MENU
Χρόνος ανάγνωσης 11’

Αγγέλου στο SDNA: «Μακάρι να έληγε η κατάσταση σε ένα 40λεπτο...»

0

Ο κορωνοϊός βρίσκεται σε έξαρση και σκορπάει τον πανικό σε όλο τον πλανήτη. Και όπως είναι φυσικό έχει παραλύσει κάθε δραστηριότητα σε όλες τις χώρες. 

Το μπάσκετ δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Έτσι η δράση στην Basket League σταμάτησε και το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε πρόωρα στα μέσα Μαρτίου κι ενώ η λίγκα βρισκόταν στην 20η αγωνιστική της. Λίγο πριν από την τελική ευθεία, για την ακρίβεια.

Ο Βαγγέλης Αγγέλου έζησε -όπως και πάρα πολλοί συνάδελφοί του, αλλά και άνθρωποι του μπάσκετ- την κατάσταση αυτή. Ο προπονητής της Λάρισας προετοίμαζε την ομάδα του για την τελική ευθεία του πρωταθλήματος, όμως η έξαρση του ιού ανέτρεψε τα σχέδια και πλέον άπαντες βρίσκονται σε καραντίνα.

Ο έμπειρος κόουτς μίλησε στο SDNA για το πώς βιώνει την κατάσταση, μαζί με την οικογένειά του, εξήγησε το γιατί ο αθλητισμός είναι φάρμακο σε αυτή την πολύ δύσκολη περίοδο, ενώ αναφέρθηκε σε όσα θα αλλάξουν στην καθημερινότητα όλων μας με το πέρας της πανδημίας. Παράλληλα, εστίασε στην προσπάθεια που έγινε στη Λάρισα φέτος και έκανε ειδική αναφορά στη συμβολή του Μπράντον Ρας.

Για έναν προπονητή που είναι ενεργός μέσα στη σεζόν και προετοιμάζει την ομάδα του για την τελική ευθεία της σεζόν πώς είναι η κατάσταση αυτή και πώς την διαχειρίζεστε εσείς προσωπικά;

«Το διαχειρίζεσαι όπως κάτι που δεν περιμένεις. Τη νίκη που δεν έχεις σχεδιάσει ή την ήττα που σε κάνει ένα απόλυτο μηδέν. Το μπάσκετ επειδή δεν έχει την ισοπαλία, αυτή η κατάσταση «ματσάρεται». Ταιριάζει στον κόσμο του δικού μας αθλήματος. Εμείς ζούμε με τέτοιες καταστάσεις. Είναι μια κατάσταση δύσκολη, άγνωστη, που κολυμπάς σε αχαρτογράφητα νερά και κάπως έτσι είναι ο δικός μας κόσμος. Καμία σχέση με την δυσκολία, γιατί μιλάμε για ένα παιχνίδι. Κάπως έτσι είναι ο κόσμος του μπάσκετ. Δεν έχει ισοπαλία το παιχνίδι. Τώρα ζούμε την δύσκολη πλευρά της κατάστασης που ευχόμαστε όλοι να τελειώσει αυτό. Να έχει ένα 40λεπτο, να ακουστεί και να λήξει».

Σε ανθρώπινο επίπεδο φάνηκε ολόκληρη η Ευρώπη απροετοίμαστη στο θέμα του ιού. Εσείς πώς βλέπετε την κατάσταση;

