MENU

Την χθεσινή νίκη επί της Μακάμπι οι Ολυμπιακοί την πανηγύρισαν διπλά και τριπλά. Και τετραπλά αν θέλετε. Και είναι κάτι απόλυτα δικαιολογημένο. Γιατί πρόκειται για μία νίκη, βγαλμένη από τα ένδοξα χρόνια των Πειραιωτών. Από εκείνα τα χρόνια, που πολλοί τους είχαν χαμένους από χέρι, αλλά αυτοί έβρισκαν στο τέλος τον τρόπο να κόβουν το νήμα.

Κάτι τέτοιο έγινε, λοιπόν, και χθες στο Τελ Αβίβ. Εκεί, όπου ο Ολυμπιακός πήγε χωρίς δύο από τους βασικούς του παίκτες, τον Χάρισον και τον Παπανικολάου. Δύο παίκτες αξίας, αλλά κυρίως δύο παίκτες ικανούς στο σετ παιχνίδι. Σεταρισμένο περιμέναμε όλοι το παιχνίδι στο Ισραήλ, αυτό ακριβώς και έγινε. Με τον Ολυμπιακό να ξεπερνάει εν τέλει τις σημαντικές απουσίες του, να ξεπερνάει το κακό πρώτο του ημίχρονο και να πετυχαίνει μία νίκη, που ισοδυναμεί με καλό βήμα για την πρόκριση στην επόμενη φάση της Ευρωλίγκας. Και ισοδυναμεί με καλό βήμα, γιατί εκτός των άλλων ήταν και η δεύτερη νίκη επί των Ισραηλινών, ομάδας, δηλαδή, που έχει τον ίδιο στόχο με τους «ερυθρόλευκους».

Οι τελευταίοι τα κατάφεραν χθες, γιατί έδειξαν χαρακτήρα. Κατέθεσαν ψυχή, έβγαλαν ενέργεια και την ίδια ώρα είχαν δύο παίκτες σε τεράστια βραδιά.

Ο Κώστας Σλούκας έτσι όπως έπαιξε στο Τελ Αβίβ και έτσι όπως παίζει στα τελευταία παιχνίδια είναι ο Σλούκας, που ονειρεύονταν το καλοκαίρι οι φίλοι του Ολυμπιακού. Είναι ο παίκτης-ορχήστρα, είναι ο παίκτης, που παίρνει τις μεγάλες αποφάσεις, είναι αυτός, που βάζει τα πράγματα στην θέση τους. Πως το λένε στις ΗΠΑ; Floor manager; Ειδικά χθες στο Ισραήλ ο 30χρονος γκαρντ ήταν ο πλέον ιδανικός του είδους. Χωρίς υπερβολή, η χθεσινή του εμφάνιση θύμισε παίκτη επιπέδου ΝΒΑ. Όχι γυρολόγου του ΝΒΑ, αλλά κανονικού παίκτη του κορυφαίου πρωταθλήματος του κόσμου. Συγκρίσεις με τον Βασίλη Σπανούλη, που επιζητούν οι πολλοί, δεν γίνονται ή τουλάχιστον δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να κάνουμε εμείς, γιατί αυτά που έχει πετύχει ο Σπανούλης, είναι απίθανα δύσκολο να τα πετύχει ο οποιοσδήποτε.

Αλλά ο Σλούκας και ο Ολυμπιακός δεν ασχολούνται με αυτά τα πράγματα, με συγκρίσεις και τα τοιαύτα, παρά μόνο με το πώς αρχικά θα βρεθούν στην οκτάδα.

Με αυτό, βέβαια, ασχολείται και ο έτερος, που ξεχώρισε χθες, ο ήρωας της βραδιάς, Γιαννούλης Λαρεντζάκης. Σε αυτόν και αν άξιζαν όσα έγιναν στο Τελ Αβίβ. Του άξιζαν και του αξίζουν και με το παραπάνω. Γιατί είναι ένας τύπος, που έχει ξεκινήσει από πολύ χαμηλά, έχει δουλέψει σκληρά, πολλοί δεν πίστευαν ότι θα φτάσει στο επίπεδο της Ευρωλίγκας (ανάμεσα τους και εγώ, και του το έχω πει άλλωστε), ο ίδιος, όμως, τα κατάφερε και λογικά δεν έχουν έρθει τα καλύτερα. Εννοείται ότι δεν έχει το υλικό του πρώτου ή του δεύτερου ραφιού της Ευρωλίγκας, αλλά το βασικό στη ζωή είναι να ξέρεις πάνω, κάτω ποιος είσαι και τι μπορείς να προσφέρεις. Ο Λαρεντζάκης είναι ένας παίκτης στην Ευρωλίγκα, που θα έρθει από τον πάγκο, θα παίξει αμυνάρα και θα βάλει και 1-2 τρίποντα.

Χθες αυτά τα έκανε επί δύο και ζει αυτός καλά και οι Ολυμπιακοί ακόμη καλύτερα, αφού βλέπουν την ομάδα τους να μετράει τρεις συνεχόμενες νίκες και να καλπάζει για τον πρώτο της μεγάλο στόχο, που είναι η οκτάδα.

Τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα, πολλά πράγματα είναι ρευστά –και-λόγω της πανδημίας, αλλά έχοντας φτάσει στην 19η αγωνιστική, ο Ολυμπιακός μπορεί να νοιώθει καλά. Όχι εντυπωσιακά, αλλά καλά. Σε γενικές γραμμές είναι σε σωστό δρόμο και αίσθησή μας, για να μην πούμε σιγουριά μας, είναι ότι μπορεί να παίξει καλύτερα. Αν είχε μάλιστα και όλα τα ματς από δω και πέρα εκτός έδρας, μάλλον καλύτερα θα του ταίριαζε. Δεν συμφωνείτε; Νίκη στην Βαρκελώνη, νίκη στο Τελ Αβίβ, νίκη στην Αγία Πετρούπολη, νίκη στο Βελιγράδι, νίκη στην Ρωσία με την Χίμκι, νίκη στο ΟΑΚΑ με τον Παναθηναϊκό, ε τι άλλο να έκανε; Σπαθιά να κατάπινε;

Αυτή ήταν νίκη από τα ένδοξα χρόνια του Ολυμπιακού
EVENTS