MENU

Το βασικό χαρακτηριστικό των μεγάλων προπονητών είναι η διαχείριση του υλικού που έχουν στα χέρια τους, Διαχείριση όχι μόνο ως προς το rotation, αλλά κυρίως στον τρόπο με τον οποίο θα «πείσουν» έναν αθλητή να βγάλει το 100% των δυνατοτήτων του. Για έναν προπονητή είναι πιο δύσκολο να μπει στο μυαλό ενός αθλητή, παρά να τον πείσει να διαχειριστεί το σώμα του πάνω στο παρκέ. Είναι πιο δύσκολο να τον βάλει στη διαδικασία να σκέφτεται καθημερινά με ένα κίνητρο απ’ ό,τι να τον βγάλει ελεύθερο για να σουτάρει. 

Είναι λίγοι οι προπονητές στην Ευρώπη που θα το κάνουν με επιτυχία. Μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, οι προπονητές που θα μετατρέψουν τους αθλητές σε στρατιωτάκια, αφού πρώτα τους κάνουν να αισθανθούν στρατηγοί. Ο Πιτίνο λοιπόν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Ανήκει στην κατηγορία των προπονητών που ξέρει να μετατρέπει έναν στρατιώτη σε στρατηγό κι έναν στρατηγό σε στρατιώτη. Στην κατηγορία εκείνων των προπονητών, τους οποίους οι αθλητές... αγαπάνε να μισούν. 
Αυτή η διαδικασία έχει πολλά στάδια. Τη μία ο παίκτης θα βράζει μέσα του και θα θέλει να... κοπανήσει τον προπονητή στον τοίχο των αποδυτηρίων. Την άλλη στιγμή ο ίδιος παίκτης θα βάζει το καλάθι και θα λέει μέσα του «πάρτα τώρα...». Και λίγο αργότερα πάλι ο ίδιος παίκτης θα παίρνει αγκαλιά τον προπονητή του για να τον ευχαριστήσει που τον έκανε να βγάλει στο παρκέ όλα αυτά τα συναισθήματα. Ο παίκτης και ειδικά οι νέοι, είναι παιδιά. Πρώτα είναι παιδιά και μετά επαγγελματίες. 

Και η δουλειά του (καλού) προπονητή είναι ακριβώς αυτή. Να βρίσκει το όριο ανάμεσα στο πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο στάδιο. Τη μία θα τον αφήσει εκτός 12άδας, την άλλη θα τον βάλει ένα 5λεπτο, την άλλη θα του δώσει το τελευταίο σουτ. Όλα τα παραπάνω απαιτούν δύο πράγματα: Πρώτον, ο αθλητής να έχει την προσωπική φιλοδοξία να πετύχει και να βλέπει την επόμενη ημέρα ως κίνητρο για το επόμενο βήμα. Να σκέφτεται καθημερινά τι πρέπει να βελτιώσει, να νιώθει πως ξυπνάει κι έχει κίνητρο για την προπόνηση που έρχεται. Δεύτερον, η συνεργασία προπονητή - παίκτη να βασίζεται σε τρεις βασικές αρχές: Εμπιστοσύνη, μπασκετικό εγωισμό και δικαιοσύνη.  
Το πρώτο είναι απαραίτητο για να αντιληφθεί ο παίκτης πως δεν έχει να κάνει με μαθητευόμενο μάγο, αλλά με κανονικό προπονητή που έχει πλάνο και ξέρει τι θέλει να κάνει με τον ίδιο. Το δεύτερο είναι απαραίτητο χαρακτηριστικό οποιουδήποτε αθλητή θέλει να κάνει πρωταθλητισμό. Να νιώθει την... προσβολή, να νιώθει πως ένα βήμα πίσω αποτελεί προσωπικό στοίχημα για τρία βήματα μπροστά. Να τρέφεται από τις απαντήσεις που δίνει στο παρκέ, να κοιμάται με ικανοποίηση όταν έχει δώσει απαντήσεις στον προπονητή του. Η τρίτη αρχή, ίσως η πιο δύσκολη απ’ όλες, μετατρέπει έναν πολύ καλό προπονητή σε πολύ μεγάλο προπονητή. Οι αθλητές είναι παιδιά, αλλά έχουν αλάνθαστο κριτήριο. Ξέρουν πολύ καλά τι είδους προπονητή έχουν απέναντί τους. Κι όταν αισθανθούν τη δικαιοσύνη, το πιθανότερο είναι πως δεν θα παίξουν μόνο για τον εαυτό τους και την ομάδα τους, αλλά και τον ίδιο τον προπονητή με τον οποίο μια εβδομάδα πριν μπορεί να βρέθηκαν στα κάγκελα. 
Η ιστορία λοιπόν του Πιτίνο και του Παπαγιάννη οδεύει κάπως έτσι... Δεν ξέρω αν έχει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά η συγκεκριμένη σχέση, αλλά σίγουρα έχει ένα κομμάτι εξ αυτών. Ο Πιτίνο είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να διαχειριστεί 22χρονα παιδιά. Εχει διαχειριστεί τόσους και τόσους όλα αυτά τα χρόνια που παίζει στα χεράκια του περιπτώσεις σαν αυτήν. Ο Παπαγιάννης βλέπει στον Πιτίνο δύο τουλάχιστον από τις βασικές αρχές: Εμπιστοσύνη και δικαιοσύνη. Και με βάση αυτές τις δύο αρχές πορεύεται στο δρόμο της επιτυχίας. 

Θα επαναλάβω πως είναι νωρίς για να κάνουμε σημαία τον Παπαγιάννη. Νωρίς απ’ όλες τις απόψεις. Νωρίς γιατί δεν έχει δείξει διάρκεια, νωρίς γιατί ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να θέλει ενίσχυση κοντά στο καλάθι για να διεκδικήσει την υπέρβαση στη φετινή Ευρωλίγκα. Ωστόσο, αυτό που θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στη σχέση Πιτίνο - Παπαγιάννη είναι το εξής: Ο Πιτίνο είναι ο μοναδικός προπονητής που έχει καταφέρει (εις διπλούν μάλιστα) να βγάλει από τον Παπαγιάννη αυτό που οι περισσότεροι πιστεύουν ότι θα δούμε στο μέλλον. Κι αυτό σημαίνει πως έχουμε τον καλύτερο προπονητή για το συγκεκριμένο μοντέλο αθλητή...

Το «μυστικό» της σχέσης Πιτίνο - Παπαγιάννη
EVENTS