MENU

Με τα χίλια ζόρια η Εθνική εξασφάλισε χθες την πρόκριση για το Ευρωμπάσκετ του 2022. Χρειάστηκαν τα μεγάλα τρίποντα του Γιάννη Αθηναίου και κάποιες μικρές λεπτομέρειες, που δεν τις χειρίστηκαν καλά οι Βούλγαροι. Όχι ότι αν χάναμε, δεν θα περνούσαμε στο Ευρωμπάσκετ, αλλά θα έπρεπε να περιμένουμε και τα «παράθυρα» του Φλεβάρη. Εννοείται καλύτερα, που έγινε έτσι, ώστε τον Φλεβάρη να παίξουν κάποια παιδιά, που θα αποτελέσουν μεγάλο μέρος της Εθνικής για τα επόμενα χρόνια, όπως ο Ρογκαβόπουλος και ο Μαντζούκας, καθώς και κάποια παιδιά, που έχουν δείξει ότι μπορούν να έχουν κι αυτά λαμπρό μέλλον, όπως ο Χουγκάζ.

«Σιγά την επιτυχία, που περάσαμε από αυτόν τον όμιλο στο Ευρωμπάσκετ» μου είπε χθες ένας φίλος μου. Ποιος μίλησε για επιτυχία; Το αυτονόητο έκανε η Εθνική. Αν αποκλειόμασταν από όμιλο με Βουλγαρία, Λετονία και Βοσνία (περνάνε οι τρεις), τότε καλύτερα να το κλείναμε το μαγαζί. Αλήθεια, πάντως, είναι ότι ακόμη και αυτά τα αυτονόητα, δεν είναι οικεία στην Εθνική εδώ και πολλά χρόνια. Απλά θυμίζουμε ότι έχουμε να ανέβουμε σε βάθρο από το 2009. Και στο μεταξύ έχουμε γνωρίσει τρομερές αποτυχίες. Ποιος ξεχνάει τον αποκλεισμό το 2012 από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, από την Νιγηρία του Νταγκουντούρο, ο οποίος λίγα μετά από αυτά, που έκανε κόντρα στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, έκοψε το μπάσκετ σε ηλικία 26 ετών;

Πάμε παρακάτω. Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς ιδιαίτερο μπάσκετ για να πει ότι παίξαμε άθλια με την Λετονία και την Βουλγαρία. Αλλά όποιος κρίνει, πρέπει να έχει ολόκληρη την εικόνα μπροστά του. Και όχι να λέει αυτά, που τον συμφέρουν ή αυτά, που επιτάσσει η μη ουσιαστική ενασχόλησή του με το αντικείμενο. Κατ’ αρχάς η Εθνική πήγε στο Σεράγεβο χωρίς ορισμένους βασικούς της παίκτες, όπως ο Χρυσικόπουλος και ο Γιαννόπουλος. Από κει και πέρα, επειδή είδα σχεδόν όλα τα ματς των πρώτων τριών ημερών των «παραθύρων» (όπως πρέπει να κάνει ο καθένας, που κρίνει πρόσωπα και καταστάσεις), δεν ήταν μόνο η Εθνική, που έπαιξε άθλια. Είδα το ματς της Σερβίας με την Ελβετία και τρόμαξα. Τρόμαξα πως μπορεί ο Κοκόσκοφ και οι ποιοτικοί παίκτες του να χάσουν από ομάδα με…κανέναν κανονικό παίκτη. Να είναι καλά οι άνθρωποι οι Ελβετοί, αλλά είναι καλοί μόνο για το δικό τους πρωτάθλημα, που είναι του πλέον χαμηλού επιπέδου. Την ζημιά την έκαναν στους Σέρβους τα αδέρφια Μλάτζαν, αλλά ο καλός ο Μλάτζαν ήταν ο πατέρας τους.

Αμ το άλλο; Εχασε η Λιθουανία από την Δανία. Η Λιθουανία κάπως νοιώθει καλύτερα από την Σερβία, γιατί η Δανία έχει κι έναν κανονικό παίκτη, τον Λούντμπεργκ, που πριν από μερικές μέρες με την Ζιέλονα Γκόρα, είχε «σκοτώσει» την Ούνιξ Καζάν του Πρίφτη. Σημειωτέον η Δανία νίκησε χθες και την Τσεχία με τον Λούντμπεργκ να σημειώνει 38 πόντους.

