MENU

Μεγάλωσες. Άσπρισες. Δεν είναι, όμως, μόνο τα μαλλιά. Στο γήπεδο δε σε φωνάζουν πια Μήτσο. Ίσως ούτε καν Δημήτρη. Δε φοράς το «13», δεν φοράς καν φανέλα. Φοράς κοστούμι, πουκάμισο, ενίοτε μια γκρι ζακέτα, και μάσκα. Δε φταις για τη μάσκα, αλλά το ντύσιμο του παράγοντα; Περίεργο δεν είναι; Σε μας, σε σένα, σε όσους είχαν μάθει να είσαι στο γήπεδο και με διαφορετικές αφορμές θυμούνται την πολυδιάστατη παρουσία σου στο παρκέ. Περίεργο για τους δημοσιογράφους, για τους οποίους παραμένεις σημείο αναφοράς. Περίεργο για τους αντιπάλους να παρακολουθείς από την κερκίδα, να πανηγυρίζεις με υψωμένη γροθιά πίσω από τον πάγκο, να υπογράφεις επιστολές αντί για συμβόλαια. Περίεργο ακόμα και στα παιδιά, που όποτε σε «ανακρίνουν» θυμούνται τις καλύτερες στιγμές σου ως παίκτη.

Όμως αυτή είναι η κληρονομιά του Δημήτρη Διαμαντίδη. Αυτή είνα η κληρονομιά σου Δημήτρη Διαμαντίδη... Στα 41 σου χρόνια να συνεχίζεις να επηρεάζεις το μπάσκετ. Να μιλάει για σένα ο Χεζόνια, ο Χουέρτας, οι πρώην συμπαίκτες του, οι πρώην αντίπαλοί σου, οι προπονητές που δε σε είχαν ποτέ παίκτη, κι εκείνοι που θα ήθελαν να σε έχουν και τώρα παίκτη. Στα 41 σου χρόνια να έχεις επίδραση στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Να θυμούνται την αγκαλιά στην Βαρκελώνη, να σε θυμούνται για το τρίποντο με τη Γαλλία, να θυμούνται τα buzzer beater στη Μάλαγα, το τρίποντο που γκρέμισε την Βαρκελώνη, τα τόσα και τόσα νικητήρια σουτ, να θυμούνται το ήθος σου, να θυμούνται το τελευταίο τετ-α-τετ που είχες με τον Βασίλη Σπανούλη.

Να σε θυμούνται. Να θυμούνται το σπουδαιότερο 13αρι του ευρωπαϊκού μπάσκετ...

1. Για τους τίτλους του: Χρυσό μετάλλιο το 2005 στο Ευρωμπάσκετ. Ασημένιο μετάλλιο το 2006 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. 9 πρωταθλήματα Ελλάδας. 10 κύπελλα Ελλάδας. 3 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (σ.σ. ευρωλίγκα).

2. Για τις κυριότερες ατομικές διακρίσεις του: 6 φορές MVP του ελληνικού πρωταθλήματος. 6 φορές MVP τελικών. 2 φορές MVP τελικών κυπέλλου. 5 φορές πρώτος στις ασίστ στο πρωτάθλημα. 6 φορές πρώτος στα κλεψίματα στη σεζόν. 1 φορά καλύτερος αμυντικός παίκτης της χρονιάς. Πρώτος συνολικά στις ασίστ στην Α1. Πρώτος συνολικά στα κλεψίματα στην Α1. 1 φορά MVP της ευρωλίγκας. 2 φορές MVP φάιναλ φορ. 6 φορές καλύτερος αμυντικός παίκτης της χρονιάς στην ευρωλίγκα. 4 φορές στην καλύτερη πεντάδα της χρονιάς στην ευρωλίγκα. 2 φορές πρώτος στις ασίστ στην ευρωλίγκα. 2 φορές πρώτος στα κλεψίματα στην ευρωλίγκα. Πρώτος συνολικά στα κλεψίματα στην ιστορία της ευρωλίγκα.

