MENU

Μια συνέντευξη του Αργύρη Πεδουλάκη έχει πάντα ενδιαφέρον, ειδικά όταν είναι η πρώτη μετά το... πανηγύρι της αποχώρησής του από τον Παναθηναϊκό. Ο «Αρτζι» τα είπε όλα στην αποκαλυπτική κουβέντα με τον Βασίλη Βέργη στο SDNA και τα όσα ανέφερε θα πρέπει να τα φιλτράρουμε δεύτερη και τρίτη φορά, καθώς σε μεγάλο βαθμό εξηγούν τους λόγους της (ευρωπαϊκής) αποτυχίας του συλλόγου.
 
Την συνέντευξη του Πεδουλάκη πρώτα την άκουσα και μετά την ξαναδιάβασα προκειμένου να είμαι όσο το δυνατόν πιο σίγουρος για τα συμπερασματά που θα διαβάσετε παρακάτω. Στα περισσότερα του δίνω απόλυτο δίκιο. Σε όλα τα «μεγάλα» ο Πεδουλάκης εξηγεί σωστά την αιτία του προβλήματος, άσχετα βεβαίως αν κι αυτός κάποιες φορές έγινε μέρος του προβλήματος κι όχι μέρος της λύσης...

Δίκιο 1ο: Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν είναι το «5άρι», το «2άρι» ή το «3άρι». Το βασικό πρόβλημα αφορά στο σύνολο. Ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα που αλλάζει δύο φορές το χρόνο, μια ομάδα που στήνεται, γκρεμίζεται και ξαναχτίζεται για να γκρεμιστεί. Με αυτό τον τρόπο πορεύεται εδώ και 8 χρόνια. Εχει απόλυτο δίκιο ο Αργύρης Πεδουλάκης που βάζει το «όλο» πάνω από το ατομικό, καθώς το πρώτο που θα πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός και ο Γιαννακόπουλος είναι να βρουν τον κατάλληλο, τον έναν, τον οποίο θα στηρίξουν, του οποίου τα λάθη θα τα κρύψουν κάτω από το χαλί προκειμένου η ομάδα να αποκτήσει φιλοσοφία, να αποκτήσει ταυτότητα και στη συνέχεια να μιλήσουμε για το «3άρι», το «5άρι» και τον «άσο».

Δίκιο 2ο: Κάθε προπονητής που σέβεται τον εαυτό του κάνει αυτό που έκανε και ο Πεδουλάκης στη συνέντευξη που έδωσε στον Βασίλη Βέργη. Δεν πετάει το μπαλάκι των ευθυνών σε άλλους, δεν μιλάει για ρόστερ που έφτιαξαν όλοι, δεν αφήνει αιχμές για τις επιλογές που έγιναν το καλοκαίρι. Κάθε προπονητής που σέβεται τον εαυτό του αναλαμβάνει την ευθύνη της επιλογής του, αναλαμβάνει να υπερασπιστεί την απόφαση που έλαβε το καλοκαίρι. Δεν έχει σημασία αν ο Πεδουλάκης έκανε ή δεν έκανε όλες τις επιλογές. Από τη στιγμή που τις αποδέχτηκε οφείλει να τις υπερασπιστεί. Αν δεν τις αποδεχόταν, δεν θα έπρεπε καν να ειναι στον πάγκο του Παναθηναϊκού.

Δίκιο 3ο: Πράγματι ο τραυματισμός του Αθηναίου δημιούργησε έναν μεγάλο «πονοκέφαλο» στον Πεδουλάκη, καθώς δημιούργησε μια τεράστια «τρύπα» στο αμυντικο κομμάτι της περιφέρειας. Οσο κι αν ακούγεται παράδοξο και υπερβολικό, η έλλειψη του Αθηναίου κόστισε στους «πράσινους», καθώς ήταν ο μοναδικός γκαρντ που υπήρχε στο ρόστερ και ο οποίος θα μπορούσε να υπηρετήσει την άμυνα που λατρεύει ο Πεδουλάκης. Θα πει κάποιος «και μπορεί ο Αθηναίου να δικαιολογεί όλη την εικόνα του Παναθηναϊκού;». Οχι είναι η απάντηση, αλλά σίγουρα έπαιξε έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη «γύμνια» που παρουσιάζει η περιφέρεια, κυρίως στην άμυνα ένας εναντίον ενός.

