MENU

Ας ξεκινήσουμε με κάτι απλό, διδακτικό και εξαιρετικά σημαντικό. O κανόνας του silent «L»:

Το γράμμα «L» συνήθως δεν προφέρεται μετά από τα φωνήεν A, O και U. Παραδείγματα: Half, would, should, could, folk, yolk, walk, walker, Johnny walker, walkup, Thomas Walkup…

Κι αφού το ξεκαθαρίσαμε, μπορούμε τώρα να μιλήσουμε για το σπουδαίο μεταγραφικό απόκτημα του Ολυμπιακού. Έναν παίκτη που έλαμψε στην ευρωλίγκα, αποτέλεσε στη φετινή σεζόν και με εκείνο το κλέψιμο στο Κάουνας την αρχή του κακού για τους ερυθρόλευκους, κατάφερε σε πολύ νεαρή ηλικία να ξεπεράσει τρεις τραυματισμούς και ήρθε από την αφάνεια για να γίνει – έστω για ένα βράδυ – το πιο διάσημο μούσι του NCAA. Ακούς Βασίλη Σπανούλη;

«Χμ, δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι είναι το πρόσωπο του τουρνουά»… Εκείνο το πρωινό ο Ρέιμοντ Ουόκαπ μαζί με τη σύζυγό του, Λίζα, επισκέπτονταν το μνημείο 9/11 και τον πύργο της ελευθερίας στη Νέα Υόρκη. Το προηγούμενο βράδυ ο γιος τους είχε σκοράρει 33 πόντους με 19/20 βολές και σε συνδυασμό με εννέα ριμπάουντ, τέσσερις ασίστ και τέσσερα κλεψίματα ήταν ο κυριότερος λόγος που μια ακόμα ιστορία Δαυίδ εναντίον Γολιάθ έγινε πρώτο θέμα. Με τον Δαυίδ να έχει κόκκινο μούσι. Και μπράτσα. Και τη γλώσσα έξω.

«Ο Ρέιμοντ Ουόκαπ έχει δίκιο», γράφει η New York Post την επόμενη μέρα. «Ο γιος του, ύψους 1μ.93 και βάρους 88 κιλών, ο οποίος και επισήμως κατέστρεψε κάθε διάγραμμα αγώνων στην Αμερική οδηγώντας τους Lumberjacks στη σοκαριστική νίκη με 70-56 απέναντι στο W. Virginia – δεν είναι το πρόσωπο του March Madness. Είναι το μούσι. Είναι οι δικέφαλοι. Είναι η γλώσσα. Είναι η τάση στο Twitter. Και είναι και ο αριθμός του τουρνουά».

Η εφημερίδα της Νέας Υόρκης ήταν μόνο μία από τις σπουδαιότερες εφημερίδες που αφιέρωσαν χώρο εκείνες τις ημέρες στον 24χρονο γκαρντ. Το όνομά του φιλοξενήθηκε στο Sports Illustrated, στους New York Times, στη USA Today, στη Washington Post, στη Houston Chronicle. Και η ιστορία του με περισσότερες ή λιγότερες λεπτομέρειες γινόταν γνωστή σε όλη την Αμερική, που τον Μάρτιο είναι σε φρενίτιδα για το κολεγιακό μπάσκετ. Το μούσι του Τόμας Ουόκαπ, το οποίο επιμελώς και για γούρι δεν είχε πειράξει από την 1η Νοεμβρίου του 2015, ήταν η αφορμή. Όλα τα υπόλοιπα ήταν ο λόγος.

Η αλήθεια μέσα του…

Όσο όμορφος είναι ο αθλητισμός όταν κερδίζεις και αναγνωρίζεσαι, τόσο σκληρός μπορεί να γίνει όλες τις υπόλοιπες στιγμές. Όταν πονάς. Όταν λυγίζεις. Όταν δε γνωρίζεις αν κάθε παιχνίδι που θα παίξεις είναι το τελευταίο σου. Ο Τόμας Ουόκαπ παίζει με αυτή τη νοοτροπία. Διότι κάποτε ένιωσε ότι μπορεί τα πράγματα να είναι έτσι ακριβώς. Παίζει με το νούμερο «0» στην πλάτη και όχι μόνο από συνήθεια ή από γούρι. Επειδή γύρισε τρεις φορές στο μηδέν και το πήρε ξανά από την αρχή.

Ετών 15. Ο Τόμας στην πρώτη του χρονιά στο λύκειο θα υποστεί ρήξη χιαστών στο αριστερό του γόνατο. Κάνει σκληρή αποθεραπεία και δεν χάνει το στόχο του. Μεγαλώνοντας σε ένα σπίτι με τρεις αδερφούς έμαθε να είναι ανταγωνιστικός, αλλιώς πώς θα επιβίωνε; Επιστρέφει στο παρκέ, μόνο και μόνο για να υποστεί τον ίδιο τραυματισμό στο ίδιο πόδι έξι μήνες μετά την επιστροφή του. «Μετά την πρώτη φορά, νιώθεις καλά. Νιώθεις ότι γύρισες, ότι έκανες όλη τη σκληρή δουλειά που πρέπει και το άφησες πίσω σου. Ο δεύτερος τραυματισμός ήταν πολύ δύσκολος. Άρχισα να φοβάμαι ότι αυτό είναι κάτι που θα μου συμβαίνει σε όλη μου τη ζωή».