3. Για το βάλτο αγόρι μου: Έστω κι αν για τις επιταγές της εποχές έγινε «βάλτη αγόρι μου». Πριν το τηλεοπτικό σποτ με τον Θοδωρή Παπαλουκά για τη χρήση μάσκας, υπήρχε ένα ολόκληρο ευρωμπάσκετ. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το παιχνίδι με τη Γαλλία το 2005; Η μπάλα από τη διείσδυση του Νίκου Ζήση βγήκε έξω από τη γραμμή των 6μ.25 στον Δημήτρη Διαμαντίδη κι εκείνος ευστόχησε στο τρίποντο που έστειλε την Εθνική ομάδα στον τελικό του Ευρωμπάσκετ, το οποίο και κατέκτησε. «Έτυχε να βρεθώ στη θέση αυτή και σούταρα απλά. Δεν είμαι πρωταγωνιστής, είμαστε δώδεκα παιδιά που έπαιξαν για την ομάδα και είναι μεγάλη επιτυχία που φτάσαμε στον τελικό».

4. Για το back to back στη Μάλαγα: 24 Νοεμβρίου 2011. Η αλήθεια είναι ότι στην Ισπανία – όπως θα δούμε και πιο κάτω – έχουν πολλά να θυμούνται και λίγα να γιορτάζουν από τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Εκείνο το βράδυ, έχει μείνει στην ιστορία για το buzzer beater του Έλληνα άσου απέναντι στη Μάλαγα  ̇ένα από τα πολλά που θα έβαζε στην καριέρα του. Μόνο που ο εορτάζων είχε πριν το νικητήριο τρίποντο πετύχει ένα ακόμα κρίσιμο, το οποίο είχε κάνει το σκορ 75-74, πέτυχε εκείνο που διαμόρφωσε το τελικό 76-77 και ακόμα πέντε (!!) εκείνο το βράδυ. Συνολικά, είχε τελειώσει το ματς με 23 πόντους και 7/11 τρίποντα!


5. Για τη δήλωση μετά το τελευταίο ματς της καριέρας του: Το ξέρεις ότι δε θα παίξεις άλλο παιχνίδι. Το ξέρεις ότι έχεις χάσει ένα τίτλο. Το ξέρεις ότι τον έχεις χάσει μέσα στην έδρα σου, με τον τρόπο που τον έχεις χάσει και πως ένας αιώνιος αντίπαλός σου δε σε άφησε να κλείσεις την καριέρα σου με τον πιο επικό τρόπο που θα μπορούσε να υπάρξει. Και μετά – κόντρα στη δίψα του κόσμου και των μίντια για αίμα και ίντριγκα – βγαίνεις και δηλώνεις αυτό: «Σκέφτηκα «δεν το χάνεις ρε Βασιλάρα, μας έχεις... Μας έχεις... στείλει δυο-τρεις φορές. Χάσ' το!». Αλλά το έβαλε κι έδειξε πέρα από την πλάκα την ποιότητά του, τον ψυχισμό του και πόσο μεγάλος παίκτης είναι. Κι όλοι καταλαβαίνουν την ποιότητα και την ικανότητά του». Πόσο περισσότερο Διαμαντίδης μπορείς να είσαι;

6. Για την αγκαλιά με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στο φάιναλ φορ: Από τις πιο έντονες, όμορφες και… Παναθηναϊκές στιγμές που μπορεί να βρει κανείς στο ανθολόγιό του. Η στιγμή που γνωρίζουν αμφότεροι ότι ο τελικός έχει κριθεί και το τριφύλλι ράβει το έκτο αστέρι στη φανέλα του. Η στιγμή που δύο άνθρωποι που χαρακτηρίζονται από τη συγκέντρωση και την αφοσίωση στα 40 λεπτά αγώνα, χαλαρώνουν και εκδηλώνουν όλα όσα ήταν ο Παναθηναϊκός την εποχή που μεσουρανούσε στην Ευρώπη.

7. Για την αφοσίωσή του στον Παναθηναϊκό: Καμία από τις ανανεώσεις του δεν έγινε σίριαλ, καμία δεν διήρκησε περισσότερο από μερικές μέρες ή μερικά λεπτά. Ουδέποτε άλλαξε μάνατζερ ή μπλέχτηκε σε μονοπάτια που δεν αφορούσαν τη δουλειά του μέσα στις τέσσερις γραμμές. Δεν είχε υπερβολικές απαιτήσεις, δε ζητούσε τον ουρανό με τα άστρα, δεν έμπαινε καν στη διαδικασία να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την εμπορική του αξία ή τις προτάσεις από άλλες ομάδες. Υπέγραψε στον Παναθηναϊκό το 2004. Ανανέωσε το 2008. Υπέγραψε πρόωρη επέκταση του συμβολαίου του το 2010. Δε διανοήθηκε να φύγει το 2012. Υπέγραψε ξανά το 2013 για δύο χρόνια. Το τελευταίο του συμβόλαιο υπογράφηκε το καλοκαίρι του 2015 και ήταν ετήσιο. Και η επιστροφή του πέρυσι, σε μια στιγμή τρομακτικής αστάθειας και οριακού διχασμού για το τμήμα μπάσκετ του συλλόγου, δε φοβήθηκε ούτε την ευθύνη, ούτε τις δυσκολίες και βγήκε και πάλι μπροστά για να εμπνεύσει και να ενώσει.

