MENU

death ain't nothing but a heartbeat away, I'm living life, do or die, what can I say I'm 23 now, but will I live to see 24, the way things are going I don't know…

90s. Όσο πιο 90s γίνεται. Με το τραγούδι-θρύλο της δεκαετίας, με την ταινία-επανάσταση της δεκαετίας, με την έστω και εν τέλει ρομαντική προσέγγιση της λευκής δασκάλας σε έναν κόσμο που ούτε ήταν καλοδεχούμενη, ούτε κατάφερε να αλλάξει όσο θα ήθελε. Η Μισέλ Φάιφερ, τα δερμάτινα, οι τεράστιες εισπράξεις στο αμερικάνικο box office και σε μια μικρή, καφέ τηλεόραση ένα μικρό παιδί να παρακολουθεί εκείνο που αργότερα θα νιώσει ότι είναι η ζωή του. Ο Τζος Γκρέι ήταν δύο ετών όταν κυκλοφόρησε η ταινία και όταν ο Κούλιο με τους στίχους του μπορούσε να εκφράσει εκατομμύρια φωνές. Να περιγράψει εκατομμύρια ζωές. Ο θάνατος δεν είναι παρά ένας παλμός μακριά…

Το Lake Charles στη Λουϊζιάνα είναι ένα από εκείνα τα μέρη. Παραπάνω από το 20% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, το ποσοστό εγκληματικότητας είναι 67% υψηλότερο από το μέσο όρο στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι πιο ασφαλές από μόλις 3% όλων των πόλεων όλης της χώρας ή όπως το θέτει ο Τζος Γκέι. «Οι πιθανότητες είναι ότι θα πεθάνεις ή θα πας στη φυλακή». Ο ίδιος ήταν πολύ κοντά και στα δύο, ώστε να γνωρίζει ακριβώς τις συνέπειες μιας λάθος πράξης, μιας λάθος στροφής, μιας λάθος παρέας.

Στην εφηβεία του, στην άγρια εφηβεία του έκανε σχεδόν τα πάντα. Επηρεασμένος από το περιβάλλον που μεγάλωσε, συντετριμμένος από τον ξαφνικό θάνατο της μητέρας του στα 35 της χρόνια, είχε πάρει φόρα και έτρεχε στον κακό τον δρόμο. Μέχρι που τον σταμάτησε η αστυνομία. Εκείνον και την παρέα του. Εκείνον, την παρέα του, και τα ΑΚ-47 που είχαν στο πορτ μπαγκάζ. Ο δικαστής ήταν επιεικής. Κατόπιν αποδείξεων ότι δε γνώριζε για τα αυτόματα όπλα, δεν του επιβλήθηκε ποινή, αλλά εκδόθηκε διαταγή: Θα έπρεπε να φύγει από τη Λουϊζιάνα. Effective immediately, στα λόγια του δικαστή. Από το Lake Charles βρέθηκε στο Χιούστον, περίπου 205 χιλιόμετρα μακριά. Αρκετά κοντά για να μην νιώθει μόνος, αρκετά απόμακρα για να ξεφύγει από τους μπελάδες.

«Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό μου ότι θα ήμουν στη φυλακή, όμως ξύπνησα και συνειδητοποίησα ότι πρέπει να ωριμάσω και να κάνω διαφορετικές επιλογές. Με βοήθησε η οικογένειά μου και άνθρωποι που νοιάζονταν για μένα, ώστε να ξεκαθαρίσω το μυαλό μου. Όλα όσα πέρασα στο παρελθόν. Οι μετακομίσεις, οι αλλαγές σχολείων, τα λάθη μου. Όλα όσα «χτύπησαν» εμένα και την οικογένειά μου εκείνα τα χρόνια με έκαναν τον άντρα που είμαι σήμερα».

