MENU
Χρόνος ανάγνωσης 11’

Ο Μπράντον Ρας κέρδισε την πιο σημαντική μάχη, αυτή για τη ζωή του!

0

Ήταν 21 Νοεμβρίου όταν η Λάρισα ανακοίνωσε την πιο σπουδαία μεταγραφή της ιστορίας της και μια από τις πιο ηχηρές της φετινής σεζόν στο πρωτάθλημα της Basket League. Η διοίκηση Ριζούλη έβαλε βαθιά το χέρι στην τσέπη και έφερε στον κάμπο έναν παίκτη με βιογραφικό που προκαλεί αίσθηση και παραστάσεις από το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου, το ΝΒΑ.

Ο Μπράντον Ρας άφηνε για πρώτη φορά τις ΗΠΑ, για να φορέσει τη φανέλα των Θεσσαλών και να τους βοηθήσει στην προσπάθεια για παραμονή. Ο Αμερικανός άσος, στα 34 του χρόνια επέστρεφε στα παρκέ με την κίνηση αυτή, έπειτα από αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Ένα διάστημα γεμάτο ατυχίες, χειρουργεία και μελαγχολία. Ποτέ όμως δεν το έβαλε κάτω, ποτέ δεν λύγισε και –κυρίως- ποτέ δεν είπε να τα παρατήσει. Κάθε μέρα έβαζε νέα κίνητρα, μέχρι που ήρθε η πρόταση της Λάρισας.

Στην πρώτη μεγάλη συνέντευξή του, μετά την μεταγραφή του στην ομάδα του Βαγγέλη Αγγέλου, ο Αμερικανός άσος μίλησε στο SDNA για τον παίκτη που πήρε τίτλους σε ΝΒΑ και NCAA, αλλά και για τον άνθρωπο-πατέρα που λίγο φοβήθηκε για την ζωή του το 2017, όμως έστειλε το δικό του μήνυμα... ζωής στα παιδιά του.

Κλέι Τόμπσον, Στεφ Κάρι, Ντρέιμοντ Γκριν, Πολ Τζορτζ, Ρικ Πιτίνο, Μάριο Τσάλμερς και όχι μόνο σε μια συνέντευξη-εξομολόγηση γεμάτη ατάκες από έναν πρωταθλητή των παρκέ και της ζωής...

Πλέον αγωνίζεσαι στη Λάρισα, έπειτα από μια μακρά πορεία στο ΝΒΑ. Πόσο εύκολο ήταν να απαντήσεις θετικά στην πρόταση της Λάρισας;

«Ήταν μια αρκετά εύκολη απόφαση, για να είμαι ειλικρινής. Μου δινόταν η ευκαιρία να επιστρέψω και πάλι στα παρκέ, μετά από ένα μεγάλο διάστημα και το επίπεδο ήταν πολύ καλό. Δεν ήμουν σε θέση να αγωνιστώ μακριά απο τις ΗΠΑ τα προηγούμενα χρόνια και επιπλέον η ιθύνοντες την ομάδα κατάφεραν να με πείσουν για το πρότζεκτ και να με κάνουν να αποδεχτώ την πρόταση. Θα έχω τη δυνατότητα να παίξω σε μια καλή λίγκα και να βοηθήσω την ομάδα να κερδίζει. Οπότε, ήταν μια εύκολη απόφαση για μένα».

Επιστρέφεις στη δράση έπειτα από 1,5 χρόνο., Πώς είναι το συναίσθημα για σένα;

«Επιτέλους, επιστρέφω στη δράση. Αγωνιζόμουν όλο το καλοκαίρι στο πρωτάθλημα BIG3. Ήταν ένα πολύ δύσκολο διάστημα εκείνο που δεν αγωνιζόμουν, γιατί είχα αρκετούς τραυματισμούς που με πήγαν πολύ πίσω».

