MENU

«Μάνα που με ανέθρεψες, με μεγάλωσες, με έκανες γενναίο άντρα»…

Ο μονόλογός του κράτησε 32 λεπτά. Στις 10 Ιουνίου του 2004, τέσσερα χρόνια και μηδέν παιχνίδια μακριά από την σπουδαιότερη στιγμή της καριέρας του, αναγκάστηκε να καθίσει σε μια καρέκλα, να αντικρίσει τις κάμερες, τα φώτα, τους δημοσιογράφους και να παραδεχτεί εκείνο που μάταια πάλευε. «Δεν είναι έκπληξη αυτό που θα σας πω. Δε θα ρίξω καμιά βόμβα… Είναι απλώς η στιγμή που προσπαθούσα να αποφύγω εδώ και τέσσερα χρόνια. Έδωσα μάχη για να μην επιτρέψω να συμβεί, αλλά έφτασε το τέλος. Πρέπει να κλείσω αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου. Δε μου είναι εύκολο να μιλήσω γι’ αυτό. Ποτέ δεν περίμενα ότι στα 29 μου θα εξηγώ γιατί πρέπει να αποσυρθώ, πόσο μάλλον στα 25 του».

20 Απρίλιου του 2000… Το «coach ξέρω καλά την Μακάμπι και δεν έχει κανέναν που να μπορεί να με μαρκάρει». Το τρίποντο του «σκότωσε» την Μακάμπι. Η φανέλα στον Γιώργο Καλαϊτζή. Το αληθινό του κλάμα στον ώμο της μητέρας του. Οι 17 πόντοι. Το τραγούδι της μάνας. Η αποθέωση. Η καλύτερη και η χειρότερη στιγμή στην καριέρα του. Η τελευταία στιγμή στην καριέρα του. «Ακόμα και σήμερα, δεν υπάρχει ούτε μια μέρα που να μη μου θυμίσει κάποιος αυτό το ματς, τουλάχιστον τρεις φορές. Ενήλικες, γυναίκες, παιδιά με σταματάνε και μου λένε πού ήταν εκείνο το απόγευμα. Έχω την αίσθηση ότι όλοι παρακολουθούσαν τον τελικό και τώρα καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι ότι κέρδισα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι η σπουδαιότερη στιγμή της καριέρας μου».

«Μάνα που με ανέθρεψες, με μεγάλωσες, με έκανες γενναίο άντρα»…

Ο Παναθηναϊκός έφτασε στο αεροδρόμιο για να αναχωρήσει. Μια μέρα μετά τον τελικό. Χάος… Η αίθουσα αναχωρήσεων κατακλυσμένη από οπαδούς της Μακάμπι. Οι υπεύθυνοι του Παναθηναϊκού φοβούνται για τη σωματική ακεραιότητα. Σκέφτονται να καλέσουν επιπλέον ασφάλεια… «Επέμεινα να πάω μέσα. Με περνούσαν για τρελό. Μόλις με είδαν οι οπαδοί της Μακάμπι με σήκωσαν στους ώμους τους και άρχισαν να τραγουδούν για μένα. Ό,τι πιο όμορφο έχω ζήσει στον αθλητισμό».

Εννέα ετών, ο Οντέτ Κάτας ξεκίνησε την καριέρα του στα τμήματα υποδομής της Μακάμπι. Γρήγορα ήρθαν οι κλήσεις στις Εθνικές ομάδες, οι δανεισμοί, η επιστροφή στη σπουδαία ομάδα του Τελ Αβίβ, το νούμερο δέκα από τα συμβολικά του γενέθλια στις 10 Οκτωβρίου, το συμβόλαιο με τους Νιου Γιορκ Νικς, το lockdown του 1998 στο ΝΒΑ που τον κράτησε στην Ευρώπη, το διετές συμβόλαιο έναντι 1,3 εκατομμυρίων δολαρίων στον Παναθηναϊκό, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο ευρωπαϊκός τίτλος, το όνειρο, ο εφιάλτης. Όπως ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2000, όταν οι πράσινοι έκαναν προετοιμασία στη Ρόγκλα και ο Ισραηλινός γκαρντ έπαιρνε το δρόμο της επιστροφής λόγω ενοχλήσεων στο γόνατο.

