MENU

Στην αξιολόγηση των μεγαλών παικτών κάθε ένας βάζει τα κριτήρια του. Ένα από εκείνα που σηκώνουν μεγάλη συζήτηση είναι τα (πόσα) τρόπαια έχει πάνω στο τζάκι του ο παίκτης όταν πλέον χαζεύει το μπάσκετ φορώντας τις «παντούφλες» του. Όμως έτσι αδικούνται παικταράδες με τη «στόφα», την ποιότητα, το μεγαλείο των Άλεν Άιβερσον, Ντόμινικ Ουίλκινς, Τσαρλς Μπάρκλεϊ, Κάρλ Μαλόουν, Τζον Στόκτον, Στιβ Νας, Ρέτζι Μίλερ, Πάτρικ Γιούιν κ.α. 

Ο Νικ Καλάθης δεν έχει κατακτήσει Eurobasket, όπως οι Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Σπανούλης, αλλά έχει το χάλκινο από το 2009. Δεν έχει πρωταγωνιστήσει σε κατάκτηση Euroleague, δεν έχει καν οδηγήσει τον Παναθηναϊκό σε φάιναλ-φορ, έχει ωστόσο πάρει τη μινιατούρα του τροπαίου του 2011. 

Ανήκει όμως στο πάνθεον των μεγάλων παικτών, συγκαταλέγεται σε αυτή τη special κατηγορία των απίστευτων παικταράδων που βγάζουν λαγούς από τα καπέλα, άσους από τα μανίκια και ενίοτε καταπίνουν σπαθιά, αλλά δεν κατέκτησαν τίτλο. Ίσως, αν υπάρχει μπασκετικός θεός, να του δώσει αυτό που δικαιούται τα χρόνια που απομένουν μέχρι να αποσυρθεί στον καναπέ του. Αλλά ακόμη κι αν αυτό δεν συμβεί, ο Νικ Καλάθης είναι ένας από τους μεγάλους που είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε εμείς οι «ευλογημένοι» παρατηρητές της χρυσής εποχής του ελληνικού μπάσκετ -και του ελληνικού αθλητισμού γενικότερα. 

Ο Καλάθης ήταν και χθες μαγικός! Το παιχνίδι που επέλεξε ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους να εφαρμόσει η Ζαλγκίρις τον «προκάλεσε». Και ο «βιονικός» Νικ, σήκωσε το γάντι και έκανε το καλύτερο του εφετινό ματς. Μοίρασε 12 ασίστ από τις οποίες προήλθαν 30 πόντοι και σημείωσε άλλους 19, έχοντας 5/7 τρίποντα! Mama mia! Το 56,9% των πόντων του Παναθηναϊκού (49π στους 86π) ανήκουν στον παίκτη που είχε ακόμη 5 ριμπάουντς, 1 κλέψιμο και μόνο 1 λάθος, όταν σε μια διαγώνια-λέιζερ πάσα δεν βρήκε τον Φρεντέτ στο «κόρνερ».

Κι όλα αυτά, αν και το ματς δεν άρχισε καλά για τον ίδιο, αφού ο αρχηγός του Παναθηναϊκού δεν είναι παίκτης που βρίσκει την αυτοπεποίθηση του από τα 6μ75 κι όταν αναζητά κάτι τέτοιο, συνήθως είναι μήνυμα πως το ματς μπορεί να μην του πάει καλά. Αφού αστόχησε στο πρώτο, που βιάστηκε να το πάρει (στα 42’’ του αγώνα), περίμενε 8 λεπτά για το επόμενο που ήρθε έπειτα από πάσα του Παπαγιάννη που «διάβασε» την άμυνα και έβγαλε τη μπάλα πίσω στον Καλάθη.Έβαλε το επόμενο αντιλαμβανόμενος την άμυνα «under» σε σκριν που του έδωσαν και με το 3ο που σημείωσε (3/5 στο α’ μέρος) πήρε «φωτιά». Έπειτα από τάιμ-άουτ του Γιώργου Βόβορα για την τελευταία επίθεση, ο Φρεντέτ πήρε την μπάλα από το χέρια του Καλάθη, μαζί της και τον παίκτη του Νικ, γύρισε την μπάλα στον αρχηγό και εκείνος έκλεισε το ημίχρονο με τον καλύτερο τρόπο. Με το νέο τρίποντο του έφτασε τους 13 πόντους, ενώ είχε και 7 ασίστ στο 41-33 για τον ΠΑΟ.Στο δεύτερο μέρος σημείωσε άλλα δύο τρίποντα από ντρίμπλα έπειτα από σκριν και έδωσε άλλες 5 ασίστ, ολοκληρώνοντας το ρεσιτάλ του στο Κάουνας. 