Ο άντρας που είναι σήμερα ο Γκρέι Τζος είναι απόφοιτος κολεγίου με πτυχίο στην διεπιστημονικότητα, περήφανος πατέρας του Κέισον και επίσημος πρέσβης του Lake Charles. Ένα παράδειγμα προς μίμηση για τα παιδιά που βρίσκονται στη θέση που εκείνος ήταν κάποτε. Για τα παιδιά που θέλει να βοηθήσει. «Το κίνητρό μου είναι να εμπνεύσω και να δώσω ελπίδα σε παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον φτώχειας και ανέχειας, όπως μεγάλωσα και εγώ. Να τους πεις ότι έχουν την ευκαιρία και τη δυνατότητα να γίνουν όποιοι θέλουν στη ζωή, ακόμα κι αν προέρχονται από τις συνθήκες που προέρχομαι εγώ. Ήμουν ένα από αυτά τα παιδιά. Θέλω να δουλέψω με αυτά τα παιδιά. Θέλω μια μέρα να γυρίσω στο σπίτι μου και να τους δείξω ότι η δολοφονία ή η ληστεία δεν είναι ο μόνος τρόπος. Μπορείς να πας στο σχολείο, μπορείς να δουλεύεις 9π.μ. με 5μ.μ.. Δεν προσμετράω το μπάσκετ. Έχω πτυχίο. Αυτή είναι η ευλογία μου».

Ναι, αλλά το μπάσκετ;

Εδώ είναι η κλασική ιστορία αγάπης και φυσικού ταλέντου. Ο Τζος Γκρέι ξεχώριζε από τότε που έπιασε για πρώτη φορά τη μπάλα στα χέρια του. Ξεχώριζε στο δημοτικό, ξεχώριζε στο γυμνάσιο, αλλά boy, he is bad news. «Υπάρχει ένα παράθυρο με μια πολύ μικρή σχισμή. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι αν θέλω να παίξω, πρέπει να τα δώσω όλα και να προσπαθήσω αληθινά». Άλλαξε τρία γυμνάσια. Άλλαξε τρία κολέγια. Κάπου έφταιγε η δύσκολη εφηβεία, κάπου έφταιγαν οι αλλαγές προπονητών και, κυρίως, έφταιγε εκείνος.

Το «Christian Life Center», όπου πήγε 17 ετών στο Χιούστον περιγράφεται ως ένα σχολείο όπου πηγαίνουν παιδιά με ακαδημαϊκά προβλήματα ή προβλήματα συμπεριφοράς για να μπουν στο σωστό δρόμο. Είναι προκατασκευαστικό για το κολέγιο, είναι αυστηρό, έχει διάσημους απόφοιτους (σ.σ. ΝτεΆντρε Τζόρνταν), αλλά δεν ήταν ούτε αυτό αρκετό να τιθασεύσει τον Τζος. Ακολούθησε άλλο σχολείο, οι εναλλαγές κολεγίων και φυσιολογικά το ντραφτ του 2016, στο οποίο ουδέποτε είχε τύχη να επιλεγεί.

«Θεωρούσα ότι μπορώ να παίξω στο ΝΒΑ. Όλη η οικογένειά μου το θεωρούσε και δεν είχα σκοπό να τα παρατήσω». Με τη βοήθεια των τεσσάρων αδερφών του προπονούταν καθημερινά και λίγο καιρό μετά το ντραφτ, έκανε την πιο σοφή αγορά της ζωής του. Ένα αεροπορικό εισιτήριο από την Ατλάντα για το Φοίνιξ, και 150 δολάρια για να μπορέσει να συμμετάσχει σε ανοικτή προπόνηση των Northern Arizona Suns, της G-League ομάδας των Φοίνιξ. Υπέγραψε συμβόλαιο στις 31 Οκτωβρίου του 2016, έπαιξε δύο χρόνια εκεί και τον Φεβρουάριο του 2018 κατάφερε να παίξει στο ΝΒΑ!

«Προσευχόμουν γι’ αυτό τόσο και τόσο καιρό και είναι απίστευτο ότι θα τα καταφέρω». Το ένα δεκαήμερο συμβόλαιο, έγινε και δεύτερο δεκαήμερο συμβόλαιο, έγιναν αληθινά αγωνιστικά λεπτά για το παιδί που έπρεπε να ξεφύγει από το επικίνδυνο μυαλό του, από την ατίθαση εφηβεία του, από το αμάξι με τα ΑΚ-47, από τις κακές παρέες, από τη διασταύρωση φυλακή και θάνατος γωνία. Έζησε να δει τα 17 του χρόνια.

Έζησε να δει τα 23, έζησε να δει τα 24…

Dangerous mind(s)!
EVENTS