Κατά τη διάρκεια των προηγούμενων μηνών, όπου δεν αγωνιζόσουν σε κάποια ομάδα, πέρασε από το μυαλό σου το ενδεχόμενο αποχώρησης από τα παρκέ;

«Όχι, για να πω την αλήθεια δεν το σκέφτηκα στιγμή. Κάθε φορά που ήμουν έτοιμος και έβρισκα μια καλή ευκαιρία, πάντα κάτι συνέβαινε. Είτε αρρώσταινα, είτε έσπαγα το χέρι μου, είτε είχα πρόβλημα στη μέση. Ήταν ένα πολύ κακό διάλειμμα για μένα. Ποτέ όμως δεν σκέφτηκα το ενδεχόμενο να αποχωρήσω από τα παρκέ. Είμαι 34 ετών και μου ήρθε η ευκαιρία να παίξω και πάλι και την άρπαξα. Θα δούμε τι θα συμβεί».

Η φετινή θα είναι η πρώτη σεζόν της καριέρας σου μακριά από το ΝΒΑ. Πώς περιμένεις να κυλήσουν οι επόμενοι μήνες;

«Είναι αρκετά διαφορετικά τα πράγματα σε όλους τους τομείς. Όλα τα προηγούμενα χρόνια ήμουν κοντά στην οικογένειά μου. Η σύζυγός μου, όμως από την πρώτη στιγμή ήταν πολύ υποστηρικτική και με ώθησε να δεχτώ την πρόταση. Η οικογένειά μου με υποστήριξε και όλοι σκέφτηκαν θετικά για την προοπτική της Λάρισας».

Highlight ήταν το πρωτάθλημα του NCAA το 2008. Ήταν πιο δύσκολο από το πρωτάθλημα του ΝΒΑ!

Είσαι παίκτης που έχει... βαρύ βιογραφικό. Τα δύο πρωταθλήματα που κατέκτησες σε ΝΒΑ και NCAA είναι τα highlight της καριέρας σου;

«Το highlight της καριέρας μου θα έλεγα πως ήταν το πρωτάθλημα του NCAA γιατί ήρθε με πιο δύσκολο τρόπο. Εκεί υπήρχε ένα παιχνίδι, ένας τελικός και όλα κρίνονταν τότε. Στο ΝΒΑ την σεζόν που κατακτήσαμε τον τίτλο με τους Ουόριορς εγώ είχα επιστρέψει από πρόβλημα στο γόνατο, όπου είχα κάνει επέμβαση στον χιαστό και προσπαθούσα να βρω τα πατήματά μου. Ήταν πολύ όμορφο να βλέπεις παίκτες σαν τον Κάρι, τον Τόμπσον, τον Γκριν να παίζουν, να περνάς πολλές ώρες μαζί τους, να προπονείσαι μαζί τους. Οπότε, θα έλεγα πως πιο ψηλά για μένα είναι το πρωτάθλημα του NCAA».

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο ακόμα παίκτες που έχουν αγωνιστεί στο Κάνσας. Ο συμπαίκτης σου το 2008, Μάριο Τσάλμερς και ο Κιθ Λάνγκφορντ, που αγωνίστηκε στο Κολέγιο πριν το 2008. Έχεις κρατήσει επαφές μαζί τους;

«Με τον Μάριο Τσάλμερς μιλάμε καθημερινά. Έχουμε κρατήσει εξαιρετικές επαφές και μίλησα μαζί του πριν πάρω την απόφαση να έρθω στην Ελλάδα. Είμαστε πολύ κοντά ο ένας στον άλλο, σαν αδέρφια. Πάντα βλεπόμαστε και έχουμε κρατήσει πολύ καλές σχέσεις».

Ο Κάρι και ο Τόμπσον έμεναν στο παρκέ 50 λεπτά μετά την προπόνηση και έκαναν σουτ ασταμάτητα...

