MENU

Ας ξεκινήσουμε με το παιχνίδι των ορισμών. Έτσι, για να καταλάβεις καλύτερα το νόημα και για να ξεκαθαρίσει πιο εύκολα το τοπίο, ώστε να μπορέσεις να διαβάσεις πιο εύκολα το παρακάτω κείμενο. Πάμε.

  1. Κάποια πράγματα είναι υποκειμενικά, άλλα όχι. Τα επιτεύγματα ενός αθλητή υπερτερούν πάντα στη ζυγαριά απέναντι στην προσωπική εκτίμηση, το γούστο, την γνώμη ενός φιλάθλου. Εκεί δεν μπαίνει «ναι μεν, αλλά», ούτε το «μου αρέσει ο τρόπος που παίζει». Ας αφήσουμε ένα «παράθυρο» για την επιρροή στο άθλημα, που θα εξηγηθεί παρακάτω...
  2. Κανένας  - πόσο μάλλον ο άνθρωπος που υπογράφει το κείμενο - δεν μπορεί να αμφισβητήσει ή να μιλήσει για την αξία θρύλων και σπουδαίων παικτών, που έβαλαν την σφραγίδα τους σε μία ολόκληρη εποχή. Ειδικά από την στιγμή που δεν τους είδε ποτέ live και δεν τους έζησε από κοντά.
  3. Ναι, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο τίτλος είναι τραβηγμένος, οριακά υπερβολικός, ίσως και δίπλα στην ταμπέλα της βλασφημίας. Δυστυχώς, αυτός ο κάποιος χάνει το νόημα και μένει κολλημένος στο παρελθόν. Άκουσε...

Ο άνθρωπος λοιπόν που υπογράφει το κομμάτι που διαβάζεις γεννήθηκε το 1995. Ανήκει σε μία γενιά που έμαθε να ζει με την πληροφορία δίπλα της: Κάθε αγώνας, τα highlights, τα stats, όλα ήταν ένα κουμπί ή ένα search μακριά. Η τηλεόραση έδειχνε πάντα τα μεγάλα ματς, μετά από λίγο μάθαμε το Youtube, κάποια στιγμή μεγαλώσαμε και επιλέξαμε να δούμε αναμετρήσεις και διοργανώσεις από κάθε άθλημα στον πλανήτη. 

Ήταν εύκολο. Και αυτό μας επέτρεψε να έχουμε σφαιρική εικόνα, «γεμάτη» γνώμη και να διατυπώσουμε, ενδόμυχα ή φωναχτά, κάθε αντίρρηση και οτιδήποτε ήταν μακριά από την κλίμακα όσων μας αρέσουν. Για εμάς, δεν υπάρχουν εξωγήινοι. Δεν υπάρχουν θρύλοι «που απλά δεν τους ακουμπάς». Γιατί να μην τους ακουμπήσουμε; Γιατί να μην δούμε τα αρνητικά τους; 

Eπίσης, αν είσαι κοντά στην ηλικία μου, πιθανότατα θα μεγάλωσες - μεταξύ άλλων- με τον «μύθο» του Νίκου Γκάλη. Λογικά ο πατέρας σου (όπως και ο δικός μου), θα σου είπε κάτι για έναν πραγματικά απίστευτο παίκτη, έναν άνθρωπο που σκόραρε όπως, όποτε και με όποιον τρόπο ήθελε. Έναν γκαρντ που έπαιξε κομβικό ρόλο στην ραγδαία εξάπλωση και πρόοδο του μπάσκετ στη χώρα μας, έναν πραγματικό ηγέτη που -μαζί με επίσης σπουδαίους παίκτες στο πλευρό του - έφερε την Εθνική στη κορυφή της Ευρώπης, σε μία εποχή που αυτό θα μπορούσε να είναι και ανέκδοτο για κάποιους. 

Κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να αμφισβητήσει τον Hall Of Famer Γκάλη. Κανένας! Για κάτσε όμως...

