MENU

Θα μου πείτε: Πως «κολλάνε» στο ίδιο κείμενο το Ρολάν Γκαρός με την Ευρωλίγκα; Το τένις με το μπάσκετ; Εύκολα. Όπως «κόλλησαν» χθες βράδυ, για ένα δίωρο περίπου, η κοινή παρακολούθηση του μεγάλου αγώνα Τζόκοβιτς-Τσιτσιπά με το ντέρμπι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Είτε σε τηλεόραση με… μισή-μισή εικόνα (PIP στη γλώσσα της τεχνολογίας) είτε με το ένα μάτι στην TV και το άλλο στον υπολογιστή. Δύσκολο αλλά και γοητευτικό ταυτόχρονα.

Από τούτο και μόνο αντιλαμβάνεσαι πόσα έχει καταφέρει –και πόσα μπορεί ακόμα να πετύχει- τούτος ο απίθανος 22χρονος Ελληνας. Να καθηλώνεις μια χώρα στην αθλητική κουλτούρα της οποίας κυριαρχεί το… πέναλτι, δεν είναι εύκολο. Δεν λέω πως σήμερα θα δούμε τους δρόμους πλημμυρισμένους με παιδάκια που θα κρατάνε ρακέτες τένις (όπως συνέβη κάποτε με τις μπασκετικές ρακέτες μετά το 1987) όμως είναι όμορφο αθλητικά ο Στέφανος Τσιτσιπάς να μονοπωλεί τα πρωτοσέλιδα σάιτ και εφημερίδων, να κλέβει την παράσταση στα διαδικτυακά σχόλια, να αλλάζει την ατζέντα συζήτησης ορκισμένων ποδοσφαιρόφιλων και μπασκετόφιλων.

«Συγχαρητήρια Στέφανε για την πορεία σου στο φετινό Roland Garros. Ήσουν συγκλονιστικός! Είμαστε όλοι υπερήφανοι για σένα!» ήταν το μήνυμα που ανήρτησε για τον Τσιτσιπά η ΠΑΕ Ολυμπιακός. Για έναν… ΑΕΚτζή, παρεμπιπτόντως! Αστειεύομαι. Το λέω απλά για να καταδείξω ότι αυτές οι λίγες λέξεις του Ολυμπιακού εκφράζουν τα συναισθήματα ΟΛΩΝ. Γιατί ο Τσιτσιπάς δεν κλείνεται σε «συλλογικά στερεότυπα». Είναι ο Στέφανος όλων των Ελλήνων.

Και ΔΕΝ έχει ταβάνι! Οση αυτογνωσία και σοβαρότητα διαθέτει, άλλο τόσο δικαιούται να κοιτάζει ψηλά και να σκέφτεται πως η ήττα από τον τεράστιο Νόλε δεν είναι το φινάλε, αλλά η αρχή του μεγάλου δρόμου. Που έχει μόνο ένα τέλος: την κορυφή!

«Χρειάζομαι δουλειά» δήλωσε στο SDNA με την ταπεινότητα που διακρίνει τον σπουδαίο αθλητή. Είχε δώσει μια μάχη 4 ωρών με τον Τζόκοβιτς, είχε επιστρέψει σκαρφαλώνοντας τα Ιμαλάια του 0-2, αλλά γνώριζε πως για να ανέβει στο Εβερεστ πρέπει να δουλέψει κι άλλο. Ώστε στο επόμενο 5ο σετ να μην λυγίσει εκείνος από την κόπωση, αλλά να λυγίσει τον βιονικό Σέρβο.

Μπορεί το τένις να μην έχει χρόνο (!) –αυτή η ατάκα ακόμη κουδουνίζει στα αυτιά όλων μας, τόσες φορές που επαναλήφθηκε στη μετάδοση- αλλά για τον Στέφανο δεν είναι μακριά η ώρα του πρώτου grand slam. Και-γερός να είναι πάνω απ’ όλα-έχει μπροστά του μια γεμάτη 15ετία για να κάνει τα όνειρα πραγματικότητα και να συνεχίσει να αλλάξει τις αθλητικές προτεραιότητες μιας χώρας με κουλτούρα το… «Τι σφυράς, ρε κοράκι;»

Ο Στέφανος απέχει ακόμα από το ταβάνι του. Η δική του στάνη θα βγάλει κι άλλο τυρί.

Στην άλλη πλευρά της… τηλεόρασης συνέβη το αναμενόμενο. Ο Ολυμπιακός νίκησε τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ και ΟΥΔΕΙΣ εξεπλάγη. Κι αυτό είναι φυσιολογικό.

Οι ερυθρόλευκοι φέτος είναι σαφώς πιο ποιοτική ομάδα από τους πράσινους. Εχουν χτιστεί με φιλοδοξία για να κάνουν πορεία στη διοργάνωση, διαθέτουν έμπειρο και ικανότατο προπονητή και πάνω απ΄όλα έχουν μπαρουτοκαπνισμένους στα ντέρμπι παίκτες, η κλάση των οποίων μιλάει όταν «απέναντι» το ταβάνι είναι συγκεκριμένο.

Την ώρα που ο Παναθηναϊκός είναι από τις ελάχιστες ομάδες παγκοσμίως που δεν έχει «άσο» (ο μόνος που διαθέτει ουσιαστικά, ο Μποχωρίδης, ήταν τραυματίας), ο Ολυμπιακός έχει την πολυτέλεια να φέρνει στο παρκέ από τον πάγκο τον μέγα Βασίλη Σπανούλη και μαζί με τον Πρίντεζη να υπογράφουν το ντέρμπι.