«Σταμάτησα πολύ νέος, δεν ήμουν ούτε 26 χρονών! Θα ήθελα να δω τι παίκτης θα ήμουν στα 30 μου, πόσο θα είχα βελτιωθεί και πόσο καλός θα ήμουν. Και αυτό με σκοτώνει! Ακόμα και σήμερα, ονειρεύομαι να ξαναπαίξω μπάσκετ, γιατί αυτά θα ήταν τα καλύτερα χρόνια της καριέρας μου… Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω φυσικά θα έκανα άλλα πράγματα, όχι γιατί πιστεύω ότι έκανα λάθος, αλλά γιατί τώρα πια ξέρω ότι τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως ήθελα. Αλλά τις αποφάσεις που παίρνεις, πρέπει να τις κρίνεις εκείνη τη στιγμή κι όχι εκ των υστέρων, βάσει αποτελεσμάτων. Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να ξέρει τι ακριβώς έγινε. Αλλά να σου πω κάτι; Ειλικρινά δεν ξέρω αν θα μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό στην περίπτωσή μου. Είδα πάρα πολλούς γιατρούς σε όλο εκείνο το διάστημα του τραυματισμού μου σε πολλές χώρες. Στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στη Γερμανία, στις ΗΠΑ, στο Ισραήλ. Μόνο στις ΗΠΑ είδα πέντε διαφορετικούς. Ο κάθε ένας από αυτούς έκανε και μία διαφορετική διάγνωση. Δεν μπορούσα πια να πιστέψω κανέναν».

Χειρουργείο μετά από χειρουργείο… Τέσσερα ή πέντε τον αριθμό. Κάθε φορά και μια καινούργια ελπίδα, κάθε φορά μια διαφορετική αποθεραπεία, κάθε φορά ο ίδιος πόνος, η ίδια απελπισία, η ίδια απογοήτευση. Σε ένα σημείο που άρχισε να κάνει κακό ο ίδιος στον εαυτό του, να μην τρώει, να μην αντέχει το σώμα του. Ουσιαστικά δεν έφτασε ποτέ ξανά στο σημείο να προπονηθεί με μπάλα σε κανονικό ρυθμό. Δεν έφτασε, φυσικά, στο σημείο να παίξει. Δεν επέστρεψε ποτέ στον Παναθηναϊκό και όταν το προσπάθησε έβρισκε τοίχο, λόγω οικονομικών διαφορών με τον Παύλο και τον Θανάση Γιαννακόπουλο. Δεν επέστρεψε ποτέ στα παρκέ… Ακόμα και σήμερα, αν δοκιμάσει να αθληθεί ή μετά από αγώνες που δίνει για φιλανθρωπικούς σκοπούς, χρειάζεται εβδομάδες να επανέλθει. Ακόμα και σήμερα, μετά από έντονη άσκηση, δεν μπορεί ούτε καν να περπατήσει…

«Μάνα που με ανέθρεψες, με μεγάλωσες, με έκανες γενναίο άντρα»…

Έγινε προπονητής. Άντεξε την ειρωνεία… «Ο Οντέτ Κάτας δεν μπορεί να πηδήξει…». Παλεύει με τις ερινύες του. Ονειρεύεται ότι είναι παίκτης. Το μόνο όνειρο που κάνει. Θα στο πει ωμά. Φιλοδοξίες έχει, όμως όνειρα όχι. Ζηλεύει τους παίκτες του. Θα ήθελε να είναι στο παρκέ. «Δεν το έχω ξεπεράσει, δε θα το ξεπεράσω ποτέ», θα πει με ειλικρίνεια. Παίζει με τις τρεις κόρες του και νιώθει ζωντανός. Προσπαθεί να είναι καλός προπονητής, προσπαθεί να είναι όσα του δίδαξε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Και καμιά φορά αφήνει το μυαλό του να τρέξει. Όπως είχε κάνει το 2015, όταν τον ρώτησαν αν βλέπει τον εαυτό του στον πάγκο του Παναθηναϊκού.

«Είναι κάτι που το εύχομαι. Έτσι και αλλιώς νιώθω σαν να είμαι πάντα μέρος αυτής της ομάδας. Μου αρέσει η χώρα, οι άνθρωποι, η Αθήνα, αισθάνομαι σαν να είμαι στο σπίτι μου. Άρα, γιατί όχι;».

«Μάνα που με ανέθρεψες, με μεγάλωσες, με έκανες γενναίο άντρα»… Το γνωστό ως «τραγούδι της μάνας», εκείνο που του τραγουδούσαν οι οπαδοί της Μακάμπι, εκείνο που μάθαμε μέσα από τον Οντέτ Κάτας, σαν έναν ύμνο και ένα μοιρολόι ταυτοχρόνως. Σαν εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη, σαν ολόκληρη την καριέρα του. 

Ένα τραγούδι μπορεί πάντα να γραφτεί ξανά…

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Το τραγούδι του γιου...
EVENTS