MENU

Δεν είναι ότι μπάσκετ στην Ελλάδα δεν υπήρχε πριν από το 1987. Σαφώς και υπήρχε. Υπήρχαν και καλές ομάδες και αξιόλογοι παίκτες. Από το 1987, όμως, και μετά πήγε σε μία άλλη διάσταση. Αυτό, που έγινε σαν σήμερα πριν από 34 χρόνια άλλαξε τα πάντα στην χώρα μας, όχι μόνο όσον αφορά στο άθλημα με την πορτοκαλί μπάλα, αλλά γενικότερα στον αθλητισμό.

Η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων ανθρώπων τα έβαλε στα ίσια και κατανίκησε μεγαθήρια του αθλήματος, φτάνοντας στην κορυφή της Ευρώπης για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φασούλας, ο Φάνης και τα άλλα παιδιά έκαναν τότε κάτι, που ελάχιστοι πίστευαν πριν από το πρώτο τζάμπολ του εν λόγω Ευρωμπάσκετ. Μόλις έναν χρόνο πριν, το 1986, είχαμε πάει για πρώτη φορά στην ιστορία μας σε Μουντομπάσκετ. Είχαμε κατακτήσει στα γήπεδα της Ισπανίας την 10η θέση. Είχαμε κάνει ένα βήμα προς τα μπροστά και αισιοδοξούσαμε ότι στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι αρκετά παραπάνω. Οχι πρωτιά, αλλά κάτι καλό. Αν μίλαγες πριν από την διοργάνωση για χρυσό, σχεδόν θα σε πέρναγαν για τρελό. Η πράξη, όμως, είναι εκείνη, που μετράει, και η πράξη έφερε το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στην κορυφή. Η χώρα πήρε φωτιά. Ηταν κάτι το ανεπανάληπτο, το μοναδικό.

Ηταν Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ. Κάτι το απίστευτο. Κάτι, που μόνο στο όνειρά μας είχαμε δει. Από ταλέντο η Γιουγκοσλαβία, η Σοβιετική Ενωση και η Ισπανία (και όχι μόνο ίσως) υπερείχαν. Και υπερείχαν και σε άλλα πράγματα. Όταν μπαίνεις στο παρκέ, όμως, είσαι πέντε εσύ και πέντε αυτοί. Κάπως έτσι είδαν την ιστορία οι παίκτες του αείμνηστου Κώστα Πολίτη και κάπως έτσι ήρθε και ο ιστορικός θρίαμβος.

Ενας θρίαμβος, που άλλαξε το σκεπτικό του Ελληνα αθλητή. Φάνηκε ότι μπορούμε, το αποδείξαμε. Ότι μπορούμε όλοι. Οι επιτυχίες έρχονταν η μία μετά την άλλη από κει και πέρα, αλλά όχι μόνο του μπάσκετ. Σε πολλά αθλήματα Ελληνόπουλα κατάφεραν να κατακτήσουν την πρωτιά. Ηταν το πέρασμα των χρόνων και η εξέλιξη των πραγμάτων, που βοήθησε σε αυτό, ήταν, όμως, πάνω από όλα η ώθηση, που έδωσε το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ. Αλλαξε την ψυχολογία μας ή μάλλον την νοοτροπία μας.

Ένας θρίαμβος, που ήρθε σε μία άλλη Ελλάδα. Σε μία Ελλάδα, που τότε είχε δύο τηλεοπτικά κανάλια. Για τους πιτσιρικάδες περισσότερο το λέμε, αν και μάλλον το ξέρουν: ίντερνετ; Ποιο ίντερνετ; Γράμματα στέλναμε με το ταχυδρομείο για να μεταφέρουμε αυτό, που σήμερα το μεταφέρουμε σε ένα δευτερόλεπτο με το πάτημα ενός κουμπιού.

Μπάλα παίζαμε ακόμη τότε στις αλάνες και τα γόνατά μας ήταν κατακόκκινα και γδαρμένα από τα πεσίματα.

Κινητό τηλέφωνο; Καμία σχέση; Ήρθε χρόνια μετά.

Άλλος κόσμος, άλλες εποχές, άλλη ζωή. Πολλοί λένε ότι τότε ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα, μάλλον, όμως, η πραγματικότητα είναι ότι κάθε εποχή έχει τα ωραία της και τα άσχημά της.