«Χωρίς να θέλω να πω κάτι μεταφυσικό, αυτό το πράγμα πρέπει να το πάρουμε από δύο πλευρές. Η μία πλευρά είναι να το δούμε σαν ευκαιρία πως από κάπου ξεφύγαμε, γενικώς και το περιβάλλον μέχρι πριν αυτή την κατάσταση μας το έδειχνε. Εμείς σαν Έλληνες είδαμε να έρχονται βάρκες με ανθρώπους και είδαμε μια ανθρωπιστική κρίση και ταυτόχρονα βλέπαμε την εισβολή στον Έβρο. Αυτό το πράγμα έβαλε μια στάση σε κάτι που δεν καταλαβαίναμε γιατί γινόταν. Κάποιοι έπρεπε να κάτσουν να σκεφτούν γιατί γίνεται. Η άλλη πλευρά είναι ότι ζούμε σε μια εποχή όπου το απρόοπτο είναι κανόνας και όλα γίνονται γύρω από κάτι που στεναχωριέται κάποιος μόνο με οικονομικούς όρους. Ζούμε στην εποχή που ενώ έχουμε χώρους ξενοδοχείων για να φιλοξενήσουμε 16-20 εκατ. τουρίστες, δεν έχουμε νοσοκομεία για 10.000 κρούσματα ενός ιού. Ζούμε τον απόλυτο παραλογισμό. Εγώ είμαι της πρώτης άποψης, πως ό,τι γίνεται, γίνεται για να μας συνετίσει».

Να περιμένουμε πως μετά από όλα αυτά θα έχουμε αναθεωρήσει πολλά πράγματα που θεωρούσαμε ως δεδομένα, σαν άνθρωποι;

«Το εύχομαι. Αυτό εξαρτάται από τη μοναδικότητα του καθενός μας. Αν ο καθένας μας, όπως μας ζητούν να μένουμε σπίτι για να αντιμετωπίσουμε τον ιό, όταν βγούμε από το σπίτι έχει συνειδητοποιήσει πως ο καθένας μας πρέπει να κοιτάξει και τον δίπλα μας και θα πρέπει να βοηθήσουμε αυτό που μας προξένησε αυτό που ζούμε, τότε πρέπει να το πούμε κι αυτό».

Μιλώντας με ανθρώπους του μπάσκετ σε όλη την Ευρώπη, εσείς τι μηνύματα λαμβάνετε από αυτούς και πώς αντιμετωπίζουν την κατάσταση;

«Μιλάω με τον αδερφό μου στην Αμερική, αλλά μιλάμε με ελληνικούς όρους. "Καλό κουράγιο, καλή δύναμη, για κάποιο λόγο γίνονται όλα". Επίσης μιλάω με συναδέλφους από το εξωτερικό. Θα πρέπει να συντρέξουμε στο κέντρο της ελληνικής παράδοσης. Εμείς που πιστεύουμε σε κάθε, πιστεύουμε ότι αυτό που γίνεται, γίνεται για να συνετιστούμε. Και ο ένας δίνει κουράγιο στον άλλο. Η κουλτούρα μας έχει αλληλεγγύη. Απλά τώρα είναι η ώρα να κάνουμε και εξαγωγή ελληνικής αλληλεγγύης».

Όταν λήξει όλο αυτό μακάρι να είμαστε λιγότερο υλιστές, λιγότερο ατομιστές, λιγότερο εγωιστές...

Και οι άλλες χώρες κάνουν εξαγωγή αλληλεγγύης με όσα συμβαίνουν...

«Για τους αριθμούς, για τα θύματα και τη ελαχιστοποίηση αυτού του προβλήματος, καλό είναι όλοι να ακούν την επιστήμη. Αντιλαμβάνομαι την εσωτερική δύναμη που πρέπει να έχει κάποιος και να μπορέσει να αναρωτηθεί γιατί έγινε αυτό και αν ήταν προϊόν ενός... ξεσαλώματος τα τελευταία χρόνια, που για κάποιους ήταν ευδιάκριτο. Η ανωμαλία που έλεγες από τη μία ένα τσουνάμι, μια κρίση, οι δίδυμοι πύργοι, το χρηματιστήριο, τα μνημόνια, η μετανάστευση. Έγιναν τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια που αυτό ήταν το αποκορύφωμα. Τα προκάλεσε ένας πύργος της Βαβέλ. Εύχομαι όλο αυτό το πράγμα να αρχίσει σε καθέναν από εμάς και να μας εμπνεύσει κάτι. Εμείς οι Έλληνες έχουμε παράδοση σε αυτό και ένα κέντρο και η επόμενη μέρα, όταν λήξει αυτό το πράγμα, να μας κάνει διαφορετικούς. Λιγότερο υλιστές, λιγότερο ατομιστές, λιγότερο εγωιστές».