Επίσης, ενώ πολλοί πίστευαν ότι ο Εξάστερος θα μπορούσε να «χτυπήσει» φέρνοντας το παιχνίδι μέσα στη ρακέτα, εκεί ακριβώς τον τσάκισε ο Ολυμπιακός. Παίζοντας «βόλεϊ» με τον Πρίντεζη και τους άλλους και χτίζοντας στην αρχή μια διαφορά η οποία ουδέποτε καλύφθηκε.

Ακούω από χθες αρκετούς να λένε και να γράφουν ότι το «ταβάνι» του Ολυμπιακού δεν είναι για πλέι οφ Ευρωλίγκας. Μέγα λάθος η βιασύνη. Είμαστε ακόμη στα μέσα Οκτωβρίου. Οι ομάδες-παίκτες προέρχονται από πολύμηνη αποχή. Στην Ευρωλίγκα η μία «έκπληξη» διαδέχεται την άλλη. Εκτός αν οι ίδιοι θεωρούν ότι δεν έχει τύχη 8αδας ούτε η Εφές!

Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που (ξανα)χτίζεται με τις αρχές του Γιώργου Μπαρτζώκα. Σίγουρα έχει αδυναμίες, όμως μπορεί να τις διορθώσει στη συνέχεια. Η επένδυση που έχει γίνει δείχνει τις φιλοδοξίες των αφεντικών του.

Το θέμα δεν είναι να κέρδιζε με 20 πόντους διαφορά στο ΟΑΚΑ, αλλά να μπορεί σε κάθε παιχνίδι να βελτιώνεται ώστε μετά από μερικούς μήνες να έχει ακόμη ορατούς στόχους. Ανάμεσα σε αυτούς και την 8αδα ως «ταβάνι». Δεν ισχυρίζομαι πως είναι εύκολο. Λέω όμως ότι είναι πολύ επιπόλαιο να του «στερείται» στις κρίσεις αυτό το δικαίωμα από Οκτώβρη μήνα.

Αντίθετα στον Παναθηναϊκό αυτή η στάνη, αυτό το τυρί βγάζει. Το έγραψα και μετά το μεγάλο διπλό στη Ρωσία. Ο Γιώργος Βόβορας και οι παίκτες του σέβονται και τιμούν τη βαριά φανέλα με τα 6 αστέρια που φοράνε. Δουλεύουν και προσπαθούν με τις δυνατότητες που υπάρχουν.

Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό αλλά δεν διαλύθηκε. Εχανε με 15 πόντους διαφορά όμως μπόρεσε να το γυρίσει στο -4. Εκεί είναι που «μιλάει» η διαφορά στην επένδυση και στο έμψυχο υλικό. Τα σουτ-«πέναλτι» έξω από το τρίποντο βρήκαν… δοκάρι. Το καθαρό μυαλό στη δημιουργία του παιχνιδιού από τον «άσο» δεν υπήρχε, αφού δεν… υπάρχει «άσος» (Ο Σαντ-Ρος κάνει αρκετές δουλειές αλλά όχι αυτή, για την ώρα).

Στον Παναθηναϊκό η προσπάθεια του Βόβορα και των παικτών του είναι τίμια. Και για εκείνους φυσικά υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, ειδικά αν καταφέρουν κάποια στιγμή να βρουν έναν κανονικό πλέι μέικερ. Είναι δεδομένο όμως ότι αυτή η στάνη, αυτό το τυρί θα βγάζει. Με αξιοπρέπεια, με μάχη σε κάθε παιχνίδι, μα με δεδομένο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας αφού φέτος δεν υπάρχει «επένδυση» αλλά «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι». Δηλαδή «μπορώ να ξοδεύω για συμβόλαια μόνο όσα βγάζω». Ένα μπάτζετ 6,5 εκατ. ευρώ δεν γίνεται σε κάθε παιχνίδι να γεννάει υπερβάσεις.

 ΥΓ: Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είπε προχθές στον Alpha ότι υπάρχουν  «ενδιαφερόμενοι αγοραστές» για την ΚΑΕ Παναθηναϊκός. Χρησιμοποίησε πληθυντικό αριθμό. Η μία περίπτωση, όπως γνωρίζω από το ρεπορτάζ, είναι εκείνη στην οποία είχε αναφερθεί δημόσια όταν ανέλαβε την προεδρία της ΚΑΕ ο Τάκης Τριαντόπουλος.

Το ξένο fund, «το ενδιαφέρον του οποίου είναι σοβαρό», όπως ο ίδιος ο κ. Τριαντόπουλος προ μηνών μου είχε δηλώσει.

Τώρα αν αυτό το «σοβαρό ενδιαφέρον» -ή κάποιο άλλο- θα εκφραστεί τελικά και στην πράξη, είναι κάτι που προφανώς γνωρίζουν μόνο οι πρωταγωνιστές. Εδώ που τα λέμε δεν είναι απλό πράγμα κάποιος (εταιρεία ή φυσικό πρόσωπο) να πρέπει να δώσει 25 εκατ. ευρώ (ή ακόμη και 15) για την αγορά μιας ομάδας μπάσκετ και μετά να χρειάζεται κι άλλα τόσα για να την φτιάξει ανταγωνιστική. Μια 30άρα μίνιμουμ σε εποχές κορωνοϊού δεν βγαίνει εύκολα από κανένα παντελόνι…

Τσιτσιπάς, ΟΣΦΠ, ΠΑΟ: Η κλάση, η… στάνη και οι «ενδιαφερόμενοι αγοραστές»
EVENTS