Γιατί δεν μας είπε ποτέ κανένας τα αρνητικά του; Γιατί δεν ακούγεται έστω το παραμικρό για άλλα στοιχεία του παιχνιδιού του, που δεν ήταν τόσο δυνατά; Γιατί δεν λέει κάποιος για παράδειγμα ότι έφτανε στην πηγή, αλλά δεν έπινε νερό σε συλλογικό επίπεδο; 

ΠΡΟΦΑΝΩΣ - ας το ξαναγράψουμε για να μην υπάρχουν παρερμηνείες - κανένας δεν μείωνει την αξία και την σημασία του Γκάλη στο ελληνικό μπάσκετ. Για ορισμένους θα είναι πάντα ο ένας, ο μοναδικός, ο ανέγγιχτος. Όμως, και αυτοί και όλοι μας, πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι το στέμμα του Βασιλιά έχει φύγει. Ο θρόνος μεταφέρθηκε σε άλλη θέση, στην απέναντι μεριά του Ατλαντικού. Είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, η ροή της ζωής. Το παλιό φεύγει, έρχεται το νέο: Και το νέο, δεν είναι κάτι απλό. Είναι ένα φαινόμενο.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι πρωταθλητής του ΝΒΑ. Είναι ο ηγέτης της καλύτερης ομάδας στον κόσμο. Στον έκτο τελικό με τους Σανς, έβαλε 50 (!) πόντους. Μοίρασε 5 τάπες, ήταν ξανά παντού. Νωρίτερα, έκλεισε τα φώτα στον Έιτον με την πιο εντυπωσιακή τάπα που είδαμε ποτέ (σόρι Λεμπρόν) και έφερε το καθοριστικό break με τρομερό κάρφωμα στον αιφνιδιασμό

Ήταν ο MVP των τελικών με 35,2 πόντους, 13,2 ριμπάουντ και 5 ασίστ ανά ματς. ΣΕ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΝΒΑ! «Έγραψε» νούμερα επιπέδου Τζόρνταν, Λεμπρόν, Σακίλ, έχοντας μάλιστα χτυπήσει στο γόνατό του, λίγες εβδομάδες νωρίτερα. 

Ένας Έλληνας. Ένα παιδί που μπήκε στην κορυφαία λίγκα σχεδόν από το... πουθενά, παίζοντας στον Φιλαθλητικό της Α2. Ένας έφηβος με ελάχιστη μυική μαζά και λίπος, που έζησε τα πάντα μέχρι την απόλυτη καταξίωση.

Μικρή και απαραίτητη παρένθεση: Πριν μία δεκαετία, ήταν σχεδόν απίθανο να δούμε έναν Έλληνα να πρωταγωνιστεί στο ΝΒΑ. Ο - επίσης θρυλικός - Βασίλης Σπανούλης δεν τα κατάφερε, κάποιοι πήγαν και έμειναν στα ρηχά, άλλοι προτίμησαν να μην κάνουν καν το υπερατλαντικό ταξίδι. Μέχρι να έρθει ο Γιάννης από τα Σεπόλια. Ο «Greek Freak», που ήταν η καλύτερη επιλογή για τους άοσμους, άγευστους και... επαρχιώτες Μπακς.

Ο Αντετοκούνμπο, ο πρωταθλητής. Ο MVP των φετινών τελικών, ο δύο φορές MVP της Regular Season, ο καλύτερος παίκτης του All Star Game, o κορυφαίος αμυντικός της σεζόν, ο άνθρωπος που «έσωσε το ΝΒΑ», σύμφωνα με τον Στέφεν Έι Σμιθ. Ένας παίκτης που δεν κυκλοφορεί με μανδύα θρύλου, αλλά είναι ένας κοινός θνητός: Με καταγεγραμμένες αποτυχίες, με ελαττώματα, με τρωτά σημεία, που ξεπεράστηκαν με υπομονή, επιμονή και ταπεινότητα στον δρόμο για το πιο σημαντικό τρόπαιο που μπορεί να κατακτήσει ένας μπασκετμπολίστας.

Κατάλαβες τι λέω; Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν είναι απλά μία παικτάρα. Είναι ένα φαινόμενο. Είναι το story που κουβαλά στις πλάτες του. Είναι το μοναδικό ταξίδι. Είναι το σύμβολο.

Ακολουθώντας τα βήματα του Drake στο «Started From The Bottom», ξεκίνησε από το απόλυτο τίποτα και έφτασε στο χρυσό 100. Σκέψου το για μισό λεπτό: Ένα φτωχό παιδί από τα Σεπόλια, που μερικές φορές τρέφεται με ένα κρουσάν την μέρα και πρέπει να πουλήσει CD για να ζήσει, φτάνει στη κορυφή του κόσμου σε ηλικία 26 ετών. Χωρίς να του χαρίσει κανένας τίποτα. Χωρίς μεγάλα λόγια. Δίχως να ψάξει την super team, όπως και τόσοι και τόσοι σταρ του ΝΒΑ. Εκεί, στην ομάδα που τον πίστεψε και του άλλαξε την ζωή. Με τον Μίντλετον, τον Χολιντέι, τον Μπουνενχόλζερ και όχι τον Ντουράντ, τον Χάρντεν, τον Λεμπρόν ή τον Καουάι. 

