MENU

Δεν έχουν περάσει παρά πέντε (και κάτι) μήνες από την τελευταία φορά, που πήγα στην Αμερική. Το διάστημα από τότε δεν είναι μεγάλο, αλλά μέσα σε αυτές τις περίπου 150 μέρες άλλαξε ο κόσμος.

Την τελευταία μου μέρα στην Νέα Υόρκη στις 8 Φλεβάρη δεν μπορούσα να περπατήσω στην Times Square από τον τόσο κόσμο, που υπήρχε στους δρόμους. Σχεδόν ένα μήνα μετά, στο συγκεκριμένο μέρος (και όχι μόνο σε αυτό βέβαια) δεν πέταγε ούτε μύγα.

Ελεγε σε μία πολύ καλή παλιά ταινία ο Θανάσης Βέγγος (και πιο συγκεκριμένα στο «θα σε κάνω Βασίλισσα»), απευθυνόμενος στον Λάμπρο Κωνσταντάρα «και τι είναι η Αμερική σήμερα θείε μου; Εμαθε κάτι ένας πιλότος, σε πέντε ώρες βούιξε η Λισσαβώνα. Και σε δύο ώρες βούιξε η Ρώμη και πάει λέγοντας».

Κάπως έτσι έγινε και το κακό, που ζούμε τους τελευταίους μήνες: «Μικρός ο κόσμος θείε μου» που έλεγε ο αξεπέραστος Θανάσης Βέγγος.

Πάμε, όμως, και στο αντικείμενο μας. Πάμε στο πρωτάθλημα του ΝΒΑ, που επαναρχίζει σε λίγες ώρες. Επειδή πολλοί έχουν χάσει επεισόδια, πάμε για ένα τέλος της κανονικής περιόδου με 22 ομάδες και από κει και πέρα περιμένουμε μία μάχη πλέι-οφ, που δεν χωράει προγνωστικά. Αν θα το σηκώσουν, δηλαδή, οι Λέικερς του ΛεΜπρον, οι Μπακς του Γιάννη ή κάποια άλλη ομάδα, όπως οι Ρόκετς του Χάρντεν.

Προγνωστικά δεν μπορείς να κάνεις πάνω από όλα για τους προφανείς λόγους ότι η διαδικασία της διοργάνωσης δεν θα γίνει με τον τρόπο, που ξέραμε. Δεν μπορείς να κάνεις προγνωστικά, γιατί έχουμε πρόσφατα παραδείγματα. Δεν συγκρίνουμε σε καμία περίπτωση την ποιότητα του ΝΒΑ με τα πρωταθλήματα του Ισραήλ και της Ισπανίας.

Είδατε, όμως, τι έγινε σε αυτές τις δύο λίγκες, που εννοείται ότι και εκεί δεν έγινε το πρωτάθλημα με τον γνωστό τρόπο; Στην Ισπανία άρπαξε την κούπα η Μπασκόνια, που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα το έκανε. Αν δεν υπήρχε πανδημία, μόνο με θαύμα δεν θα έπαιρνε την κούπα η Ρεάλ ή η Μπαρτσελόνα.

Τι λέμε καμιά φορά; «Ο κόσμος να χαλάσει, δεν γίνεται αυτό». Να, όμως, που ο κόσμος καταστράφηκε και έγινε το απίστευτο, να πάρει, δηλαδή, αυτή η Μπασκόνια το πρωτάθλημα. Στο Ισραήλ, ναι, το πήρε η Μακάμπι. Υπερίσχυσε το φαβορί. Είδατε, όμως, πως το πήρε; Στον ημιτελικό μία λεπτομέρεια της έδωσε τη νίκη απέναντι στην Γκιλμπόα. Το μεγάλο τρίποντο του Ουίλμπεκιν, δηλαδή, και το χάσιμο της μπάλας στην προηγούμενη φάση του Ζιβ (με το σκορ ισόπαλο). Και στον τελικό, όπου η ομάδα του Σφαιρόπουλου είχε μεγάλο προβάδισμα από το ξεκίνημα, στο τέλος δεν ήθελε και πολύ να το χάσει από την Ρισόν και μαζί να χάσει και το τρόπαιο.