Να συνεχίσουμε; Η Μεγάλη Βρετανία νίκησε διά περιπάτου το Μαυροβούνιο. Το παράδειγμα αυτό δεν είναι ακριβώς το ίδιο με τα παραπάνω, αλλά μιλάμε για ένα Μαυροβούνιο, που έχει και τον Αμερικάνο Κομπς, και τον Ιβάνοβιτς, που έπαιζε στην ΑΕΚ, και τον Σιμόνοβιτς, που έγινε ντραφτ φέτος και θα πάει στο ΝΒΑ, και τους Ντζούρισιτς και Μπιέλιτσα με εμπειρία στην Ευρωλίγκα (ειδικά ο δεύτερος), και πάει λέγοντας.

Η Εθνική το γλύτωσε αυτό το στραπάτσο, να χάσει, δηλαδή, από μία ομάδα με ενάμιση κανονικό παίκτη (Μποστ και λίγο Κοστόφ), γιατί όπως αναφέραμε ο Αθηναίου θυμήθηκε το παιχνίδι στο Λέστερ και οι Βούλγαροι δεν έκαναν καλά κάποια μικρά πράγματα στην τελική ευθεία της κανονικής περιόδου του ματς. Για την γενικότερη κάκιστη εικόνα της στο Σεράγεβο έπαιξαν ρόλο οι απουσίες, που είπαμε, όπως βέβαια και ότι με την πανδημία τα πάντα έχουν μπερδευτεί. Και είναι δύσκολο για πολλές (πιο ποιοτικές από τις άλλες) ομάδες να παίξουν αυτό, που μπορούν.

Η ουσία είναι ότι ο στόχος επετεύχθη και πλέον αυτό, που ρωτάνε οι πολλοί είναι τι Εθνική ομάδα θα έχουμε από δω και πέρα. Πριν από το Ευρωμπάσκετ, βέβαια, υπάρχει το προολυμπιακό και μακάρι (για την ομάδα μας) οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Κατ’ αρχάς πρέπει να μιλάμε για δύο Εθνικές. Για μία με τον Γιάννη και μία χωρίς. Ο Γιάννης θέλει πάντα να παίζει στην ομάδα, αλλά οι υποχρεώσεις του στο ΝΒΑ δεν το επιτρέπουν και δεν θα το επιτρέπουν (να παίζει πάντα).

Από κει και πέρα και όσον αφορά στο προολυμπιακό, αν όλα κυλήσουν λογικά θα έχουμε τον Νικ Καλάθη, που έχει πει ότι το καλοκαίρι του 2021 ίσως να είναι το τελευταίο του με την Εθνική. Θα έχουμε επίσης (πάντα λογικά) ως βασικό κορμό τους Πρίντεζη, Παπανικολάου, Σλούκα, Παπαγιάννη, Παπαπέτρου και Μήτογλου, θα έχουμε και τον Τάιλερ Ντόρσεϊ, που στα 24 του, έχει πάρει και παίρνει σημαντικές εμπειρίες από την Ευρώπη. Λέτε να έχουμε και τον Βασίλη Σπανούλη; Δύσκολο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Τον θέλει διακαώς ο Πιτίνο, αλλά να μου πείτε εδώ δεν είμαστε σίγουροι ότι ο Αμερικάνος θα είναι ο νέος προπονητής της ομάδας.

Μακάρι στο προολυμπιακό να έχουμε τον Γιάννη, αλλά και τον Θανάση Αντετοκούνμπο, αλλά θαύματα δεν γίνονται κάθε μέρα στη ζωή.

Η δωδεκάδα θα συμπληρωθεί με κάποιους από τους Μάντζαρη, Λαρεντζάκη, Μποχωρίδη, Αθηναίου, καθώς και με ορισμένους από τα «παράθυρα» (όχι μόνο από τα τωρινά «παράθυρα»). Εκπλήξεις τύπου Κουφού μάλλον πρέπει να τις αποκλείσουμε.

Μέσα σε όλα αυτά, δεν έχουμε βάλει το όνομα του Κώστα Αντετοκούνμπο. Μακάρι να κάνει καλή χρονιά και να μπορέσει να ενισχύσει την Εθνική. Γιατί έχουμε πρόβλημα στην θέση «5» με τον Παπαγιάννη να είναι ο μοναδικός εξπέρ της θέσης. Αλλά και καλά να παίξει ο Κώστας, υπάρχουν οι Λέικερς με το ΝΒΑ να αργεί να τελειώσει. Καληνύχτα Μαργαρίτα, δηλαδή.

Μίας και είπαμε για την θέση του σέντερ, σε ένα από τα επόμενα κομμάτια μας θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με αυτό. Γιατί εκεί είναι αγωνιστικά το μεγαλύτερο πρόβλημα της Εθνικής και καθώς φαίνεται για πολλά χρόνια θα του βγάλουμε το λάδι του Γιώργου Παπαγιάννη, ο οποίος όσο περνάει ο καιρός, τόσο καλύτερος γίνεται.

Τι Εθνική ομάδα θα έχουμε από δω και πέρα;
EVENTS