Ο Γιάννης δεν συγκρίνεται με κανέναν. Είναι άδικο και γι΄αυτόν, αλλά και για όποιον βρεθεί στο πλευρό του. Είναι μία κατηγορία μόνος του. Είναι το παράδειγμα για το αύριο, η μάχη για την ζωή, το παραμύθι που όλοι μας θέλουμε να ζήσουμε. Είναι ο άνθρωπος που λίγες ώρες πριν το ματς της ζωής του έδωσε μαθήματα, σαν «Έλληνας φιλοσόφος», όπως έγραψαν τα ΜΜΕ του εξωτερικού:

(Το αφήνω εδώ γιατί ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχει παντού, σαν οδηγός): 

«Συνήθως όταν σκέφτομαι (από την δικιά μου εμπειρία, σωστά;) ότι “ναι έκανα αυτό”, ξέρεις, “είμαι τόσο σπουδαίος”, “έβαλα 30 ποντους, έβαλα 25-10-10”, ή ό,τι μπορεί να σκέφτομαι αναλόγως την περίσταση, γιατί κάποια στιγμή θα τα σκεφτείς όλα αυτά, τύπου, “κέρδισα αυτό, κέρδισα το άλλο”, λογικά την επόμενη φορά που θα βγεις να παίξεις θα είσαι σκ..α. Σωστά; Είναι τόσο απλό. Οι επόμενες ημέρες σου θα είναι απαίσιες. Οπότε κατάλαβα ότι πρέπει να φτιάξεις τη νοοτροπία σου ως εξής: Όταν επικεντρώνεσαι στο παρελθόν, αυτός είναι ο εγωϊσμός σου που μιλάει. “Έκανα αυτό”, ξέρεις… “Μπορέσαμε να κερδίσουμε την τάδε ομάδα 4-0″… “Έκανα αυτό στο παρελθόν”… “Κέρδισα αυτό στο παρελθόν”. Από την άλλη, όταν επικεντρώνομαι στο μέλλον, είναι η έπαρσή μου που μιλάει. Τύπου, “ναι, στο επόμενο παιχνίδι, στο Game 5, θα κάνω αυτό κι εκείνο και τ’ άλλο”. Ξέρεις, τύπου “θα κυριαρχήσω”. Αυτή είναι η έπαρση που μιλάει. Και δεν συμβαίνει έτσι κι αλλιώς. Είσαι ακριβώς εδώ όταν τα λες αυτά. Οπότε, ξέρεις, προσπαθώ να επικεντρώνομαι στην στιγμή. Στο παρόν. Είναι η ταπεινότητα. Αυτό είναι το να μην χτίζεις προσδοκίες. Αυτό είναι το να βγαίνεις στο παρκέ και να απολαμβάνεις το παιχνίδι. Να ανταγωνίζεσαι στο υψηλότερο επίπεδο. Και νομίζω ότι είχα ανθρώπους γύρω μου καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μου που με βοήθησαν με αυτό. Αλλά αυτή είναι μια ικανότητα την οποία προσπάθησα να την τελειοποιήσω. Και μέχρι τώρα δείχνει να δουλεύει. Οπότε δεν πρόκειται να σταματήσω».

Ήρθε η ώρα να το παραδεχτούμε, να το γράψουμε, να το φωνάξουμε δυνατά: Ο Αντετοκούνμπο είναι ό,τι καλύτερο έχει βγει στην Ελλάδα. Είναι ο σπουδαιότερος αθλητής, ο άνθρωπος που αυτή την στιγμή «ακουμπά» το νο.1 του ΝΒΑ και του κόσμου. Ναι, εκεί βρίσκεται αυτή την στιγμή. Έχει ξεφύγει προ πολλού από τα στενά ελληνικά όρια και πλέον κυνηγά τους δύο απόλυτους θρύλους: Τον Λεμπρόν Τζέιμς και τον Μάικλ Τζόρνταν. 

Συγνώμη, αλλά κανένας δεν έφτασε ούτε κατά διάνοια σε αυτό το επίπεδο. Κανένας δεν σκέφτηκε καν ότι μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί. Εκτός από τον Greek Freak. Τον άνθρωπο που σφραγίζει όχι απλά μία γενιά, την γενιά μας, αλλά και συνολικά το άθλημα. Ποιος και γιατί μπορεί να τον αμφισβητήσει;
 

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Ο ασύγκριτος Γιάννης κυνηγά μόνο τον Λεμπρόν και τον Τζόρνταν!
EVENTS