Με λίγα λόγια αυτό, που θέλουμε να τονίσουμε είναι ότι η ρευστότητα για τον νικητή είναι πολύ πιο μεγάλη από ποτέ, γιατί οι συνθήκες το έχουν κάνει έτσι.

Αν θα έπρεπε να δώσω ένα –κατ’ εμέ- δυνατό αουτσάιντερ, θα έλεγα τους Ρόκετς, ποντάροντας στις πανίσχυρες προσωπικότητες του Χάρντεν και του Ουέστμπρουκ. Λίγο μου τα χάλασε ο τραυματισμός του Ερικ Γκόρντον, αλλά καθώς διαβάσαμε θα μείνει περίπου δύο εβδομάδες εκτός. Οπότε όχι πολύ μεγάλη η ζημιά.

Από κει και πέρα, παρακολούθησα σχεδόν τα μισά φιλικά και πήρα μία πρώτη γεύση από την «φούσκα» του Ορλάντο. Θα σταθώ σε άτομα και όχι σε ομάδες. Θα σταθώ στον Μπολ Μπολ, στον γιο του Μανούτε, που με τους Νάγγετς έδειξε σε κάποια φιλικά αυτά, που δεν μπόρεσε πριν από την πανδημία, λόγω τραυματισμού. Ο μικρός είναι κλάσεις ανώτερης ποιότητας από τον πατέρα του.

Ηθελα, όμως, την φανταστική για την Α1 δεκαετία του ’90 να δω τον Μανούτε να παίζει σε κάποια ελληνική ομάδα. Τότε ερχόντουσαν στην χώρα μας το ένα μεγάλο όνομα του ΝΒΑ μετά το άλλο. Όχι, όμως, και ο ύψους 2.29 Μανούτε, ο οποίος, πάντως, έπαιξε με Ελληνόπουλα στην μοναδική του παρουσία στην Ευρώπη.

Ηταν το 1996-1997, όταν αγωνίστηκε στην ιταλική Φορλί, παρέα με τον Μάκη Δρελιώζη και τον Γιώργο Μασλαρινό. Να σας λέει ο Μάκης ο Δρελιώζης ιστορίες για τον Μπολ να μένετε με ανοιχτό το στόμα. Θα σταθώ επίσης στον Τέρανς Μαν των Κλίπερς, που τον είδαμε ελάχιστα πριν από την ιστορία του ιού, αλλά στα τελευταία ματς εμφάνισε δείγματα της ποιότητάς του, που τον έφερε στον δεύτερο γύρο του ντραφτ του 2019.

Θα σταθώ τέλος στον Αντρέ Ρόμπερσον των Θάντερ, ο οποίος είναι ήρωας, επιστρέφοντας μετά από δυόμισι χρόνια στο παρκέ. Να γυρίζεις σε αυτό, που αγαπάς, μετά από 30 μήνες στα πιτς, το λες και τεράστια υπόθεση. Η δύναμη, που χρειάζεται για κάτι τέτοιο, είναι πολύ μεγάλη και ο Ρόμπερσον την έχει.

Δύναμη είπαμε ε; Θα παίξει μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη και έκβαση του πρωταθλήματος. Γιατί δεν είναι εύκολο (κάθε άλλο) να περιορίζεσαι σε ένα συγκεκριμένο χώρο, όπως γίνεται τώρα στο ΝΒΑ. Θα πείτε ότι οι παίκτες χρυσοπληρώνονται και τα συναφή. Και ότι άλλοι πάνε για ένα μεροκάματο του θανάτου και τραβάνε πολύ χειρότερα. Δεν διαφωνούμε. Αλλά όπως και να το κάνουμε η καραντίνα είναι καραντίνα. Είτε έχεις λεφτά, είτε όχι, είναι πρόβλημα. Και στην «φούσκα» του Ορλάντο θα φανεί ποιοι μπορούν να το αντέξουν περισσότερο.

Εμείς δεν ευχόμαστε τίποτε άλλο παρά να το σηκώσουν οι Μπακς του Γιάννη και του Θανάση. Εχουν όλο το πακέτο για να τα καταφέρουν, αν και όπως προαναφέραμε η διαδικασία, που γίνονται οι αγώνες, είναι σύμμαχος περισσότερο των απρόβλεπτων καταστάσεων, παρά της λογικής.

ΛεΜπρόν ή Γιάννης; Ή μήπως κάποιος άλλος;
EVENTS