MENU

Σε μια τέτοια βραδιά σαν την αποψινή το αγωνιστικό κομμάτι (όσο σημαντικό και αν είναι) περνάει σε δεύτερη μοίρα. Όλα όσα έγιναν στο κλειστό των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων για χάρη του Παύλου Γιαννακόπουλου θα μείνουν και πάλι στην ιστορία. Όσοι τυχεροί βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ και όσοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τα όσα συνέβησαν πριν, μετά και κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης του Παναθηναϊκού με την Παρτιζάν θα τα θυμούνται για πολύ, πολύ καιρό. Για να μην πούμε για πάντα.

Μετά από πάρα πολύ καιρό ο κόσμος ήταν και πάλι στη θέση του. Οι οργανωμένοι στο πέταλό τους και όλοι οι φίλοι του «τριφυλλιού» στη θέση τους. Τα χέρια πήραν… φωτιά από τα χειροκροτήματα, τα ντεσιμπέλ ανέβαινα κατακόρυφα κάθε φορά που ο κόσμος αποθέωνε τον Παύλο, τον Θανάση, τον «Ζοτς» και όλους τους «πράσινους» και κάθε ένα από αυτά τα συνθήματα ξυπνούσε αναμνήσεις.

Αναμνήσεις που γινόντουσαν ακόμα πιο δυνατές, ακόμα πιο ζωντανές κάθε φορά που το cube έπαιζε Παύλο Γιαννακόπουλο και από τα μεγάφωνα ακουγόταν η… μυθική φωνή του.

Και για να το «δέσουμε» και λίγο με το αγωνιστικό κομμάτι. Ναι. Και η φετινή σεζόν θα είναι δύσκολη για τον Παναθηναϊκό. Πολύ δύσκολη. Όμως δε πρέπει να ξεχνάμε πως ο Παναθηναϊκός είναι γεννημένος για τα δύσκολα. Έχει μάθει να ζει για τα δύσκολα και μέσα από αυτά να γίνεται ακόμα πιο δυνατός. Ακόμα πιο μεγάλος. Και αυτό που θα πρέπει να αντιληφθούμε όλοι είναι ότι ο Παναθηναϊκός με αυτόν τον κόσμο, με τον Πρίφτη και τα παιδιά του, τον Αλβέρτη και τον Διαμαντίδη και όλους εκείνους που «τρέχουν» την ομάδα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν.

Τον «χτύπησε» εκεί που «πονάει»

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα. Δε χρειάζεται να έχεις πτυχίο προπονητικής. Ο Παναθηναϊκός «πονάει» στη θέση του playmaker και αυτό φαίνεται με… γυμνό μάτι. Και αυτή ήταν και η αιτία που η Παρτιζάν έκανε πάρτι στο πρώτο ημίχρονο (14-20 η πρώτη περίοδος, 17-28 η δεύτερη και συνολικά, 31-48). Σε ένα εικοσάλεπτο όπου ο Παναθηναϊκός είχε 5 ασίστ και 6 λάθη, τη στιγμή που οι Σέρβοι είχαν 13 ασίστ και 4 λάθη. Και μέσα σε όλα βάλτε και τα ριμπάουντ. 10 ο Παναθηναϊκός, 20 η Παρτιζάν. Εκ των οποίων 6 επιθετικά, από τα οποία πήραν και εύκολους πόντους.

Απλή ανάγνωση

Η ανάγνωση αυτών των αριθμών είναι απλή. Η Παρτιζάν έχοντας δει το πρόβλημα του Παναθηναϊκού πίεσε σε όλο το γήπεδο. Ανάγκασε τους «πράσινους» σε φτηνά λάθη, βρήκε εύκολους πόντους και πήρε προβάδισμα και ψυχολογία. Ο Πέρι δεν ήταν σε καλό βράδυ και όταν ο Μέικον πέρασε στη θέση του το πρόβλημα διογκώθηκε. Ο Αμερικάνος δε μπόρεσε να ανταπεξέλθει στο ρόλο του άσου, δε βοήθησε, δημιούργησε μόνο για τον εαυτό του παίζοντας ένας εναντίον ενός και αυτό ήταν…βούτυρο στο ψωμί των Σέρβων. Την ίδια ώρα Μέικον και Νέντοβιτς στο «1-2» δεν τα πήγαν καλά αφού και ο Σέρβος ακόμα ψάχνεται και θα χρειαστεί χρόνο για να επιστρέψει στα περσινά επίπεδα.  Με απλά λόγια οι κακές επιθετικές επιλογές, που προέκυπταν από λάθος «διάβασμα» των φάσεων δημιουργούσαν συνεχώς αμυντική ανισορροπία κάτι που η Παρτιζάν το εκμεταλλευόταν συνεχώς. 