Η οικογένειά του τον στήριξε. Ο Νέιθαν Ουόκαπ, ο κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος αδερφός του, ο οποίος την ίδια εποχή έπαιρνε υποτροφία στο κολέγιο του Τέξας, ήταν το κίνητρό του.  Θα έπαιζε στην πρώτη κατηγορία του NCAA. Θα έφτανε στα τελικά. Ξεπέρασε και τον δεύτερο τραυματισμό. Έφτασε στην τελευταία του χρονιά στο λύκειο να βάζει 25.9 πόντους μέσο όρο, μαζί με 8.9 ριμπάουντ ανά αγώνα. Είχε δύο προτάσεις για υποτροφία. Δεν το λες ακριβώς και επιτυχία. «Υπάρχει ένας λόγος που δεν είχα περισσότερες υποτροφίες και αυτός είναι πώς δεν ήμουν αρκετά καλός», θα πει χρόνια αργότερα. «Όταν όλοι σε προσπερνούν έχεις ένα παραπάνω κίνητρο. Μέσα σου, σιγοκαίει μια φωτιά».

Δεσμεύτηκε με το κολέγιο του Stephen S. Austin. Και μετά έσπασε το πόδι του. Δεν έκανε εγχείρηση. Μετά το έσπασε ξανά. Χρειάστηκε τέσσερις επεμβάσεις. Μολύνθηκε με σταφυλόκοκκο και τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. «Υπήρχε στιγμή που το θέμα ήταν αν θα μπορέσει να περπατήσει ξανά, όχι αν θα παίξει μπάσκετ», εξομολογείται ο πατέρας του, ωστόσο όλα εξελίχθηκαν καλά. Πέρασαν 18 μήνες πριν του επιτραπεί να μπει ξανά στο γήπεδο. «Ήμουν στα καλύτερά μου χρόνια, ανυπομονούσα να ξεκινήσω την καριέρα μου στο κολέγιο και έπρεπε να περιμένω να περάσει. Ήταν ακόμα χειρότερο από τις δύο ρήξεις χιαστών. Ήταν ανυπόφορο».

Έπαιξε για πρώτη φορά στις 9 Νοεμβρίου του 2012. «Ένιωθα αργός. Μετά από ενάμιση χρόνο χωρίς να μπορώ να δουλέψω τα πόδια μου, το καταλαβαίνεις ότι κινείσαι αργά. Μου πήρε καιρό να επιστρέψω και τουλάχιστον έναν ακόμα χρόνο για να νιώσω ο εαυτός μου». Πόσες θα ήταν οι πιθανότητές του; 4,4 πόντοι στην πρώτη του σεζόν. 3,6 ριμπάουντ, 1,3 ασίστ, 0,8 κλεψίματα, 18 λεπτά και ποιος ασχολείται; Οι προπονητές του ασχολήθηκαν. Ο ίδιος ασχολήθηκε. Επέστρεψε με 13,1 πόντους μέσο όρο. 28 λεπτά. 5,3 ριμπάουντ. 2,1 ασίστ. Έπαιξε για πρώτη φορά στο τουρνουά του NCAA. Γινόταν κάθε χρόνο και καλύτερος. Και πριν φύγει για το επαγγελματικό του ταξίδι – εκείνο που δε θα είχε ΝΒΑ, αλλά θα είχε και θα έχει Ευρώπη – άφησε κάτι να τον θυμούνται.

«Δε νομίζω ότι έχω δει παίκτη στην περιφέρεια με υψηλότερο IQ», έλεγε με βαριά καρδιά ο Μάικ Μπρέι, προπονητής στο Notre Dame, σκεπτόμενος πώς θα καταφέρει να τον σταματήσει. Η ομάδα του εντέλει πέρασε στους «16» του τουρνουά χάρη σε ένα φόλοου 1,5 δευτερόλεπτο πριν τη λήξη (76-75) και ο Ουόκαπ είχε 21 πόντους, πέντε ριμπάουντ και πέντε ασίστ, αλλά δεν ήταν αυτό το θέμα. Ο Τόμας είχε αποδείξει την αξία του. Ο δικός του προπονητής, ο Μπραντ Άντεργουντ, μπορούσε να διηγηθεί την ιστορία πίσω από την επιτυχία του.

«Δεν απέκλινε στιγμή από το πρόγραμμά μας, το οποίο είναι στα βάρη όλη διάρκεια της σεζόν, χωρίς ποτέ να μειώνεται η ένταση. Μόνος του δημιούργησε αυτό που είναι σήμερα. Και έχει ξεπεράσει τα πάντα. Σε κάθε παιχνίδι ο Τόμας θα κάνει ό,τι πρέπει για να κερδίσει. Είχε triple-double. Είχε βραδιές που έβαζε δέκα πόντους και έπαιρνε 15 ριμπάουντ. Είναι ο πρώτος ριμπάουντερ όλων των εποχών στο σχολείο μας. Ο πρώτος στις ασίστ. Ο πρώτος σε κλεψίματα. Δεν έχω προπονήσει ξανά τόσο ικανό και εφευρετικό παίκτη ξανά. Είναι ένας εξαιρετικός παίκτης. Το IQ του, η προσπάθειά του και η προσωπικότητά του ως άνθρωπος είναι όσο καλά μπορούν να υπάρχουν».

Και το μούσι του… Αλλά ούτε αυτό είναι το θέμα.

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Έχει τα γένια, αλλά έχει και τα χτένια!
EVENTS