Το impact του Καλάθη στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού, ακόμη και του εφετινού ΠΑΟ που είναι ενισχυμένος και έχει μεγαλύτερο βάθος πάγκου, καταγράφεται και στα advanced στατιστικά τα οποία αποκαλύπτουν ότι οι Πράσινοι με τον 30χρονο στο παρκέ έχουν Team ORtg (ομαδική αξιολόγηση επίθεσης) 109,7 με Team DRtg (ομαδική αξιολόγηση άμυνας) 104,5 άρα TeamNetRtg με θετικό πρόσημο (+52,) ενώ χωρίς τον Καλάθη η αξιολόγηση στην επίθεση πέφτει στο 92,7 και στην άμυνα στο 104,3 που σημαίνει αρνητικό πρόσημο: -11,5. Διαφορά 16,7 μονάδων! 

Πέρα όλων αυτών όμως οι εμπνεύσεις του και οι αντοχές είναι μνημειώδεις. Οι «κάθετες» πάσες στον Παπαπέτρου στον αιφνιδιασμό και στον Φρεντέτ στο κόψιμο από τη baseline που θύμισαν Μέσι και πίσω από την πλάτη ξανά στον Παπαπέτρου ήταν «δώστε μου 1000 μάτια να τα βλέπω», ξανά και ξανά. Οι ανάσες του ακόμη και έπειτα από 35-38 λεπτά σε φουλ ένταση σε επίθεση και άμυνα, χρήζουν επιστημονικής ανάλυσης… 

Ήμασταν τυχεροί που παρακολουθήσαμε Γκάλη, Γιαννάκη, Χριστοδούλου, Φασούλα, μετέπειτα Διαμαντίδη, Παπαλουκά, Σπανούλη και τώρα που παρακολουθούμε τον Νικ Καλάθη. Ή για να το πω αλλιώς, αξίζει να βλέπεις Παναθηναϊκό μόνο και μόνο για τον Νικ Καλάθη… 

ΥΓ1: Στο αγωνιστικό μέρος, ο Παναθηναϊκός χάρη σε όσα έκανε ο αρχηγός του, εκμεταλλεύτηκε στο έπαρκο την αδυναμία που εμφάνισε η Ζαλγκίρις στα γκαρντ. Με τον Πέρεζ στην έξοδο, η ελλειπής περιφερειακή γραμμή της πρωταθλήτριας Λιθουανίας, απέμεινε με τους ουόλκαπ και Λεκάβιτσιους. Ο πρώτος δεν έκανε αισθητή την παρουσία του, τον «Λέκα» ο Καλάθης και όλος ο Παναθηναϊκός ήξερε καλά πως να τον αντιμετωπίσει και όταν μπήκε ο γενεθλιάζων χθες 19χρονος Ρόκας Γιοκουμπάιτις, οι Πράσινοι έκτισαν τη διαφορά που δεν έχασαν ποτέ έως το τέλος του ματς. No guard, no party… 

ΥΓ2: Μεγάλο μπράβο στον Γιώργο Βόβορα για την προετοιμασία της ομάδας, την διαχείριση του rotation, το «θάρρος» των αλλαγών παικτών σε κρίσιμα σημεία και την επιμονή στο πλάνο που εκπόνησαν με τους συνεργάτες του, αλλά και για τη δήλωση για τον Πεδουλάκη.

ΥΓ3: Ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε σπουδαίο μπάσκετ, δεν μεταμορφώθηκε αγωνιστικά. Ήταν όμως μαχητικός, είχε πλάνο, ρόλους και αγωνίστηκε με «καθαρό» μυαλό, ψυχραιμία και αυτοπεποίθηση. 

ΥΓ4: Λίγα πράγματα για τον Ολυμπιακό: Με όσα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα το DNA του Ολυμπιακού αλλοιώθηκε και οι Ερυθρόλευκοι αναζητούν ταυτότητα. Μέσα από την άμυνα, που είναι δύσκολο να παίξει με συνέπεια και διάρκεια με το υλικό που έχει, προσπαθεί να τη βρει αλλά δεν είναι εύκολο. Το κάνει πιο δύσκολο όταν κάθε φορά ένας παίκτης που είναι για αποχώρηση κάνει καλό ματς (τη μία ο Τσέρι, την άλλη ο Ρούμπιτ, μετά ο Κουζμίνσκας, τώρα ο Μπόλντγουιν) και στέλνει άλλον στην πόρτα της εξόδου… Τρανή απόδειξη οτι δεν υπάρχουν ρόλοι… Σίγουρα όμως οι Ερυθρόλευκοι έδειξαν στο Μόναχο σημάδια βελτίωσης, όμως δεν στάθηκαν αρκετά καθώς στο τέλος έπεσε η… ασφάλεια και με το λάθος, του κατα τ’ άλλα εξαιρετικού Πρίντεζη, με το αντιαθλητικό (2.11) που αναίτια έδωσε στον Λο, η Μπάγερν πήρε το ματς.

Να ‘χα 1000 μάτια, τον Καλάθη να βλέπω…
EVENTS