Στην ηλικία των 15 ετών, το Ευρωμπάσκετ του 1987 το παρακολούθησα όλο. Και όταν λέμε όλο, είδα από κοντά όλα τα παιχνίδια, που έγιναν στο ΣΕΦ. Ηταν μία μοναδική εμπειρία να δεις live και τους παικταράδες μας, αλλά και εκείνους των άλλων ομάδων: τον αείμνηστο Ντράζεν, τον Μαρτσουλιόνις, τον Σαν Επιφάνιο, τον Ολλανδό Ρικ Σμιτς και πάει λέγοντας.

Είχα προνοήσει και πριν από το πρώτο τζάμπολ είχα πάρει όλα τα εισιτήρια. Ξεκίναγε η ιστορία από τις 10 το πρωί και τελείωνε λίγο πριν από τις 12 τα βράδυ, στη πρώτη φάση της διοργάνωσης.

Εβλεπες τα δύο πρώτα παιχνίδια, σε έβγαζαν έξω, έμπαινες με νέο εισιτήριο για τα δύο μεσημεριανά, και μετά πάλι το ίδιο για τα βραδινά. «Τσαντήρι» είχαμε στήσει στο ΣΕΦ και βέβαια άξιζε ο κόπος. Και για το χρυσό, που πήραμε, αλλά και για την μπασκετική πανδαισία, που εκτυλίχθηκε στο Φαληρικό Στάδιο.

Τότε ήταν δύσκολα τα πράγματα για αυτόν, που ήθελε να δει, για αυτόν, που ήθελε να μάθει και να ενημερωθεί. Τώρα είπαμε ότι με ένα κουμπί, έχεις τον κόσμο μπροστά σου. Τότε, όμως, τα πάντα πήγαιναν με αργά βήματα.

Με δύο κανάλια στην Ελλάδα, τι να δεις και τι να μάθεις. Θυμάμαι πολύ πιτσιρικάς πήγαινα στην Ομόνοια και το Σύνταγμα για να πάρω ξένες εφημερίδες. Ηξερα αγγλικά, δεν ήξερα, όμως, ιταλικά και γαλλικά. Επαιρνα την Gazzetta Dello Sport, την L’ Equipe, το Guerin Sportivo, το Gigantes Del Basket, την Usa Today και ένα σωρό ακόμη έντυπα για ποιο λόγο; Μα για να δω τις συνθέσεις των ομάδων και κυρίως τις φωτογραφίες των πρωταγωνιστών. Να δω πως είναι φατσικά ο τρομερός ριμπάουντερ Μαρκ Λάντσμπεργκερ της Φορλί (πριν έρθει στον Πανιώνιο), αλλά και ο στράικερ της Πίζα, Βιμ Κιφτ. Να δω την μορφή του Πολωνού επιθετικού, Αντρέι Τσάρμαχ της Οσέρ αλλά και αυτή του πάουερ-φόργουορντ της Σιένα, Μάικ Μπάντομ. Ηταν ο μόνος τρόπος τότε, ώστε να εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου. Τώρα είπαμε: πατάς το κουμπάκι και σου φέρνει τον καφέ στο σπίτι σου ο Λεμπρόν.

Οι εποχές άλλαξαν δραματικά, αλλά τουλάχιστον εμείς, που το ζήσαμε, το Ευρωμπάσκετ του 1987 δεν πρόκειται να το ξεχάσουμε ποτέ. Δόξα τω Θεώ, έχω εξαιρετική μνήμη. Θα πω, όμως, την αλήθεια: την ημερομηνία, που πήραμε το Ευρωμπάσκετ του 2005 δεν την θυμάμαι. Πρέπει να μπω στο διαδίκτυο και να την διαβάσω. Αντίθετα του Ευρωμπάσκετ του 1987 την έχω στο μυαλό μου πιο έντονα και από τα γενέθλιά μου. Και θεωρώ ότι το ίδιο ισχύει και για άλλους ανθρώπους, που έζησαν άμεσα ή έμμεσα τον άθλο εκείνον, ο οποίος σήμανε την «ανατίναξη» του μπάσκετ στη χώρα μας και γενικότερα των περισσότερων αθλημάτων.

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Ο άθλος του 1987 με δύο κανάλια, γδαρμένα γόνατα και γενικώς με άλλο καθεστώς ζωής
EVENTS