Τι μας διδάσκει αυτή η κατάσταση με τον ιό; Τι είναι αυτό που θα μείνει απ' όλο αυτό;

«Να κοιτάει ο καθένας την ψυχή του και όχι το σώμα του. Ψυχή ονομάζω ό,τι έχει σχέση με τα πνευματικά και σώμα ό,τι έχει σχέση με τα υλικά. Είχαμε δώσει μεγαλύτερη σημασία στα υλικά».

Είστε άνθρωπος που έχει τη δική του οικογένεια. Πόσο αγωνιάτε για τους δικούς σας ανθρώπους;

«Όλοι είμαστε μια οικογένεια. Στην δική μας αθλητική οικογένεια, οι δημοσιογράφοι είναι ένα μέλος της. Οι συμμετέχοντες σε αυτή την οικογένεια, έχουν οικογένειες. Είναι μικροί κύκλοι μέσα σε έναν μεγάλο κύκλο. Εγώ λέω πως όταν ο πρώτος κύκλος έχει σχέση με λιγότερο «εγώ», τότε μπορούμε να βρούμε το νόημα. Και το μπάσκετ είναι ένα μάθημα για εμάς. Αυτό που λέμε εμείς πως όσο πιο ομάδα είσαι, τόσο καλύτερα προσεγγίζεις το παιχνίδι. Όσο ο εγωισμός πέφτει, ανεβαίνει η έννοια ομάδας. Δεν ανησυχώ για την οικογένεια. Αν ανησυχείς μόνο για την δική σου οικογένεια, καλλιεργείς τον εγωισμό σου. Δεν μπορείς να μην πάθεις εσύ και να πάθουν όλοι οι άλλοι. Πρέπει να υπάρχει μια πιο ανοιχτή πνευματική προσέγγιση. Ανησυχώ για την δική μου οικογένεια, για τις οικογένειες των φίλων μου, των συνεργατών μου, ανθρώπων που με έχουν βοηθήσει να είμαι στο μπάσκετ. Δεν μπορώ να ανησυχώ μόνο για τη δική μου οικογένεια. Προβληματίζομαι, αλλά δεν παύω να είμαι αισιόδοξος πως κάτι καλό θα βγει απ' όλο αυτό».

Αναφερθήκατε σε συνεργάτες και ανθρώπους που σας βοήθησαν να είστε στο μπάσκετ. Την επόμενη μέρα του αθλήματος πώς την βλέπετε, με όλα αυτά που έχουν συμβεί; Εκ πρώτης όψεως φαντάζει να είναι πολύ δύσκολη...

«Πιστεύω ότι ο δικός μας χώρος, όπως και άλλοι χώροι αθλητικοί, είναι πολύ σημαντικοί και είναι χώροι που νομίζω ότι θα τους αντιμετωπίσει η κυβέρνηση ώστε να εκτονωθεί όλη αυτή η πίεση που υφίσταται ο καθένας μας, μένοντας μέσα στο σπίτι του. Θα είναι ένα εμβόλιο, ένα κοινωνικό φάρμακο της ψυχολογίας στον κόσμο, ώστε να εκτονωθεί μέσω του αθλητισμού και του πρωταθλητισμού. Φαντάσου να μην δε φροντίσει κανείς τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό. Ο καθένας μας θα τρελαθεί. Ο αθλητισμός θα είναι ένα από τα πρώτα φάρμακα για να ιαθεί η ψυχή των ανθρώπων που έχουμε βιώσει όλο αυτό το πράγμα. Κυρίως στις χώρες που πλήττονται περισσότερο πρέπει να δοθεί το... φάρμακο του αθλητισμού και του πρωταθλητισμού. Εγώ είμαι αισιόδοξος πως ο χώρος που υπηρετούν όλοι, θα είναι σαν φάρμακο που θα ανακουφίσει στα πρώτα της βήματα μετά απ' αυτό το πράγμα».

