MENU

Πέρασαν 27 χρόνια από τη μέρα που ο «Μότσαρτ» του μπάσκετ... σίγησε για πάντα. Ο Ντράζεν Πέτροβιτς, είχε κατακτήσει (και) τον κόσμο του NBA και πλέον ήταν έτοιμος στα 28 του χρόνια να επιστρέψει στην Ευρώπη και να αγωνιστεί με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Η ζωή όμως είχε άλλα σχέδια και το έργο του έμεινε... ημιτελές. Όπως και το «Ρέκβιεμ» του Μότσαρτ.

Ο Ντράζεν Πέτροβιτς, γεννημένος στις 24 Οκτωβρίου του 1964 στο Σίμπενικ της Κροατίας, ασχολήθηκε με το μπάσκετ ακολουθώντας το παράδειγμα του μεγαλύτερου αδερφού του, Αλεξάνταρ. Μέχρι τα 15 του κατάφερε να γίνει μέλος της ανδρικής ομάδας της γενέτειράς του φτάνοντας μαζί της δύο φορές στον τελικό του Κυπέλλου Κόρατς και τις δύο φορές όμως η Λιμόζ του στέρησε τη χαρά της κατάκτησης του τροπαίου.

Το 1983 με δύο δικές του βολές η ομάδα του κατέκτησε τον τίτλο απέναντι στην Μπόσνα, όμως η χαρά του κράτησε λίγο, καθώς η ομοσπονδία της χώρας με δικαιολογία διαιτητικά λάθη, τον αφαίρεσε.

Επόμενος σταθμός του η Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ στη Γιουγκοσλαβία, αλλά και το Κύπελλο Πρωταθλητριών σημειώνοντας μάλιστα 36 πόντους στον τελικό απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Η Τσιμπόνα παρέμεινε στην κορυφή της Ευρώπης και το 1986 κατακτώντας παράλληλα το Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας με τον Ντράζεν να παίρνει «εκδίκηση» από την Μπόσνα σημειώνοντας 46 πόντους στον τελικό. Το 1987 ακολούθησε ένας ακόμη ευρωπαϊκός τίτλος, το Κύπελλο Κυπελλούχων, καθώς και το εγχώριο Κύπελλο το 1988.

Στο ντραφτ του 1986 οι Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς τον επέλεξαν στο Νο 60, αλλά περίμεναν να ωριμάσει μπασκετικά. Το καλοκαίρι του 1988 γίνεται κάτοικος Μαδρίτης και αγωνίζεται με τη φανέλα της Ρεάλ, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας και του Κύπελλο Κυπελλούχων. Το τελευταίο τρόπαιο ήρθε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, όπου ο «Μότσαρτ» πραγματοποίησε την καλύτερη εμφάνιση της καριέρας του, σημειώνοντας 62 πόντους απέναντι στην Καζέρτα.

Η ώρα για να κάνει το μεγάλο άλμα στον... μαγικό κόσμο του NBA είχε φτάσει. Μαζί με τον (τότε) κολλητό του Βλάντε Ντίβατς (Λέικερς) και τον Σαρούνας Ματσιουλιόνις (Γουόριορς) ήταν οι τρεις Ευρωπαίοι που άνοιξαν τον δρόμο για τους υπόλοιπους. Ο Ντράζεν Πέτροβιτς κλήθηκε να αποδείξει ότι έχει θέση μεταξύ των κορυφαίων και τα κατάφερε. Το ξεκίνημα του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού δεν ήταν εύκολο. Στην πρώτη του σεζόν είχε 12 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα, ενώ στη δεύτερη μόλις 7. Στα μέσα της σεζόν 1990/91 μετακόμισε με ανταλλαγή στους Νιου Τζέρσεϊ Νετς, όπου και απέδειξε την αξία του.

Στη δεύτερη χρονιά του στην ομάδα έφτασε τους 20,6 πόντους σε 37 λεπτά ανά αγώνα και οδήγησε τους Νετς στα play-offs. Η επόμενη περίοδος ήταν ακόμη καλύτερη με 22,3 πόντους ανά αγώνα, ενώ επιλέχθηκε στην τρίτη καλύτερη πεντάδα του πρωταθλήματος. Ο Ντράζεν Πέτροβιτς τα είχε καταφέρει. Είχε γίνει σταρ στο ΝΒΑ.

Στις 9 Μαϊου του 1993 οι Κλιβελαντ Καβαλίερς νικούν τους Νιου Τζέρσεϊ Νετς του Ντράζεν Πέτροβιτς, στον πέμπτο και πιο καθοριστικό αγώνα για τα play-offs του ΝΒΑ. Μόλις οι ρεπόρτερ της ομάδας μπαίνουν στα αποδυτήρια ο Κροάτης ρίχνει την βόμβα του: «Δεν θα μείνω στο ΝΒΑ. Αυτό ήταν το τελευταίο μου παιχνίδι στο πρωτάθλημα» ξεκίνησε να λέει σοκάροντας τους δημοσιογράφους.