Δείγματα γραφής

Στο τρίτο δεκάλεπτο ο Παναθηναϊκός έδειξε τι μπορεί να κάνει. Τουλάχιστον ένα μικρό δείγμα γραφής. Στην άμυνα. Όπου οι «πράσινοι» στη μεγαλύτερη διάρκεια της περιόδου ήταν… τρομακτικοί. Πιεστικοί από την πρώτη πάσα, σε όλο το γήπεδο, με σωστές αλληλοκαλύψεις. Και αυτός ήταν ο λόγος που μάζεψαν την διαφορά. Στην επίθεση «διάβασαν» καλύτερα, έβαλαν και τα μακρινά (στο πρώτο μέρος είχαν 1/9 τρίποντα) και κάπως έτσι ήρθε το επιμέρους 28-20 (59-68). Και το σκηνικό ανάλογο μέχρι το τέλος. Και στην τελευταία περίοδο ο Παναθηναϊκός ήταν απολαυστικός στην και… μυαλωμένος στην επίθεση με πολύ πολύ καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας σε σχέση με το πρώτο μέρος. Οι παίκτες του Πρίφτη είχαν «εγκλωβίσει» τους Σέρβους και με το ΟΑΚΑ να βράζει… έκαναν την ολική ανατροπή και πήραν τελικά την νίκη, αφού πρώτα έστειλαν ένα ακόμα ματς στην παράταση.  

Το παιχνίδι του Παναθηναϊκού με την Παρτιζάν ήταν το καλύτερο παράδειγμα φιλικού αγώνα προετοιμασίας. Ομάδες οι οποίες ακόμα δεν είναι έτοιμες, ακόμα έχουν απουσίες στα ρόστερ τους, αντιμετωπίζουν προβλήματα τραυματισμών και το αγωνιστικό τους πρόσωπο μεταβάλλεται από δεκάλεπτο σε δεκάλεπτο. Από τάιμ άουτ σε τάιμ άουτ.

ΥΓ1: Πόσο δυνατή στιγμή. Ο απόλυτος σεβασμός στη μνήμη του Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ενός ανθρώπου που ήρθε πολλές φορές στο ΟΑΚΑ σαν αντίπαλος, σαν «αιώνιος» αντίπαλος» και πάλεψε λυσσαλέα για το καλό της ομάδας του. Και όμως. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού αναγνώρισε (όπως όλοι) την τεράστια προσωπικότητα του Σέρβου, την τεράστια συνεισφορά του στο άθλημα και με τη… σιωπή του, τον αποθέωσε για μία ακόμα φορά, αποχαιρετώντας τον για το μεγάλο ταξίδι.

ΥΓ2: 2:41 πριν το τέλος της τρίτης περιόδου ο Δημήτρης Πρίφτης σηκώνει τον Νεμάνια Νέντοβιτς και το ΟΑΚΑ στο… πόδι. Και το πράγμα έγινε ακόμα χειρότερο 2:36 πριν το τέλος όταν ο Σέρβος πάτησε και πάλι παρκέ. Ο σέρβος έλειψε στους «πράσινους» και οι «πράσινοι» στον Σέρβο. Θέλει υπομονή, θέλει τον χρόνο του, θέλει πατήματα και ψυχολογία και όλα θα πάνε καλά.

ΥΓ3: Ο Λέντει σε κάθε αντίδρασή του νόμιζε ότι έπαιζε ακόμα στον Ολυμπιακό.

ΥΓ4: Δεν νομίζω ότι αν είμαστε σοβαροί θα πρέπει να συζητήσουμε κάτι για τον Παπαπέτρου. Ποτέ ξανά. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού έχει παρουσιάσει τρομακτική βελτίωση στο παιχνίδι του (στο post, στην ντρίμπλα του, στην εκτέλεση) και έχει ακόμα πολλά περιθώρια. 

ΥΓ5: Ο Έβανς και ο Φλόιντ είναι παίκτες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να γυρίσει ο Παναθηναϊκός το ματς. Επίσης είναι παίκτες που έχουν φάει το κράξιμο της… αρκούδας πριν ακόμα ανακοινωθούν. Ας δώσουμε λίγο χρόνο στους νέους παίκτες, πριν αποφασίσουμε να τους κρεμάσουμε τα δελτία στο ταβάνι.

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
«Πονάει» αλλά… δαγκώνει επικίνδυνα
EVENTS