MENU

Τον Γενάρη, που μας πέρασε, βρέθηκα στο Μιλγουόκι και είχα την ευκαιρία να ζήσω από κοντά την ιστορία του Γιάννη Αντετοκούνμπο με τους Μπακς. Την τρέλα, που έχουν στην πόλη αυτή για τον Έλληνα σούπερ σταρ και το πόσο πολύ έχουν επενδύσει τα «ελάφια» σε αυτό τον πολύ μεγάλο παίκτη. Στη συζήτηση, που είχα τότε με τον Giannis, μου είχε πει μεταξύ άλλων ότι «το θέμα είναι να φτάσουμε στους τελικούς και δεν με νοιάζει ποιος θα είναι αντίπαλος. Αν θα είναι ο ΛεΜπρον, αν θα είναι κάποιος άλλος, αν θα είναι οι Κλίπερς ή αν θα είναι το Ντένβερ, δεν έχει πολλή σημασία. Το θέμα είναι να φτάσουμε στους τελικούς και να προσπαθήσουμε να παίξουμε καλό μπάσκετ. Να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε και να πάρουμε έναν τίτλο».

Ο στόχος αυτός ως γνωστόν δεν υλοποιήθηκε με τους Μπακς να αποκλείονται άδοξα από τους Μαϊάμι Χιτ. Βεβαίως ο Γιάννης τότε μιλούσε με άλλα δεδομένα. Χωρίς να έχει στο μυαλό του τον κορωνοϊό και όσα έφερε αυτός. Άλλωστε τότε, που μιλήσαμε, ο ιός αυτός ήταν έντονος στην Κίνα και μάλλον πουθενά αλλού, αν δεν με απατάει η μνήμη μου. Ποιος να φανταζόταν τι θα επακολουθούσε.

Με «αν» δεν γράφεται η ιστορία. Αυτό είναι το πλέον σίγουρο. Οι κανονικές συνθήκες, όμως, έλεγαν ότι οι Μπακς πήγαιναν τρένο, ήταν η καλύτερη ομάδα στην κανονική περίοδο του ΝΒΑ και ως τέτοια θα πήγαινε με πλεονέκτημα έδρας στα πλέι-οφς. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, άλλο είναι να έχεις ένα τέτοιο πλεονέκτημα και μετά από τόση προσπάθεια, που έχεις κάνει, και άλλο είναι να πηγαίνεις να παίζεις σε ουδέτερο έδαφος και μάλιστα μετά από αρκετούς μήνες απραξίας. Απραξία εννοείται ότι είχαν και οι άλλες ομάδες, αλλά είπαμε: οι Μπακς πήγαιναν τρένο και ουδείς μπορεί να γνωρίζει ποια θα ήταν η κατάληξή τους, αν δεν υπήρχε κορωνοϊός. Αν τα πράγματα κυλούσαν λογικά, κανονικά.

Όλα αυτά, πάντως, και η αποτυχία, δηλαδή, του Μιλγουόκι να προχωρήσει στα πλέι-οφς, δεν εμπόδισαν τον Γιάννη να γράψει για μία ακόμη φορά ιστορία. Στην αρχή το έκανε, παίρνοντας το βραβείο του καλύτερου αμυντικού της χρονιάς και πριν από λίγο έδωσε την εκπληκτική συνέχεια, παίρνοντας και τον τίτλο του πολυτιμότερου παίκτη του κορυφαίου πρωταθλήματος του κόσμου. Τίτλο, που είχε πάρει και πέρυσι.

Ο ίδιος ο Γιάννης είπε πριν από λίγο ότι «θα δεχτώ να με αποκαλούν MVP όταν γίνω πρωταθλητής στο ΝΒΑ», αλλά και ο ίδιος γνωρίζει ότι έχει συγκλονίσει όλο τον μπασκετικό κόσμο με αυτά, που έχει καταφέρει. Είναι πράγματα, που εμείς τουλάχιστον, πριν από χρόνια, ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα γίνουν. Ηταν πράγματα αδιανόητα για την ελληνική μπασκετική πραγματικότητα: Έλληνας να φτάσει τόσο ψηλά; Και όμως να που κάποιες φορές τα όνειρα βγαίνουν αληθινά. Οχι τα δικά μας, αφού είπαμε ότι εμείς δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι κάποια μέρα θα γινόταν κάτι τέτοιο. Μιλάμε για τα όνειρα του Γιάννη, που ξεκίνησε από πολύ χαμηλά, οι δυσκολίες, που πέρασε, ήταν τρομερά μεγάλες, παρόλα αυτά έσπασε όλες τις...πόρτες, που βρήκε μπροστά του, και μπόρεσε να κατακτήσει τον κόσμο.

