MENU

Η ΑΕΚ δεν πήρε την ευρωπαϊκή κούπα στο μπάσκετ. Όμως ήταν στον τελικό για δεύτερη φορά μέσα σε τρεις σεζόν. Όπως ήταν στον τελικό του κυπέλλου για δεύτερη φορά σε τρεις σεζόν κι αυτή την κούπα την κατέκτησε. Αντίστοιχα για δεύτερη φορά μέσα σε τρεις σεζόν.

Συνολικά η σεζόν 2019-2020 έκλεισε το βράδυ της Κυριακής με την Ένωση να έχει πάρει το κύπελλο Ελλάδας, να έχει παίξει στον τελικό του BCL και να την έχει βρει η διακοπή λόγω Covid 19 σε ένα ανεπανάληπτο ιστορικά νικηφόρο σερί. Και για πρώτη φορά μετά από χρόνια να γίνεται τότε συζήτηση, για τις πιθανότητες της να αμφισβητήσει τα πρωτεία του Παναθηναϊκού. Την σεζόν 2018-19 η ΑΕΚ, χτυπημένη κι από τραυματισμούς βέβαια, δεν κατάφερε να πάει στο Final Four  του BCL, είχε αποκλειστεί από το κύπελλο Ελλάδας νωρίς από τον ΠΑΟΚ (του Ηλία Παπαθεοδώρου...) και παρά το γεγονός πως ο ΟΣΦΠ είχε αποχωρήσει από το πρωτάθλημα, η δεύτερη θέση είχε πάει στον Προμηθέα. Που την απέκλεισε στην ημιτελική σειρά των play offs.

Αν η σεζόν 2018-2019 από πλευράς επίτευξης στόχων ήταν πισωγύρισμα σε σχέση με την προηγούμενη, αυτή που τελείωσε και τυπικά το βράδυ της περασμένης Κυριακής ήταν η επιστροφή και η επιβεβαίωση της συνεχούς ανοδικής πορείας της «Βασίλισσας».

Αν όλος αυτός ο απολογισμός είχε επιτευχθεί σε μια κανονική σεζόν που θα τελείωνε χωρίς διακοπή σε νορμάλ χρόνο, τότε θα μιλούσαμε όλοι για μια σούπερ πετυχημένη χρονιά. Μέσα στην οποία μάλιστα η ΑΕΚ είχε χρειαστεί να «χτιστεί» ξανά μεσούσης της σεζόν, λόγω της αποχώρησης του Σαντ Ρος.  Και τις δύο φορές «χτίστηκε» με την ίδια επιτυχία κι αυτό ήταν που σημείωνα από τις αρχές της προηγούμενης άνοιξης, για την δουλειά του προπονητή της.

Το γεγονός πως η σεζόν κόπηκε με τον τρόπο που κόπηκε, έγινε το ευρωπαϊκό F8 με τον τρόπο που έγινε και στον χρόνο που έγινε και με την ΑΕΚ να αναλαμβάνει την διοργάνωση του, κάτι που δεν θα γινόταν στον κανονικό χρόνο διεξαγωγής του, δημιούργησε κάποιες ιδιαίτερες συνθήκες. Βασικά έφερε την ΑΕΚ ως πρωταγωνίστρια στην όλη διαδικασία εκτός παρκέ και ενίσχυσε την προσδοκία, όχι αδικαιολόγητη, για κατάκτηση και της δεύτερης κούπας μέσα τρεις σεζόν. Ενίσχυσε και την οικονομική πίεση, καθώς η ΑΕΚ ανέλαβε ευθύνες.

Η ΑΕΚ ήταν μακράν η ομάδα με την μεγαλύτερη πίεση σε αυτή την διοργάνωση, ως γηπεδούχος. Με την μεγάλη αντίφαση να είναι πως ήταν γηπεδούχος, αλλά χωρίς έδρα! Φέρτε μου τις 20 χιλιάδες ΑΕΚτζήδων του ΑΕΚ-Μούρθια και του ΑΕΚ-Μονακό του 2018 και θα συζητούσαμε για το δεύτερο δεκάλεπτο του τελικού...

Η Μπούργος ήταν μια εξαιρετική ομάδα, η Ρεάλ Μαδρίτης το ξέρει αυτό άλλωστε καλύτερα από τον καθένα και λίγες μέρες πριν, παραλίγο να το μάθει και η Μπαρτσελόνα. Παρόλα αυτά, το ματς κρίθηκε στο «μπλακάουτ» ενός δεκαλέπτου.