Ο Ντράζεν δήλωσε ότι κατά 95,5% θα επέστρεφε στην Ευρώπη. Σε ερώτηση για το συμβόλαιό του που είχε λήξει, απάντησε: «Οι Νετς είχαν την ευκαιρία τους, αλλά καθυστέρησαν χαρακτηριστικά. Δεν μπορώ να συμβιώσω με κάποιον που λέει ένα πράγμα και εννοεί κάτι άλλο. Ήμουν έτοιμος να υπογράψω τον Ιούλιο του περασμένου καλοκαιριού. Εμφανίστηκαν με μια πρόταση στις αρχές Μαρτίου. Περίμενα επτά μήνες. Πλέον είναι πολύ αργά...».

«Απέδειξα ότι είχα να αποδείξω στο ΝΒΑ», ήταν οι τελευταίες του λέξεις πριν πάρει τα πράγματά του για να φύγει.

Στην Ευρώπη αμέσως σήμανε συναγερμός, καθώς πολλές ομάδες ονειρευόταν να εντάξουν έναν παίκτη του δικού του βεληνεκούς στο ρόστερ τους. Ο Παναθηναϊκός ήταν ο πρώτος που τον προσέγγισε μέσω και του κολλητού του, Στόγιαν Βράνκοβιτς, αφού ονειρευόταν ότι θα τον βάλει στο πλευρό του Νίκου Γκάλη.

Λέγεται δε, ότι ο Παύλος Γιαννακόπουλος, ο ιστορικός πρόεδρος της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, πρόσφερε στον Πέτροβιτς τριετές συμβόλαιο, υπογεγραμμένο ήδη εκ μέρους του για λογαριασμό της ομάδας, με ανοικτό το ποσό των απολαβών. Η συμφωνία θεωρούταν δεδομένη και ο ίδιος ο «Μότσαρτ» είχε αρχίσει να αναφέρεται στους στόχους του με τον Παναθηναϊκό σε διάφορες συνεντεύξεις που έδινε.

Ακόμα, σε επίπεδο εθνικών ομάδων κατέκτησε με τους «πλάβι» το Ευρωμπάσκετ του 1989 στον τελικό απέναντι στην Ελλάδα, το Μουντομπάσκετ του 1990 και το αργυρό μετάλλιο στη Σεούλ το 1988, ενώ τέσσερα χρόνια μετά ήταν ο ηγέτης της Κροατίας που ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου πίσω από την πρώτη και αυθεντική Dream Team.

Στις 7 Ιουνίου του 1993, λίγους μήνες πριν κλείσει τα 29 του χρόνια, ο Ντράζεν Πέτροβιτς βρισκόταν στην Πολωνία με την εθνική ομάδα της χώρας τους για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1993. Παρά τη συμβουλή του Βράνκοβιτς να ακολουθήσει την αποστολή, που θα έφευγε αεροπορικώς, ο ίδιος φοβούμενος τα αεροπλάνα, με την αρραβωνιαστικιά του και μια Τουρκάλα φίλη τους, μπασκετμπολίστρια, αναχώρησαν για το Ζάγκρεμπ με ιδιωτικό αυτοκίνητο.

Ο Πέτροβιτς κοιμόταν και δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας όταν η αρραβωνιαστικιά του προσέκρουσε πάνω σε φορτηγό που είχε χάσει τον έλεγχο, εισχωρώντας στην οδική διαχωριστική νησίδα. Οι δύο κοπέλες τραυματίστηκαν, αλλά επέζησαν. Ο Ντράζεν, όμως δεν τα κατάφερε.

Ο Νέβεν Σπάχια είχε πει: «Δεν άντεχε τις ήττες. Τις μισούσε. Όταν έχανε στα μονά δεν μιλούσε σε κανέναν για ώρες. Δεν άντεχε να χάνει ούτε στα χαρτιά». Τον σπουδαιότερο αγώνα της ζωής του όμως, αυτόν με αντίπαλο τον θάνατο, δεν μπόρεσε να τον κερδίσει.

Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε «σοκ» σε όλο τον κόσμο. Η πατρίδα του βυθίστηκε στη θλίψη και τη μέρα της κηδείας του όλη η Κροατία έκλαψε.

Μετά τον θάνατο του, η μνήμη του τιμήθηκε δεόντως, με την Τσιμπόνα να χαρίζει το όνομά του στο γήπεδό της. Ο Πέτροβιτς μπήκε στο Hall of Fame της Fiba το 2002 και το 2007 στου NBA, ενώ το 2006 δημιουργήθηκε το «Dražen Petrović Memorial Center», στο Ζάγκρεμπ. Ένας «ναός» αφιερωμένος στον «Μότσαρτ» μέσα στον οποίο υπάρχουν αρκετά πράγματα από την πλούσια καριέρα του κι ένα τεράστιο άγαλμα, ύψους τεσσάρων μέτρων. Την μνήμη του τίμησαν και οι Νετς αποσύροντας τη φανέλα με το νούμερο «3».

 

27 χρόνια από το «Ρέκβιεμ» του Ντράζεν Πέτροβιτς (pics- vids)
EVENTS