Δύο φορές MVP στο ΝΒΑ και στην ίδια μικρή λίστα με τον Μάικλ Τζόρνταν και τον Χακίμ Ολάζουον ως MVP και καλύτερος αμυντικός την ίδια σεζόν; Απίστευτο και όμως αληθινό. Και όμως ελληνικό. Και όλα αυτά σε ηλικία 26 ετών. Είμαστε και προφανώς είστε και εσείς σίγουροι ότι τα καλύτερα δεν έχουν έρθει.

Τα καλύτερα είπαμε ε; Τι άλλο να είναι εκτός από συμμετοχή σε τελικούς και τίτλους. Υπήρξαν πολύ μεγάλοι παίκτες στο ΝΒΑ κατά το παρελθόν, που, όμως, δεν έζησαν τα ομαδικά μεγαλεία. Την συμμετοχή σε ματς, που έκριναν πρωταθλήματα, τα δαχτυλίδια.

Ο Γιάννης δεν θέλει να προστεθεί σε αυτή την λίστα, για αυτό άλλωστε και είπε πριν από λίγο αυτό, που είπε. Το «θα δεχτώ να με αποκαλούν MVP όταν γίνω πρωταθλητής στο ΝΒΑ».

Ο Αντετοκούνμπο είναι ένας τεράστιος παίκτης, αλλά το μπάσκετ δεν είναι τένις. Είναι ομαδικό. Και ως γνωστόν ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Στο μπάσκετ δεν κερδίζει ο παικταράς, αλλά το σύνολο, η πολύ καλή ομάδα. Μία τέτοια γεύση μας δίνουν εκτός των άλλων οι Χιτ. Δεν έχουν κάποιον από τους κορυφαίους παίκτες του ΝΒΑ στις τάξεις τους. Έχουν, όμως, ομάδα. Έχουν διακριτούς ρόλους, ξέρουν τι μπάσκετ θέλουν να παίξουν και για αυτό έχουν φτάσει εδώ, που έχουν φτάσει. Και εδώ, που έχουν φτάσει, να σταματήσουν, είναι πετυχημένοι. Αλλά δείχνουν ότι μπορούν ακόμη πιο πολλά.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι συμπατριώτες μας, που αμφισβητούν τον Γιάννη. Δεν λένε ότι δεν είναι πολύ καλός παίκτης. Αλλά ότι «δεν είναι ο κορυφαίος, που είναι τα δαχτυλίδια του;» όπως αναφέρουν αρκετοί. Ο καθένας έχει την δική του άποψη και είναι σεβαστή. Είπαμε όμως: το μπάσκετ είναι ομαδικό. Ο ένας δεν κερδίζει τους πολλούς.

Και όπως και να το κάνουμε ο Γιάννης είναι μοναδικός. Δεν θέλετε να είναι ο καλύτερος; Είναι σίγουρα, όμως, μέσα στους πέντε καλύτερους του κόσμου. Και είναι τιμή μας και καμάρι μας, που έχουμε έναν τέτοιο παίκτη. Ένα τέτοιο κόσμημα.

Ειδικά για μας τους πιο παλιούς, είναι τεράστια υπόθεση αυτό, που έχει γίνει. Βλέπετε, πριν από χρόνια ψάχναμε σαν τρελοί να βρούμε τα δίλεπτα και τα πεντάλεπτα, που έπαιζαν στο ΝΒΑ, τρεις παικταράδες μας, ο Σπανούλης, ο Φώτσης και ο Ρεντζιάς. Δεν υπήρχε youtube, τουλάχιστον στα χρόνια του Φώτση και του Ρεντζιά στο ΝΒΑ, και άντε να βγάλεις άκρη. Αφήστε το: μεγάλος πόνος το ΝΒΑ και οι Έλληνες σε αυτό. Για αυτό σας λέμε και σας ξαναλέμε: Γιάννης και ξερό ψωμί. Τον Γιάννη και τα μάτια μας, γιατί ως γνωστόν «σπίτι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει». Εννοείται, βέβαια, ότι περιμένουμε ακόμη καλύτερα πράγματα στη συνέχεια από το μεγάλο μας αστέρι. Δεν φταίμε εμείς. «Φταίει» αυτός, που ανέβασε τόσο πολύ τον πήχη.

Γιάννη, ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα αυτό, που πέτυχες…
EVENTS