Πολύ καλές σχέσεις έχεις και με τους Στεφ Κάρι, Κλέι Τόμπσον και Πολ Τζορτζ, με τους οποίους ήσουν και συμπαίκτης. Ποιο είναι το στοιχείο που τους κάνει τόσο ξεχωριστούς σαν παίκτες, αλλά και σαν ανθρώπους;

«Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν είναι ο... εθισμός που έχουν για το μπάσκετ. Δουλεύουν σε τρομερούς ρυθμούς. Καθημερινά, πριν αλλά και μετά την προπόνηση ο Στεφ και ο Κλέι έμεναν στο γήπεδο κια έκαναν σουτ για 30-40-50 λεπτά. Αυτό γινόταν σε μόνιμη βάση. Δεν έπαιρναν ρεπό. Δούλευαν πραγματικά σκληρά και δεν είναι τυχαίο πως έφτασαν ως εδώ.

Ο Πολ, από την άλλη, στο ξεκίνημα της καριέρας του δεν είχε καθόλου ρυθμό και έδειχνε να μην βρίσκει τον εαυτό του. Αυτό άλλαξε όμως όταν οι Πέισερς του έδωσαν την ευκαιρία να γίνει ο παίκτης γύρω από τον οποίο θα έχτιζαν την ομάδα τους. Την άρπαξε αυτή την ευκαιρία και γι αυτό βρίσκεται σε αυτό το επίπεδο ως και σήμερα. Είμαι περήφανος γι αυτόν γιατί πέρασε σοβαρούς τραυματισμούς, που θα μπορούσαν να στοιχίσουν την καριέρα του. Κάθε φορά επανερχόταν όλο και πιο δυνατός και αυτό τον κάνει σπουδαίο».

Πόσο σε βοήθησαν εσένα στην καριέρα σου και πώς ήταν να μοιράζεσαι τα ίδια αποδυτήρια με παίκτες σαν κι αυτούς;

«Ήταν κάτι πολύ όμορφο. Οι νεότεροι παίκτες του ρόστερ μου ζητούσαν να τους πω ιστορίες, να μοιραστώ μαζί τους συμβουλές που έλεγαν εκείνοι στα αποδυτήρια και όλα τα σχετικά. Κάθε μέρα στην προπόνηση ζητάνε κάποια από τις ασκήσεις που έκαναν τότε. Δεν ήταν όμως μόνο ο Στεφ και ο Κλέι που με βοήθησαν, αλλά και ο Ντάνι Γκρέιντζερ, που μου έμαθε πολλά. Πάντα είχα καλούς συμπαίκτες που κάθε φορά που έπαιζαν με καλούσαν και εμένα να είμαι μαζί τους. Όλα αυτά τα χρόνια υπήρχε μεγάλη αφοσίωση και δουλειά σε αυτό που κάνουμε».

Υπάρχει κάποια... τρελή ιστορία που να θυμάσαι ακόμα και σήμερα με εκείνους συμπαίκτες;

«Όχι κάτι το ιδιαίτερο. Εξάλλου σε μόνιμη βάση δουλεύαμε σκληρά για να φτάσουμε σε υψηλό επίπεδο. Σίγουρα πάντως θα έχω να διηγούμαι αρκετές ιστορίες από το πέρασμά μου από την Ελλάδα».

Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος με τους Ουόριορς, το 2015, επισκεφτήκατε τον Λευκό Οίκο. Πώς ήταν η συνάντηση με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα;

«Ήταν μεγάλη τιμή. Ήταν πολύ τιμητικό να συναντάς τον πρόεδρο των ΗΠΑ και να έχεις την ευκαιρία να συνομιλήσεις μαζί του. Ήξερε τα πάντα για το άθλημα. Είναι μεγάλος φαν του αθλήματος. Ήταν τρομερό αυτό. Είχα γνωρίσει και τον Τζορτζ Μπους, όταν κατακτήσαμε με το Κάνσας το πρωτάθλημα στο NCAA. Γενικά έχω επισκεφτεί 3-4 φορές τον Λευκό Οίκο τα προηγούμενα χρόνια».