Σας ανησυχεί η επόμενη μέρα, από αθλητικής πλευράς;

«Όχι δεν με ανησυχεί. Πάντα ο αθλητισμός πέρασε από μεγάλες φουρτούνες. Πέρασε από σεισμούς, τσουνάμια, οικονομικές κρίσεις. Ο αθλητισμός ήταν εκεί και έδινε ενέσεις χαράς και δίνει και στον άλλο μια ικανότητα να δει πως αν προσπαθήσεις κάτι θα κάνεις. Ο αθλητισμός είναι εκπομπή θετικής προσπάθειας. Προσπάθησε και μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα. Αυτό είναι ο αθλητισμός. Όταν είσαι κάτω, θα σηκωθείς, αρκεί να προσπαθείς».

Πάμε και στα της φετινής σεζόν. Από τα μέσα Δεκεμβρίου αναλάβατε την Λάρισα και μέχρι τα μέσα Μαρτίου η ομάδα κατάφερε να φτάσει ως και την 8η θέση της βαθμολογίας. Πώς βιώσατε αυτή την προσπάθεια;

«Να πω ότι ήμουν μέσα σε αυτό το αγωνιστικό "πρόβλημα" που είχε η ομάδα. Στον δικό μας μικρόκοσμο τη βιώσαμε με προσπάθεια. Προεξάρχοντος του προέδρου, του κ. Ριζούλη και κάποιων ανθρώπων της ομάδας, που ήταν πρωτόπειροι σε όλο αυτό, προσπαθήσαμε να φτιάξουμε μια ομάδα και να δούμε τι πρέπει να κάνει για να μείνει στην κατηγορία. Στη μεγάλη εικόνα το μπάσκετ έπασχε. Το πρωτάθλημα είχε δυσκολίες, ανισότητες. Ήμασταν σε μια κατάσταση... προβληματισμού στη Λάρισα. Θα μπορούσε να αντέξει μια επαρχιακή ομάδα τις δύσκολες συνθήκες και τις απαιτήσεις για ένα τέτοιο εγχείρημα; Εναλλασσόμασταν στα συναισθήματα χαράς και προβληματισμού. Και προς το τέλος, με 6 αγωνιστικές να μένουν, κυνηγούσαμε τις 3 νίκες που θα μας οδηγούσαν στις 11 και να πετύχουμε το στόχο της παραμονής. Και μέσα από εκεί να δούμε τι λάθη και υπερβολές έγιναν και το πιο σημαντικό ο άνθρωπος που έχει την ομάδα να έχει μια εικόνα και μέσα από την δυνατότητα τη δική του, την επιχειρηματική και μαζί με άλλους ανθρώπους αν μπορεί το εγχείρημα να συνεχιστεί».

Ζώντας την κατάσταση από μέσα θεωρείτε πως θα βρίσκατε τις 3 νίκες που θέλατε;

«Στο μπάσκετ έχεις πολλά σενάρια. Λέγονταν διάφορα. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι προσπαθούσαμε να ετοιμαστούμε για να είμαστε έτοιμοι».

Ο Ρας ήταν ηγέτης με παράδειγμα. Ήθελε να δώσει μήνυμα στα παιδιά του!

