MENU

Πάνε αρκετά χρόνια από τότε που άκουσα για πρώτη φορά να με μαλώνουν επειδή θεωρούσα τον Ντιέγκο Μαραντόνα κορυφαίο των κορυφαίων. Για την ακρίβεια δεν το άκουσα, το διάβασα σε μία επιστολή που μου είχε στείλει ένας καθηγητής Γυμνασίου. Εγραφε σε αυτή πως ο Μαραντόνα λόγω της κακής προσωπικής ζωής του και την εξάρτηση από τις ουσίες δεν αποτελεί πρότυπο για τα παιδιά, άρα είναι λάθος μου να αποθεώνω τέτοιους αθλητές.

Του είχα απαντήσει εκείνο που διαχρονικά πιστεύω: πραγματικά πρότυπα για κάθε παιδί είναι μόνο οι γονείς του. Άλλο πράγμα ο θαυμασμός για ένα μεγάλο αθλητή, μουσικό, τραγουδιστή, ποιητή, ζωγράφο, για το ταλέντο και τις δημιουργίες του, εντελώς διαφορετικό να κάνεις «πρότυπο» τη ζωή του.  

Εγώ τρελαίνομαι να βλέπω ακόμη στα βιντεάκια τον Ντιέγκο να να παίζει ποδόσφαιρο, τρελαίνομαι να ακούω τον ποιητή των ποιητών, τον Τζιμ Μόρισον, αλλά δεν έκανα τα ναρκωτικά δεύτερη φύση μου. Ούτε «τσιγαριλίκι» δεν ακούμπησα ποτέ. Γιατί πολύ απλά δεν γούσταρα.

Και ξέρω πάρα πολλούς ανθρώπους οι οποίοι αντίστοιχα λατρεύουν αθλητές, καλλιτέχνες κλπ δίχως να έχουν καμία επιρροή από τις παραβατικές συμπεριφορές τους.

Γιατί έκανα αυτό τον πρόλογο; Διότι έπιασα τον εαυτό μου, λίγη ώρα μετά την είδηση για το φινάλε της καριέρας του Βασίλη Σπανούλη να ψιθυρίζω: Ρε σεις ΑΥΤΟΣ υπήρξε ΠΡΟΤΥΠΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Οι περισσότεροι θα μείνουν σε όσα ασύλληπτα έχει πετύχει στην καριέρα του ο VS7. Όπως αντίστοιχα και ο CS7 που συνεχίζει να σπάει τα ρεκόρ στο ποδόσφαιρο. Οσοι διαβάσουν πίσω από τις γραμμές, θα καταλάβουν για ποιο λόγο ο Βασίλης έγινε Ο ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ! Όπως αντίστοιχα ο Κριστιάνο έγινε Ο ΡΟΝΑΛΝΤΟ! (αυτό κι αν είναι όνομα βαρύ σαν ιστορία στο ποδόσφαιρο).

Υπάρχουν τρία στοιχεία που παντρεύτηκαν με το ταλέντο του Ελληνα Legend και έσπασαν τα κοντέρ: Εργατικότητα, κίνητρο, εγωισμός. Αυτά συνάντησαν το ταλέντο, το οχύρωσαν, το συντρόφευσαν για 22 χρόνια επαγγελματικής ζωής και ανέδειξαν έναν σπάνιο αθλητή ο οποίος έγινε ΘΡΥΛΟΣ του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Ναι, η εργατικότητα του Σπανούλη θα μπορούσε να διδάσκεται στο Χάρβαρντ. Μπορεί να είναι πρότυπο η δουλειά του για κάθε νέο παιδί που ασχολείται με τον αθλητισμό. Εχουν γράψει αναλυτικά οι συνάδελφοι που ασχολούνται με το μπάσκετ για τις ατελείωτες ώρες που πήρε αγκαλιά το ΟΑΚΑ και το ΣΕΦ κάνοντας πάντα προπόνηση περισσότερη από κάθε άλλο.

Η σοφή ατάκα των παππούδων μας, ότι τα πάντα κερδίζονται με ιδρώτα σε αυτή τη ζωή, αποτυπώνεται στην αθλητική διαδρομή του Σπανούλη. Και σε ένα κορμί το οποίο για να μείνει εκεί ΨΗΛΑ, βασανίστηκε, ξεπέρασε τα όρια, έγινε φίλος με τον πόνο, αλλά στο τέλος έκανε τα «όρια» να μοιάζουν ανέκδοτο. Δεν τα έσπασε απλώς, τα διέλυσε!