Δίκιο 4ο: Ο Πεδουλάκης πράγματι βάζει την ομάδα πάνω από τον εαυτό του και το απέδειξε δύο φορές. Τη μία με την απόφασή του να επιστρέψει το περασμένο καλοκαίρι, γνωρίζοντας τι θα συναντήσει, τη δεύτερη με τη στάση που κράτησε όταν είδε τον κόσμο να επιτίθεται φραστικά σε παίκτη του. Ναι, έχει δίκιο ο Πεδουλάκης να αισθάνεται πως πρέπει να αποχωρήσει ο προπονητής, όταν βλέπει τον κόσμο να αντιδρά με αυτό τον τρόπο. Είναι σωστή η προσέγγιση πως «με τον προπονητή, τον πρόεδρο που έχουν θέσεις εξουσίας μπορείς να τα βάλεις, αλλά με τον παίκτη όχι». Και δεν μπορείς να τα βάλεις για δύο λόγους. Πρώτον, όταν στρέφεσαι εναντίον του παίκτη, τότε αυτόματα αμφισβητείς τον προπονητή. Δεύτερον όταν ο κόσμος στρέφεται εναντίον των παικτών τότε το κλίμα αποδεικνύεται άρρωστο και δεν υπάρχει επιστροφή.

Δίκιο 5ο: Τιμά τον Πεδουλάκη το γεγονός ότι παραδέχεται πως οι αποφάσεις της επιστροφής είναι συναισθηματικές και όχι ορθολογικές. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να βασίζονται στη λογική, όταν έχουν συμβεί όλα όσα έχουν συμβεί τις προηγούμενες φορές. Πράγματι, μόνο έτσι εξηγείται η απόφασή του να γυρίσει για 3η φορά στον «πράσινο» πάγκο, γνωρίζοντας τη δυσπιστία, την ανθρωποφαγία και το μοντέλο του Παναθηναϊκού που τα τελευταία χρόνια χτίζει και γκρεμίζει. Δεν θεωρώ σωστή την απόφαση που πήρε, αλλά οφείλω να σεβαστώ δύο πράγματα: 1) Οτι η απόφαση προέρχεται από την καρδιά του και 2) Οτι δε διστάζει να το παραδεχτεί.

Δίκιο 6ο: Η αίσθηση που μου έδωσε μιλώντας για τον Βόβορα ήταν ότι προσπαθούσε να απλώσει ένα δίχτυ προστασίας γύρω από τον πρώην συνεργάτη του. Από τα λόγια του κατάλαβα πως ο Πεδουλάκης θεωρεί δεδομένη την ικανότητα του Βόβορα, αλλά διστάζει να πει το «ναι, κάνει για τον Παναθηναϊκό». Οχι γιατί δεν πιστεύει ότι μπορεί να τα καταφέρει, αλλά επειδή ξέρει τον Παναθηναϊκό. Με λίγα λόγια ο Πεδουλάκης τι λέει; Λέει «ο Βόβορας μπορεί να είναι η επόμενη μέρα, αλλά όχι με αυτό το μοντέλο» και θεωρώ πως έχει 100% δίκιο. Πράγματι, αυτός ο Παναθηναϊκός με αυτή τη νοοτροπία θα τον... καταπιεί μέσα σε τρεις μήνες τον άπειρο (στη θέση του πρώτου προπονητή) Βόβορα.

ΤΟ ΑΔΙΚΟ: «Υπήρξε ανθρωποφαγία επειδή είμαι Ελληνας» είπε ο Πεδουλάκης στην αποκαλυπτική συνέντευξη, αλλά εδώ θα μου επιτρέψει να διαφωνήσω. Πράγματι υπάρχει ανθρωποφαγία στον Παναθηναϊκό, αλλά δεν έχει να κάνει με την εθνικότητα του προπονητή. Δεν υπήρξε αμφισβήτηση για τον Τζόρτζεβιτς; Δεν υπήρξε αμφισβήτηση για τον Ιβάνοβιτς; Δεν υπήρξε αμφισβήτηση από τον δεύτερο χρόνο για τον Πασκουάλ; Εδώ (σχεδόν) απαξιώθηκε ο Πιτίνο μέσα σε τρεις μήνες από το διάστημα της επιστροφής του. Δεν συμφωνώ λοιπόν πως το πρόβλημα είναι η εθνικότητα, αλλά η γενικότερη νοοτροπία που επικρατεί στον Παναθηναϊκό. Τα τελευταία χρόνια, ο κόσμος του «τριφυλλιού» δεν θέλει να αποδεχτεί πως οι εποχές άλλαξαν. Δεν μπορεί να δεχτεί πως οι εποχές του Ομπράντοβιτς πέρασαν, οι εποχές που κάθε Σεπτέμβριο έκανε πλάνα για το ταξιδάκι του φάιναλ φορ, ανήκουν στο παρελθόν. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού ονειρεύεται μια τέτοια εποχή, ονειρεύεται όπως οι Αρειανοί που συγκρίνουν τα πάντα με την εποχή του Γκάλη και του Γιαννάκη. Ανθρωποφαγία υπάρχει και είναι βασικό πρόβλημα για τον σύλλογο, αλλά δεν αφορά στο πρόσωπο, αφορά στην άδικη σύγκριση με το παρελθόν!

Τα έξι σωστά και το ένα λάθος του Αργύρη Πεδουλάκη
EVENTS