8. Για τον έρωτά του με την Καστοριά: Επιστροφή στο ανθρώπινο κομμάτι, εκείνο που έκανε τον Δημήτρη Διαμαντίδη να ξεχωρίζει από τους περισσότερους αθλητές. Έξω από το γήπεδο, δεν είχε το παραμικρό ενδιαφέρον για τα φώτα της δημοσιότητας, για το μπάσκετ, για όλα εκείνα που αποτελούν συνήθως τον περίγυρο και την κοσμοθεωρία κάθε αθλητή. Η προσωπική του ζωή ήταν ο τόπος καταγωγής του, οι φίλοι του, η οικογένειά του. Είναι επίτιμος δημότης Καστοριάς, κάτοχος του χρυσού κλειδιού της πόλης και όταν ακόμα ήταν εν ενεργεία παίκτης του Παναθηναϊκού εκμεταλλευόταν κάθε ρεπό που είχε και ανηφόριζε στο χωριό του για να περάσει μερικές ημέρες ή ακόμα και ώρες στις γειτονιές που μεγάλωσε και μπορούσε να χαλαρώνει.

9. Για τη ζωή μετά: Γελάει, τσαλακώνεται, γκρίζαρε, έφτιαξε τη δική του ακαδημία, έγινε γενικός διευθυντής στην ΚΑΕ, αλλά παραμένει πιστός στην κλίμακα Διαμαντίδη. Δεν τον απασχολεί η δημοσιότητα, δεν εμφανίζεται σε εκπομπές για να ασκήσει κριτική ή να πει τη γνώμη του επί παντός επιστητού, αποφεύγει τις μεγάλες δηλώσεις, δεν ξέρουμε πώς μοιάζουν τα παιδιά του και δεν έχει εγκαταλείψει το μπάσκετ. Τουναντίον, παίζει και το διασκεδάζει με την ψυχή του με τους φίλους του, πηγαίνει και παρακολουθεί τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, ωστόσο ουδέποτε έχει προσπαθήσει να επισκιάσει εκείνους που είναι τώρα οι πρωταγωνιστές. Ούτε καν από τη νέα του θέση να τους νουθετήσει ή να υποπέσει στο «αν ήμουν εγώ στη θέση σας» αμάρτημα. Είναι ο Διαμαντίδης ακριβώς όπως τον γνωρίσαμε.

10. Για την παρουσία του στη Βουλή: Αυτό κι αν ήταν… Η στιγμή που ο Δημήτρης Διαμαντίδης έσπασε την κλίμακα Δημήτρη Διαμαντίδη, με την απόφασή του να παραστεί σε μια συνεδρίαση του ελληνικού κοινοβουλίου. Τον Μάρτιο του 2016, ο Έλληνας άσος παρακολουθεί από το θεωρείο τη συζήτηση για τη δικαιοσύνη και τη διαφθορά και η παρουσία του, φυσικά και ξεσηκώνει σωρεία φημών. Καιρό μετά θα εξηγήσει την πιο απλή ερμηνεία, την οποία κανείς εκείνη τη στιγμή δεν είχε σκεφτεί: «Διάβασα πολλά. Ο καθένας γράφει ό,τι θέλει χωρίς να ξέρει ή να ρωτάει. Με έπαιρναν οι γονείς μου τηλέφωνο και με ρωτούσαν αν όντως κατεβαίνω για βουλευτής με το τάδε κόμμα, κι αν όντως ήμουν στο συνέδριό του. Δηλαδή όποιος πάει στη Βουλή, σημαίνει ότι θα πολιτευτεί; Η επίσκεψη στη Βουλή ήταν κάτι μεταξύ σοβαρού κι αστείου. Είπαμε με κάποιους από το ιατρικό επιτελείο να πάμε μια φορά για την εμπειρία, και πήγαμε. Δεν αποσκοπούσε σε κάτι η επίσκεψη. Δεν θεωρώ ότι είναι κακό να ζήσεις το ελληνικό κοινοβούλιο από κοντά, αλλά δύσκολα θα ξαναπήγαινα».

