MENU

«Νομίζω ότι ονειρεύομαι…»

Από χθες το απόγευμα, δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην σπεύσει να τον αποχαιρετήσει. Συνάδερφοί του, συμπαίκτες του, σύλλογοι που υπηρέτησε, σύλλογοι που δεν υπηρέτησε, δουλειές που πήρε και δουλειές που έχασε…

«Νομίζω ότι ονειρεύομαι…»

Ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ, ο Άρης, ο Πανιώνιος, ο ΠΑΟΚ, ο ΠΣΑΤ, ο ΕΣΑΚΕ, η ΕΟΚ… Δεν μετριέται η απώλεια με τον αριθμό των «αντίο», όμως μπορεί να εν μέρει να αποτυπώσει την αξία…

«Νομίζω ότι ονειρεύομαι…»

Ένα όνειρο να παίξει μπάσκετ, σε μια εποχή που δεν ήταν καν δημοφιλές. Ο Μίλωνας, ο Έσπερος, ο Παναθηναϊκός, το κλειστοφοβικό κλειστό της Λεωφόρου. Στα πράσινα από 15 χρονών, με παλμαρέ τεσσάρων πρωταθλημάτων και δύο κυπέλλων.

«Νομίζω ότι ονειρεύομαι…»

Η Εθνική ομάδα και κάτι περισσότερο… Ένα αργυρό μετάλλιο με την Εθνική Παίδων το 1975, στην πρώτη του συμμετοχή. Και όπως θυμήθηκε χρόνια μετά σε αφιέρωμα του SDNA… ««Ρε Βασίλη, αυτό το κάρφωμα, δε θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου», φώναξε τουλάχιστον δύο φορές ο Κώστας Μπατής, ο μοναδικός ψηλός εκείνης της ομάδας που έπαιζε με τέσσερις κοντούς και ημίψηλα σχήματα  (σας θυμίζει κάτι άραγε;). «Μιλάμε για πολύ ξύλο, αλλά όταν είχε να αντιμετωπίσεις τέτοια θηρία των 2.10 και των 2.15 έπρεπε με κάποιο τρόπο να σταθείς», είπε ο Μπατής (συνάδελφος πια), που είχε κερδίσει τα εύσημα νωρίτερα από τον Παναγιώτη Γιαννάκη... «Αν δεν είχαμε τον Κώστα... Ήταν μόνος τους και τους έπαιρνε και τους σήκωνε»».

«Νομίζω ότι ονειρεύομαι…»

Ακολούθησε η δημοσιογραφία. Ο τρόπος να μείνει κοντά στο μπάσκετ από ένα διαφορετικό πόστο. Τα δελτία ειδήσεων… Οι περιγραφές αγώνων. Το κάρφωμα του Κλιφ Λέβινγκστον, το McDonald’s Open, εκεί όπου ο Κώστας Μπατής πίστεψε ότι ονειρευόταν. Και σαν γνήσιο παιδί του μπάσκετ, το όνειρό του ήταν να ζήσει για ένα δευτερόλεπτο κοντά στον κορυφαίο. Ακόμα κι αν ήταν για να γίνει αφίσα…

«Ας πετάξει πάνω από το κεφάλι μου και ας καρφώσει τη μπάλα. Με το κουστούμι και τα σκαρπίνια να με βάλεις, θα παίξω. Τη φωτογραφία θέλω να έχω μόνο, τίποτα άλλο. Τι γελάτε, ρε; Τη φωτογραφία θέλω να ‘χω μόνο, τίποτε άλλο. Θα την έχω προίκα στην κόρη μου και θα της ζητάω εγώ προίκα. Θέλω 10 πολυκατοικίες για να τη δώσω. Πω, πω τον άτιμο».

Ένα άκρως μπασκετικό όνειρο...
EVENTS