Πώς είναι ο Λευκός Οίκος από... μέσα;

«Είναι τρομερό. Βλέπεις έναν τεράστιο Λευκό Οίκο γεμάτο σεκιούριτι, αλλά και από προσωπικό που είναι πάντα εκεί. Είναι τεράστιο σαν μια μικρή συνοικία. Και πραγματικά είναι σπουδαία εμπειρία να βρεθείς έστω και μία μέρα εκεί, να περπατήσεις τους χώρους και να μάθεις πράγματα για την ιστορία του, αλλά και την ιστορία της χώρας».

Για τέσσερις μήνες το μόνο που έκανα ήταν να κάθομαι σπίτι, ήταν η πιο μελαγχολική στιγμή της ζωής μου

Ας γυρίσουμε τον χρόνο λίγο πίσω, στο 2017. Τότε αντιμετώπισες σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά. Φοβήθηκες για την ζωή σου εκείνη την περίοδο;

«Φοβήθηκα πάρα πολύ. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος για εμένα. Και όλα είχαν συμβεί με πολύ περίεργο τρόπο. Άρχισαν όλα από ένα κρυολόγημα ενός από τα παιδιά μου, το οποίο προκάλεσε ιογενή λοίμωξη και οδήγησε σε φλεγμονή στους μυς γύρω από την καρδιά. Πέρασα κάποιες μέρες στο νοσοκομείο και για 4 μήνες δεν έκανα τίποτα. Δεν μπορούσα να κάνω απολύτως τίποτα και απλά καθόμουν σπίτι. Ήταν η πιο μελαγχολική περίοδος της ζωής μου, γιατί το μόνο που έκανα είναι να μένω σπίτι καθημερινά. Δεν μπορούσα να βγω μια βόλτα, δεν μπορούσα να κάνω μια προπόνηση. Ήταν σκληρό».

Πως ένιωθες εκείνη την περίοδο;

«Ήταν λυπηρό, πραγματικά! Είχα μια ευκαιρία να παίξω σε ομάδα, η οποία μου είχε κάνει πρόταση, όμως λόγω του προβλήματος στην καρδιά δεν συνέβη απολύτως τίποτα. Το Πόρτλαντ με κάλεσε και μου έδωσε μια ευκαιρία μετά απ όλα αυτά. Έπαιξα με αυτά τα παιδιά για μερικές προπονήσεις αλλά ως εκεί. Μου έδωσαν όμως μια ευκαιρία».

Αυτή η μάχη ήταν η πιο σημαντική στην καριέρα σου πάντως...

«Φυσικά, ήταν η μεγαλύτερη νίκη μου! Τα είχα καταφέρει. Και μετά ήξερα πως θα μπορούσα και πάλι να παίξω μπάσκετ. Το μπάσκετ είναι κομμάτι της ζωής μου και ένιωθα πως ένα κομμάτι δικό μου έλειπε. Αυτό δεν είχε να κάνει με το ΝΒΑ, αλλά με το μπάσκετ γενικότερα. Το άθλημα ήταν που μου έλειπε».

Μιας και μιλάμε για... μάχες, το 2016 οι Καβαλίερς κατάφεραν να πάρουν το πρωτάθλημα κόντρα στους Ουόριορς, κάνοντας ανατροπή στη σειρά των τελικών. Έρχονται καθόλου στο μυαλό σου στιγμές από εκείνα τα παιχνίδια;

«Τα θυμάμαι ακόμα και σήμερα πολύ καθαρά. Εκείνη τη σεζόν είχαμε το καλύτερο ρεκόρ στην ιστορία της regular season με 73-9. Ήταν κάτι τρελό, καμία ομάδα δεν είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο. Στους τελικούς ήμασταν μπροστά με 3-1 νίκες και ξαφνικά άλλαξαν τα πάντα σε μια φάση, στην τιμωρία του Ντρέιμοντ Γκριν. Μετά οι Καβαλίερς ανέκαμψαν, ο Κάιρι έβαλε μεγάλα σουτ, ιδίως στον τελευταίο τελικό στην Orackle Arena και χάσαμε το πρωτάθλημα».

