MENU

Είναι δεδομένο πως ο Παναθηναϊκός των τελευταίων δύο χρόνων δεν έχει τη πολυτέλεια να διαλέγει παίκτες, αλλά να ψωνίζει σε τιμή ευκαιρίας και φυσικά αν υπάρξει κάποια σπουδαία ευκαιρία να βάλει το χέρι του λίγο πιο βαθιά μέσα στις τσέπες. 

Όπως έκανε στη περίπτωση του Ντίνου Μήτογλουχωρίς να υπολογίσει το budget. Όπως ανέβασε τη προσφορά στον Ιωάννη Παπαπέτρου για να τον κρατήσει με νύχια και με δόντια. Όπως πέρυσι έφερε στην Ελλάδα τον σπουδαίο Μάριο Χεζόνια. Η περίπτωση του Κροάτη είναι σπάνια στα χρονικά και η αλήθεια είναι πως κυρίως στο εξωαγωνιστικό κομμάτι έγινε σημείο αναφοράς, περισσότερο από το παιχνίδι του.

Αυτό κυρίως γιατί ο Όντεντ Κάτας είχε ήδη μια φιλοσοφία και ένα συγκεκριμένο rotation και ο Χεζόνια, όσο παικταράς και αν είναι δεν χωρούσε απόλυτα στα σχέδια του. 

Είδαμε ψήγματα του ταλέντου του, αυτό είναι δεδομένο, αλλά πρέπει να κατανοήσουμε καλά ένα πράγμα. Ο Παναθηναϊκός των τελευταίων δύο χρόνων κινείται με budget έσοδα-έξοδα. 

Οπότε ας αναρωτηθούμε, πόσο ορθολογικό είναι να δώσει τα μεγαλύτερα του συμβόλαια σε μια θέση;(Χεζόνια-Παπαπέτρου). 

Επί εποχές Παύλου-Θανάση ή ακόμη και στα καλά χρόνια του Δημήτρη, ο Παναθηναϊκός θα είχε τρεις, τέσσερις ή και παραπάνω star στην ομάδα του. 

Ωστόσο πλέον μιλάμε και γράφουμε με διαφορετικά δεδομένα και για να μπω στο ψητό… 

Στο Παναθηναϊκό της λογικής έσοδα-έξοδα ο Μάριο Χεζόνια ΔΕΝ χωρούσε, από τη στιγμή που το πρώτο μεγάλο συμβόλαιο το έχει ο Παπαπέτρου που αγωνίζεται στην ίδια θέση. 

Και ο Δημήτρης Πρίφτης τι ακριβώς θα κάνει; Σε ποιον θα πρωτοδώσει τη μπάλα; Ποιος θα παίρνει τις περισσότερες αποφάσεις; Θα κάνει step back ο «Πάπι»; Θα κάνει κάτι αντίστοιχο ο Νέντοβιτς; Ο Μέικον που θέλει να παίζει με τη μπάλα στα χέρια για να είναι αποδοτικός; Ο Πέρι που θα είναι από τους βασικούς οργανωτές; 

Ακόμη και σε καλές εποχές λοιπόν, με το τρόπο που έχει δομηθεί το ρόστερ ως τώρα, δεν χρειάζεται ένας ακόμη παικταράς που να έχει μεγάλη χρήση μπάλας. Το συναισθηματικό κομμάτι παίζει μεγάλο ρόλο, αλλά ο Μάριο στο Παναθηναϊκό δεν θα είχε το ρόλο που επιθυμούσε και θα ήταν κρίμα και για τον ίδιο, αλλά και να πάει πίσω η δουλειά το Δημήτρη Πρίφτη για να είναι όλοι ευχαριστημένοι. 

Ο Χεζόνια θα μνημονεύεται πάντα για το τρόπο που αγάπησε το Παναθηναϊκό, την ευχάριστη «τρέλα» του και φυσικά για το δέσιμο που είχε με το κόσμο. Παρόλα αυτά μιλάμε για μπάσκετ και ορθολογισμό. Με την υπάρχουσα λογική στο προϋπολογισμό και το ρόλο που θα είχε βάσει της διαμόρφωσης του ρόστερθα ήταν αναποτελεσματικός και θα δημιουργούνταν σύγχυση σε όλους. 

Από εκεί και πέρα, αν ο Παναθηναϊκός δεσμευόταν με το δεύτερο μεγαλύτερο συμβόλαιο στη θέση «3» δεν θα είχε τη δυνατότητα να κλείσει τις άλλες δύο μεγάλες τρύπες με σωστό τρόπο. 

Οι «πράσινοι» έχουν πολύ μεγαλύτερη ανάγκη έναν ΚΑΘΑΡΟ οργανωτή που θα παίζει για τους υπόλοιπους και δεν θα χρειάζεται πολύ τη μπάλα στα χέρια και παράλληλα ένα παίκτη με όγκο που θα μπορεί να πατήσει και στο «4» και στο «5». 

Ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να κάνει το λάθος των περασμένων ετών και πρέπει να φέρει έναν ακόμη playmaker, πλάι στο Πέρι. Παράλληλα ένας αθλητής στους ψηλούς με μέγεθος & όγκο, ώστε να ματσάρειενδεχόμενη αδυναμία σε αυτό το τομέα. 

Όπως και να ‘χει, οι «πράσινοι» πρέπει να συνεχίσουν το σχεδιασμό τους με λογική. Είναι κατανοητό πως θα «ξεφύγουν» από τον ορθολογισμό, όταν πρόκειται για συναισθηματικούς λόγους(βλ. Μήτογλου, Παπαπέτρου, Χεζόνια), αλλά ίσως βγει και κάτι θετικό από όλη αυτή την ιστορία.

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Χρειαζόταν πραγματικά ο Παναθηναϊκός τον Χεζόνια;
EVENTS