι. Άλλο Ιωνικός, όμως, άλλο Παναθηναϊκός. Η μέρα με την νύχτα και βάλε (και ξέρετε τι ομάδα είμαι). Και στο φινάλε: τι θέση παίζει ο Τζέρμαν;

Ξανά, λοιπόν, να ευχηθούμε να έχουμε καλή χρονιά με υγεία και όλα τα καλά.

Υ.Γ. Δεν χωράει αμφιβολία ότι ο Τζέρμαν θα παίξει στο ακόμη υψηλότερο επίπεδο. Ηδη υπάρχουν προτάσεις στον Ιωνικό. Άλλο το ένα, όμως, κι άλλο το άλλο.

Υ.Γ2. Και η Μακάμπι είχε πέρυσι στα πόδια της τον Ανγκόλα, που έπαιζε στην Αϊρόνι Ζιόνα, αλλά δεν τον πήρε…

Υ.Γ.3 Σημειώνεται το αυτονόητο (αλλά πάντα απαραίτητο) ότι ξένος παίκτης, που αγωνίζεται σε ελληνική ομάδα δεν μπορεί να παίξει σε άλλη ελληνική ομάδα την ίδια χρονιά στις εγχώριες διοργανώσεις. 

«Και γιατί δεν παίρνει τον Ανγκόλα ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός;»
EVENTS