Αν δεν είχε τιμωρηθεί ο Γκριν, θα είχαν πάρει οι Ουόριορς το πρωτάθλημα;

«Χωρίς αμφιβολία! Ο Ντρέιμοντ ήταν κάτι παραπάνω από σημαντικός για εμάς. Ήταν κομβικός για την πορεία μας. Στην άμυνα, στην επίθεση φτιάχνοντας plays, βάζοντας την εξυπνάδα του στο παρκέ. Στο σημείο που τιμωρήθηκε εμείς χάσαμε το μομέντουμ και στη συνέχεια και την σειρά. Δεν ξέρω πώς χάθηκαν τρία παιχνίδια στην σειρά. Ακόμα δεν ξέρω πώς τα χάσαμε, αλλά συνέβη».

Κοιτάζοντας πίσω στην καριέρα σου στο ΝΒΑ, ποια ήταν η πιο εντυπωσιακή στιγμή που έχεις να θυμάσαι;

«Εκείνη τη σεζόν που χάσαμε τον τίτλο, το 2016, είχαμε κάποιους τραυματισμούς. Ο Χάρισον Μπαρνς ήταν εκτός με τραυματισμό. Εγώ, προσπαθούσα να βρω ρυθμό μετά την επέμβαση που είχα κάνει, ο Ιγκουοντάλα είχε κι αυτός κάποια προβλήματα και εγώ ήμουν σε θέση να τους αναπληρώσω. Είχα μια πολύ γεμάτη σεζόν κόντρα σε αρκετές προβλέψεις που έλεγαν πως μετά την επέμβαση στον χιαστό πολύ έλεγαν πως δεν θα μπορούσα να επιστρέψω. Όμως έδειξα πως όλα μπορούν να γίνουν και να σταθώ σε υψηλό επίπεδο, παρά το σοβαρό πρόβλημα στο γόνατο».

Ήθελα να στείλω το μήνυμα στα παιδιά μου να μην εγκαταλείπουν ποτέ

Έχοντας περάσει τόσους πολλούς και σοβαρούς τραυματισμούς την στιγμή που βρίσκεσαι στο 34ο έτος της ηλικίας σου και συνεχίζεις να αγωνίζεσαι, θεωρείς πως με την εικόνα σου δίνεις και ένα μάθημα στα παιδιά σου να μην εγκαταλείπουν;

«Αυτό θέλω να τους περάσω, να μην τα παρατούν ποτέ. Εγώ πάντα είχα σαν στόχο να επιστρέψω σε υψηλό επίπεδο. Και το πέτυχα μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό. Οπότε, αυτό που τους λέω είναι να συνεχίζουν να παλεύουν, είτε βρεθούν στο ΝΒΑ, είτε κάπου αλλού. Να συνεχίσουν να παλεύουν».

Στα μέρη μας βρίσκεται και ένας θρύλος του Κολεγιακού μπάσκετ, ο Ρικ Πιτίνο, ο οποίος θα ανάβει την Εθνική, ενώ βρίσκεται και στον πάγκο του Παναθηναϊκό. Τι γνώμη έχεις γι αυτόν;

«Είναι πολύ καλός προπονητής, σε αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Υπήρξε μια πολύ άσχημη κατάσταση με το Λούιβιλ, γι αυτόν, όμως κατάφερε να το ξεπεράσει και να βρίσκεται πάλι στους πάγκους. Είναι σε μια από τις καλύτερες ομάδες της Euroleague και κατάφερε να εξαφανίσει όλα τα άσχημα που τον ακολουθούσαν παλιότερα. Είναι μαχητής μεγάλος. Ήξερε τι έκανε και πώς να πετύχει αυτό που ήθελε»

Ο Μπράντον Ρας κέρδισε την πιο σημαντική μάχη, αυτή για τη ζωή του!
EVENTS