Μια ομάδα από την επαρχία κατάφερε να ρίξει μεταγραφική βόμβα, φέρνοντας έναν πρωταθλητή του ΝΒΑ, τον Μπράντον Ρας. Μια κίνηση που προκάλεσε αίσθηση. Πώς ήταν η συνύπαρξη με αυτόν τον παίκτη;

«Έχω ξαναπεί πολλές φορές πως ένα από τα προβλήματα που διαγνώσαμε είναι πως το τρίποντο κερδίζει. Πλέον το τρίποντο είναι ένα χαρακτηριστικό στοιχείο του μπάσκετ της εποχής. Η ομάδα τις πρώτες αγωνιστικές είχε αρκετές παθογένειες. Όπως υπήρχε έλλειψη αμυντικής διάθεσης, καθώς όλοι κοιτάνε το σκορ. Σκεφτήκαμε με 2-3 συνεργάτες ότι θα έπρεπε σε αυτή την ομάδα να δώσουμε σουτ. Εκεί ήρθε μια πρόταση από τον Χρήστο Μαρμαρινό, μαζί με μια ιδέα που είχε από ένα φίλο του στην Αμερική, που τυχαίνει να ήταν και εκπρόσωπος του Ρας και υπήρχε αυτή η περίπτωση με συν και πλην. Συν ήταν το τρομερό background που είχε, η τρομερή ικανότητα στο σουτ αλλά και η τρομερή προσέγγιση του αθλήματος. Τα πλην ήταν οι τραυματισμοί, η ασθένεια με την καρδιά του και η αποχή από τους χώρους. Εκεί συζητήσαμε με τον πρόεδρο και πήραμε μια απόφαση ομαδική να πάρουμε το ρίσκο. Ο πρόεδρος συμφώνησε και ήρθε αυτός ο παίκτης και μας έδωσε πολλά πράγματα. Ένα πως η Λάρισα έγινε αντικείμενο συζήτησης. Δεύτερο ότι οι παίκτες από τον προβληματισμό στην αρχή, έβλεπαν πως ο παίκτης ήρθε και τα πράγματα που ζήταγε -γιατί κι αυτός είχε ένα ατομικό κέντρο, να δώσει μήνυμα στα παιδιά του να μην τα παρατούν, κάτι πολύ όμορφο- μετέφερε την έμπνευση στην ομάδα. Σιγά σιγά φέραμε και τον Χίκι, σιγά σιγά οι άλλοι μπήκαν πίσω από αυτούς και άρχισαν να παίζουν άμυνα. Μετά ήρθαν τα απότομα highs-lows. Εκεί που κερδίζαμε και λέγαμε ότι είχαμε μια σταθερότητα, πήγαμε σε κάποια παιχνίδια και κάναμε κακές ήττες. Μετά χάσαμε και τον Παρκς. Μέσα απ' όλη αυτή την κατάσταση αυτός ο παίκτης μας βοήθησε, πήρε ευθύνη, ήταν ένας οδηγός για εμάς. Ένας ηγέτης με παράδειγμα. Γύρω γύρω φτιάξαμε ένα σταφ πάρα πολύ σημαντικό για να μπορέσει να υποστηρίξει αυτόν τον παίκτη. Αυτός ο παίκτης έπρεπε 20 λεπτά πριν την προπόνηση να ετοιμάζεται ειδικά και μετά την προπόνηση άλλα 20 λεπτά να κάνει ειδικά πράγματα. Το σταφ έκανε καταπληκτική δουλειά. Η ομάδα υποστήριξε όλο αυτό το πράγμα και φτάσαμε ώστε να μάχεται με καλές πιθανότητες για την παραμονή της».

Όταν αναλάβατε τη θέση στη Λάρισα έμοιαζε με... αποστολή αυτοκτονίας. Με τον καιρό δείξατε το στίγμα της προσπάθειάς σας;

