MENU

Η επαρχία του Άσκολι Πιτσένο έχει 229.000 κατοίκους και το αθλητικό της χρώμα πάντα ήταν ασπρόμαυρο, λόγω της ποδοσφαιρικής ομάδας, που είναι ταυτισμένη με αυτά τα χρώματα. Η πόλη μυρίζει... χορτάρι, αγαπάει τη σέντρα, πανηγυρίζει στα γκολ, γουστάρει να συζητάει για το 4-4-2 και το 4-3-3. 

Βλέπετε, η τοπική ποδοσφαιρική Άσκολι εκπροσώπησε για λίγα χρόνια την πόλη στα «σαλόνια» της Serie A και ήταν το... καμάρι της. Ιδρύθηκε το 1898, έπαιξε πέντε χρόνια στην πρώτη κατηγορία και οκτώ στη δεύτερη.

Λίγο πιο δίπλα, στη σκιά της ποδοσφαιρικής ομάδας, προπονούταν ο μπασκετικός σύλλογος της πόλης, ο οποίος δεν γνώρισε ποτέ μεγάλες διακρίσεις. Δούλευε με... ησυχία. Με εκτίμηση, με σεβασμό, με μεράκι, αλλά χωρίς τίτλους και «φώτα». 

Αυτό που δεν ξέρουν πολλοί είναι πως η συγκεκριμένη ομάδα αποτέλεσε την πρώτη μπασκετική επαφή του Νεμάνια Νέντοβιτς με την «πορτοκαλί» θεά! Βέβαια, νωρίτερα είχε δοκιμάσει πολλά αθλήματα και είχε δει πως δεν είναι για εκείνον. Μία περίοδο, μάλιστα, έπαιξε και χάντμπολ, το άθλημα που ακολούθησε επαγγελματικά ο πατέρας του και οδήγησε την οικογένεια Νέντοβιτς στην Ιταλία. Ωστόσο, μία μέρα αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας και η εμπειρία του ήταν... τραυματική (στην κυριολεξία). «Η μητέρα μου ήταν στις εξέδρες και είδε μία μπάλα να με χτυπάει με δύναμη στο κεφάλι. Στο τέλος του ματς μου είπε πως την ίδια μέρα θα ολοκληρωνόταν η ενασχόλησή μου με το χάντμπολ», ανέφερε ο ίδιος αρκετά χρόνια αργότερα.

Ο μετέπειτα διεθνής με την εθνική Σερβίας παίκτης έκανε τα πρώτα μπασκετικά του βήματα στη συγκεκριμένη ιταλική πόλη, ως ένα αδύνατο και κάπως... μαζεμένο παιδί. Το μπάσκετ του ταίριαξε κατευθείαν. Του άρεσε, «το είχε». Κυκλοφορούσε φορώντας τη φανέλα του Ντανίλοβιτς και η τοπική κοινωνία τον φώναζε Σάσα, την ώρα που έκανε άλματα στο άθλημα, που τελικά του... πήγαινε πιο πολύ από όλα. 

Ο Ιταλός δημοσιογράφος Μάρκο Παλιαρίτσιο (@loupaya), που συνεργάζεται με την "La Giornata Tipo" και την "Corriere Adriatico", παρουσιάζει την ενδιαφέρουσα ιστορία της πρώτης επαφής του Νέντοβιτς με το μπάσκετ πριν από 18 χρόνια, όταν ο νέος παίκτης του Παναθηναϊκού ήταν 11 ετών...

Ας μπούμε, λοιπόν, στην μηχανή του χρόνου κι ας πάμε στο Άσκολι Πιτσένο, πίσω στο 2002...

Το Άσκολι Πιτσένο δεν είναι αυτό που λέμε μία "μπασκετική πόλη". Για την ακρίβεια, στην πόλη υπάρχει θέση μόνο για την ποδοσφαιρική ομάδα, που έπαιξε για χρόνια στη Serie A και είχε κάποιους σπουδαίους παίκτες όπως οι Όλιβερ Μπίρχοφ και Τζιανλούκα Παλιούκα. 