Όλη αυτή η πίεση και οι προσδοκίες, δημιούργησαν ψυχολογία αποτυχίας μετά το τέλος του αγώνα, ενώ στην πραγματικότητα για όλους τους λόγους που είπαμε από την αρχή, πρόκειται για την δεύτερη πιο πετυχημένη σεζόν της ομάδας, από τότε που ο Μάκης Αγγελόπουλος αποφάσισε να την αναστήσει μόνος του.

Η ΑΕΚ μετά από μια σεζόν χωρίς επιτυχίες, κατάφερε άμεσα να επιστρέψει σε κατάκτηση τίτλων και σε διεκδίκηση κάποιων άλλων μέχρι... την τελευταία ζαριά και να δημιουργήσει στο μυαλό των ανθρώπων του χώρου και όχι μόνο, δυναμική αμφισβήτησης και του μόνιμου πρωταθλητή.

Αν τώρα θέλουμε να σκεφθούμε πως συνιστά σώνει και ντε παταγώδη αποτυχία η απώλεια του BCL στον τελικό, τότε καλό είναι να σκεφθούμε ένα παράδειγμα που είναι δίπλα μας. Μέχρι το 2012 στους φίλους του Παναθηναϊκού... κακόπεφτε μόνο η συμμετοχή στο F4 της Euroleague. Έλεγαν πολλοί, τι να το κάνεις, αν δεν πάρεις την κούπα. Οκτώ χρόνια μετά δώσε τους μια συμμετοχή στο F4... και πάρε τους την ψυχή. Το ίδιο πάνω κάτω ισχύει και για τον ΟΣΦΠ τα τελευταία χρόνια.

Τι θέλω να πω; Αυτό που είπε ο Παπαθεοδώρου, για την σημασία του να είσαι εκεί, να είσαι μόνιμα στην διεκδίκηση των μεγάλων στόχων, που κάποιους θα χάσεις, κάποιους θα κερδίσεις, καλό είναι να το σκεφτούμε λίγο περισσότερο. Ακόμη περισσότερο στην ΑΕΚ, που έχει μάθει πολύ καλά τι σημαίνει το να μην είσαι πουθενά και να μην έχεις καμιά προοπτική. Και να την αποκτάς από... το τίποτα, μόνο και μόνο επειδή βρέθηκε ένας τρελαμένος Ενωσίτης που πάνω στον ενθουσιασμό για την κοσμογονία στο ποδόσφαιρο, στην οποία συμμετείχε και ο ίδιος, είπε «πάμε να αναστήσουμε και το μπάσκετ». Μόνος και κατάμονος... Ποτέ μην το ξεχνάμε αυτό. Έτσι ξεκίνησε, έτσι συνεχίζει.

Το να μην μπορούμε λοιπόν να κατανοήσουμε πόση σημασία έχει το γεγονός πως αυτός ο άνθρωπος, ο Μάκης Αγγελόπουλος, καταφέρνει με τις επιλογές του να κρατάει την ΑΕΚ στην διεκδίκηση υψηλών στόχων, αλλά και στην επίτευξη κάποιων από τους πιο σημαντικούς από αυτούς, μπορεί να γίνει αφετηρία να χαθεί ο δρόμος τελείως.

Με την επιλογή του προπονητή και την στήριξη με τους παίκτες που χρειαζόταν η ομάδα, ο Αγγελόπουλος απέδειξε πως μια χρονιά, όπως η προπέρσινη, δεν σβήνει την ΑΕΚ. Η επόμενη ήταν πολύ πετυχημένη και κυρίως αφήνει και πίσω της έναν κορμό δυνατό Ελλήνων και ξένων παικτών πάνω στον οποίο ξεκινά η νέα προσπάθεια. Λίγο πριν την Κυριακή, η κουβέντα ήταν για το κατά πόσο η ΑΕΚ μπορεί φέτος να διεκδικήσει και το πρωτάθλημα. Όσο υπερβολή ενδεχομένως να έμπαινε εδώ, άλλη τόση και περισσότερη συνοδεύει την απογοήτευση της ήττας στον τελικό. Η ίδια ομάδα είναι εδώ. Με τους ίδιους παίκτες που σε έβαλαν σε σκέψη «μήπως ήρθε η ώρα» για το πρωτάθλημα και τον ίδιο προπονητή, που την δούλεψε σωστά την σεζόν που τελείωσε. Και κυρίως, με τον ίδιο άνθρωπο ηγέτη, που την στηρίζει και την κρατάει όρθια.

Η επιτυχία της ΑΕΚ έγκειται στο ότι κατακτά, διεκδικεί και δεν βλέπει τους τελικούς από την TV
EVENTS