Το κίνητρο: Όταν ένας αθλητής αυτού του επιπέδου φτάνει μέχρι τα 38, σημαίνει πως κάθε μέρα που ξυπνάει ανακαλύπτει κάτι νέο. Βάζει ένα στόχο ακόμη και παλεύει να τον κατακτήσει. Ξέρετε, ο Σπανούλης θα μπορούσε να παίζει άνετα μια 5ετία ακόμη μπάσκετ στην Α1. Μπορεί όχι στον Ολυμπιακό και στην Ευρωλίγκα –αν και πιστεύω πως για ένα ακόμη χρόνο σίγουρα θα μπορούσε να σταθεί και εκεί αλλά καταλάβαινε πως δεν είχε την αποδοχή του Γιώργου Μπαρτζώκα και τούτο δεν το ανεχόταν- αλλά σίγουρα σε ομάδες που θα πρωταγωνιστούσε. Αν ήθελε να βάλει κι αυτό το κίνητρο θα το πετύχαινε. Ηταν όμως πλήρης κινήτρων εδώ και 22 χρόνια. Το τελευταίο του το στέρησε η μοίρα με τον τραυματισμό που του απαγόρευσε να παίξει στο Προολυμπιακό τουρνουά.

Ο εγωισμός! Αυτός ήταν που τον οδήγησε στη μεγάλη απόφαση το 2010. Εφυγε από το ασφαλές περιβάλλον του Παναθηναϊκού του Ομπράντοβιτς, της ομαδάρας που ήταν πρώτη σε Ελλάδα και Ευρώπη, για να κάνει το πιο δύσκολο ταξίδι. Να πάει στον αιώνιο αντίπαλο, τον Ολυμπιακό. Το ταξίδι που λίγοι αντέχουν να επιχειρήσουν ένθεν κακείθεν γιατί τις «συνέπειες» ξέρουν πως θα τις κουβαλάνε για όλη τη ζωή τους.

Ο Σπανούλης στον Παναθηναϊκό είχε την αποδοχή, είχε τα χρήματα, είχε την επιτυχία, έπαιζε δίπλα σε παιχταράδες, είχε τον κορυφαίο προπονητή. Δεν ήταν όμως πρώτος στις καρδιές των Παναθηναϊκών, αλλά βρισκόταν πίσω από τον άλλο μεγάλο τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Ο εγωισμός του δεν το ανεχόταν. Και τον οδήγησε στον Ολυμπιακό. «Στο πεπρωμένο και το λιμάνι του» όπως είπε ο ίδιος στην αποχαιρετιστήρια δήλωσή του.

Ήξερε τι θα περάσει. Τα πέρασε όλα. Και την οργή των Παναθηναϊκών αλλά και την αμφισβήτηση των Ολυμπιακών όταν στην αρχή δεν τα κατάφερε η ομάδα τους με εκείνον ηγέτη.

Όμως ο Σπανούλης είπε την τελευταία λέξη. Πήρε τον Ολυμπιακό από το χέρι, τον οδήγησε το 2012 στην κορυφή της Ευρώπης και από τότε δεν κοίταξε ποτέ ξανά πίσω. Οι Ολυμπιακοί τον λάτρεψαν, τον έβαλαν στην κορυφή του βάθρου της καρδιάς τους και ο εγωισμός του Βασίλη είχε πετύχει τον στόχο για τον οποίο το 2010 άφησε τον Παναθηναϊκό.

Ο εγωισμός και η «παραγωγή» κινήτρων είναι σίγουρα θέμα χαρακτήρα του καθενός. Η εργατικότητα όμως είναι ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ. Κι αυτό πρέπει να το έχουν ως ΠΡΟΤΥΠΟ τους όλα τα νέα παιδιά που ασχολούνται με τα σπορ. Ο Σπανούλης «έχτισε» τον πρωταθλητή Βασίλη μέσα στα γήπεδα και στα γυμναστήρια. Με ποτάμια ιδρώτα και αμέτρητο πόνο. Όλα αυτά μαζεύτηκαν σαν παζλ που έφερε τις νίκες, τις επιτυχίες, τα τρόπαια, την καταξίωση.

Ας διδαχθούν οι νεότεροι από αυτά που μας δίδαξε ο VS7. Όχι απαραίτητα για να γίνουν μεγάλοι πρωταθλητές (αυτό χρειάζεται και το ευλογημένο ταλέντο, άλλωστε), αλλά σίγουρα για να παλέψουν να μάθουν μέχρι που φθάνουν τα αθλητικά όριά τους!

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
VS7: γιατί η εργατικότητα πρέπει να διδάσκεται στο Χάρβαρντ!
EVENTS