«Η αδρεναλίνη ρέει σε όλους εμάς όταν υπάρχει  η πρόκληση. Υπήρχε πρόκληση εδώ. Το δεύτερο ήταν οι άνθρωποι που μιλήσαμε. Το περιβάλλον ήταν πολύ φιλικό και αμέσως γίναμε ομάδα. Μια ομάδα χρειάζεται ιεραρχία και υπακοή. Αμέσως λοιπόν πήραμε τους ρόλους μας, αμέσως εισακούστηκαν κάποια πράγματα σε επίπεδο μπάσκετ, χωρίσαμε το έξω από το γήπεδο και το μέσα από το γήπεδο κομμάτι. Η Λάρισα έχει δώσει πολλά αστέρα στο μπάσκετ. Υπήρχε αυτό το χώμα. Υπήρξαν 1-2 αποτελέσματα, η έλευση του Ρας και κάποια ακόμα που έδωσαν σπίθα και σιγά σιγά παίρναμε κουράγιο όλοι μαζί από την αλήθεια που κατέθετε ο καθένας. Ήταν μια ομαδική προσπάθεια και εγώ αισθάνομαι ευγνώμων για αυτή την ευκαιρία που είχα, περισσότερο για τους ανθρώπους που δούλεψα για πρώτη φορά μαζί. Ήταν κάτι όμορφο».

Οι 4 περίπου μήνες που ήσασταν στη Λάρισα άξιζαν τον κόπο και κάθε ρίσκο, σωστά;

«Πάντα αξίζει να προσπαθείς με ανθρώπους που θέλουν να φτιάξουν ένα σύνολο. Σε μια δουλειά αν δεν σε εμπνέει το σύνολο, δεν μπορείς να είσαι. Είχε συν και πλην. Δεν προλάβαμε να δούμε το τέλος του ταξιδιού, ούτε προχωρήσαμε στην ανάλυση. Σίγουρα έγιναν και λάθη και αστοχίες. Το γενικό ήταν ότι υπήρχε χημεία από την αρχή. Συμπίπταν οι ανθρώπινες κουλτούρες μας».

Οι άνθρωποι του αθλητισμού, πιο συγκεκριμένα του μπάσκετ, λένε πως «το μπάσκετ περνάει σε δεύτερη μοίρα». Πόσο δύσκολο, όμως, για τους ανθρώπους του αθλήματος, που ζουν από αυτό και για αυτό, είναι να αφήνουν το μπάσκετ στην άκρη;

«Το μπάσκετ πρέπει να το χωρίσουμε στο επαγγελματικό και το ερασιτεχνικό. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από αυτό, που νιώθουν όπως οι άνθρωποι που έχουν χάσει ή νομίζουν ότι θα χάσουν τη δουλειά τους. Το μπάσκετ είναι κάτι πιο ουσιαστικό από μια δουλειά. Εμείς κάνουμε δουλειά κάτι που αγαπάμε. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Ενώ κάποιος μπορεί να δουλεύει κάπου που δεν του αρέσει, αλλά πρέπει. Εμείς θα περάσουμε το επάγγελμα μπάσκετ σε δεύτερη μοίρα, αλλά η αγάπη που έχουμε γι αυτό μένει και περιμένουμε πότε θα το ξαναδούμε είτε συμμετέχοντας εμείς, είτε βλέποντάς το σε άλλη του διάσταση. Το μπάσκετ είναι αγάπη για πολλούς από εμάς και περιμένουμε να το ξαναδούμε. Θα είναι σίγουρα ένα από τα πρώτα φάρμακα και περιμένουμε να δούμε με ποιον τρόπο θα μπει σε νέες ράγες».

Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στον κόσμο που μένει στο σπίτι αυτές τις μέρες;

«Να κοιτάξει ο καθένας τον εαυτό του και πώς μπορεί ο καθένας να βοηθήσει τον δίπλα του. Να κοιτάξει τους ανθρώπους των ευπαθών ομάδων και να τους δίνει κουράγιο. Στους μεγαλύτερους ανθρώπους ένα τηλέφωνο. Έχουμε όλοι συγγενείς μεγαλύτερους. Αυτό το μήνυμα είναι... δώσε μια πάσα. Βοήθησε κάποιον τώρα που σε χρειάζεται».

Αγγέλου στο SDNA: «Μακάρι να έληγε η κατάσταση σε ένα 40λεπτο...»
EVENTS