Κι αν η παρουσία του στη Βουλή από μόνη της, μπορεί από κάποιους να θεωρηθεί κάτι μεμονωμένο και μπορεί να παρερμηνευτεί, η απάντησή του πρόσφατα στη συνέντευξη που έδωσε στα παιδιά πρέπει να παίζει ξανά και ξανά… «Το σκέφτομαι κι εγώ κάποιες φορές όταν κάθομαι. Θα ήθελα πολύ να σπουδάσω. Δεν ήμουν από τους καλούς μαθητές, όμως θα ήθελα να περάσω στο Πανεπιστήμιο. Δεν ξέρω τι θα σπούδαζα. Θα ήθελα να είχα σπουδάσει όμως».

11. Για την απονομή στην Βαρκελώνη: Ακόμα μία στιγμή από το φάιναλ φορ του 2011. Μια στιγμή που το μεγαλείο του Δημήτρη Διαμαντίδη έσπασε τη συνηθισμένη ματαιοδοξία των αθλητών. Εκείνος ήταν αρχηγός, εκείνος ήταν MVP, εκείνος βασικά ήταν τα πάντα στην Βαρκελώνη. Μα, περισσότερο απ’ όλα ήταν πάντα συμπαίκτης. Λίγο πριν σηκώσει το κύπελλο, καλεί μπροστά τον Κώστα Τσαρτσαρή και τον Μάικ Μπατίστ ώστε να σηκώσουν και οι τρεις μαζί το βαρύτιμο τρόπαιο της ευρωλίγκα. Ακριβώς το ίδιο είχε κάνει και το 2009 στο Βερολίνο, καλώντας τότε τον Φραγκίσκο Αλβέρτη να τον… συνοδεύσει στην άρση του τροπαίου.

12. Για το τρίποντο με την Μπαρτσελόνα: Ακόμα ένα… Κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει κλίμακα Διαμαντίδη και για τα buzzer beater, ωστόσο δικαιολογημένα το τρίποντο στην Μπαρτσελόνα ήταν ένα από τα πλέον αξιομνημόνευτα νικητήρια σουτ του Έλληνα άσου. Το πλέον αξιομνημόνευτο μαζί με εκείνο του 2005 με τη φανέλα της Εθνικής ομάδας. 24 Μαρτίου του 2011, στα πλέι οφ για την πρόκριση στο φάιναλ φορ, με τους Καταλανούς να έχουν πλεονέκτημα έδρας και να είναι το απόλυτο φαβορί, με το πρώτο παιχνίδι χαμένο στις λεπτομέρειες και την εμφάνισή του στο πρώτο ματς (26 πόντοι με 4/7 3π., εύστοχο τρίποντο για το 82-80, αλλά άστοχο στην εκπνοή) θαμμένη κάτω από την ήττα, ο Δημήτρης Διαμαντίδης επανέρχεται στο δεύτερο ματς και – μεταξύ άλλων – κάνει και αυτό:

 

13. Για το «εμείς» που ήταν πάντα πάνω από το «εγώ»: Αν τελικά επιλέξεις πώς θα τον θυμάσαι, μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα δικά του λόγια από την πιο πρόσφατη διάκρισή του. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της δεκαετίας της ευρωλίγκας και για ακόμα μια φορά απέδειξε ότι σε χαρακτήρα, προσωπικότητα, τρόπο σκέψης και λογικής ήταν ο πλέον αλτρουιστής αθλητής που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα…

«Πρώτα από όλα είναι μεγάλη τιμή για εμένα να αποτελώ μέλος αυτής της ομάδας. Εκεί υπάρχουν σπουδαίοι παίκτες και θέλω να ευχαριστήσω τους προπονητές μου τον κύριο Ομπράντοβιτς, το προπονητικό τιμ, τους συμπαίκτες μου, τον Παναθηναϊκό. Εγώ απλά έπαιζα, προσπαθούσα να κάνω το καλύτερο για να βοηθήσω την ομάδα μου να κερδίσει είτε αυτό ήταν να σκοράρω, είτε να πασάρω, είτε να παίξω άμυνα, είτε να πάρω ριμπάουντ. Δεν σκεφτόμουν ότι έπρεπε τώρα να μοιράσω μία ασίστ, έκανα το καλύτερο που μπορούσα για την ομάδα και για να κερδίσουμε το παιχνίδι, τόσο απλά».

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Διαμαντίδης σε... 13 δόσεις!
EVENTS