Ο Σλάντζαν Νέντοβιτς φτάνει στην Ιταλία το καλοκαίρι του 2002 για να παίξει επαγγελματικά χάντμπολ στην ιταλική Serie A. Μία μέρα, ο Σλάντζαν φέρνει τον 11χρονο γιο του να παίξει μπάσκετ στην μικρή τοπική ομάδα. Το παιδί έχει δοκιμαστεί και στο χάντμπολ πιο παλιά, αλλά δεν είναι τόσο καλός. Το ίδιο συμβαίνει και με το ποδόσφαιρο, το τένις, την κολύμβηση. Επομένως, το μπάσκετ αποτελεί την επόμενη επιλογή. 

Τον Σεπτέμβριο η ομάδα μπάσκετ του Άσκολι, η Άσκολι Μπάσκετ, συνεχίζει την αγωνιστική της δραστηριότητα, μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα. Ο Ντανιέλε Ανιέλο, ένας πρώην παίκτης με εμπειρία στις μικρότερες κατηγορίες της Γερμανίας και της Ιρλανδίας, είναι ο προπονητής. Το πρώτο πράγμα που κάνει, στην πρώτη προπόνηση, είναι να χωρίσει την ομάδα σε δύο γκρουπ. 

Καθώς κάθεται στο τραπέζι και σκέφτεται ποιον θα βάλει στο ένα γκρουπ και ποιον στο άλλο, ένα αδύνατο αγόρι με μαύρα μαλλιά, σκούρα μάτια, μεγάλα χέρια και μεγάλα πόδια κάνει την εμφάνισή του. Ο Νεμάνια πηγαίνει στο γήπεδο φορώντας μία φανέλα του Ντανίλοβιτς. Γι' αυτό και όλοι ξεκινούν να τον φωνάζουν "Σάσα". 

Χωρίς να... εμβαθύνει στις ικανότητές του, ο Ανιέλο τον βάζει σε ένα από τα δύο γκρουπ. Οι ασκήσεις αρχίζουν με μερικές ντρίμπλες και έλεγχο της μπάλας. "Wow Σάσα! Είναι αλήθεια πως δεν έχεις παίξει ποτέ ξανά μπάσκετ;», λέει ο προπονητής και αμέσως σταματά όλες τις δραστηριότητες. «Όχι ποτέ. Μόνο σε μερικά "μονάκια" με τους φίλους μου», απαντάει ο Σάσα. 

Λίγες μέρες μετά, το αδύνατο αγόρι από τη Σερβία μπαίνει στο γκρουπ των παικτών που είναι τρία χρόνια μεγαλύτεροι από εκείνον!

Ο Νεμάνια δεν παραπονιέται ποτέ. Ακολουθεί όλες τις οδηγίες του κόουτς και κάνει τα πάντα με ενθουσιασμό. Διαθέτει την ίδια νοοτροπία απέναντι σε κάθε πρόκληση και δείχνει το κρυστάλλινο ταλέντο του, παρά το γεγονός πως στον τρόπο που αγωνίζεται υπάρχει κάτι "άγριο" για τα δεδομένα της ηλικίας του. 

Έπειτα από μία σεζόν, στην οποία κυριολεκτικά κυριαρχεί σε όλα τα τοπικά τουρνουά, το επόμενο καλοκαίρι, ο νεαρός Νέντοβιτς επικοινωνεί με την ομάδα και τους λέει πως ο πατέρας του ετοιμάζεται να επιστρέψει στο Βελιγράδι.

Εκεί ξεκινά να παίζει με τις μικρές ομάδες του Ερυθρού Αστέρα και τη συνέχεια της ιστορίας τη γνωρίζετε όλοι. 

Νέντοβιτς: Η ιστορία που λίγοι ξέρουν από τα πρώτα του βήματα στην Ιταλία το 2002!
EVENTS