MENU

Ο Προμηθέας είναι όαση για το ελληνικό μπάσκετ. Είναι ο μόνος σύλλογος που κάνει βήματα προς τα πάνω κι όχι προς τα κάτω. Βήματα που δεν ειναι... φωτοβολίδες. Σταθερότητα, μικρές-μικρές κινήσεις κάθε χρόνο που του ενισχύουν το brand, τη δυναμική, τους στόχους. Ο Προμηθέας αξίζει 100% αυτό που παίρνει. Το αξίζει γιατί έχει σοβαρή διοίκηση που δεν φωνάζει χωρίς λόγο και αιτία, σταθερό προπονητή, μπασκετική φιλοσοφία που έχει σαν στόχο τη βελτίωση βήμα - βήμα.

Την πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου την πήρε πανάξια και πλέον είναι το φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Ηταν καλύτερος του Παναθηναϊκού επί 40 λεπτά, κι αν είχε την εμπειρία να διαχειριστεί το +15 θα μπορούσε να είχε καθαρίσει νωρίτερα και πιο εύκολα το παιχνίδι. Εχει έναν προπονητή που «διαβάζει» τα παιχνίδια, ξέρει πού πρέπει να χτυπήσει τον αντίπαλο και κάνει επιλογές παικτών που ταιριάζουν στη χημεία και τη φιλοσοφία του συλλόγου.

Για τον Παναθηναϊκό δεν είναι μόνο ότι χάνει τον πιο σίγουρο από τους τρεις στόχους. Είναι ότι το μπάσκετ που παίζει δεν παρουσιάζει βελτίωση. Είναι τόσο «δυνατές» οι αδυναμίες του που «διαβάζονται» από την οποιαδήποτε ομάδα, ειδικά όταν ο αντίπαλος έχει παίκτες που διαθέτουν τα χαρακτηριστικά που απαιτούνται για να κάνουν τη «ζημιά».

Λένε πολλοί πως το βασικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού ήταν η έλλειψη ενός ακόμη γκαρντ, όσο τουλάχιστον δεν έπαιζε ο Παππάς και αναγκαζόταν ο Πεδουλάκης να μοιράζει τον χρόνο δια τρία. Εγώ θα επιμείνω στην άποψη που εξέφρασα από το καλοκαίρι πως το μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού είναι το κενό στη θέση «5».

Η εικόνα στην Πάτρα έμοιαζε με ανέκδοτο. Καμία βοήθεια από κανέναν, κανένα σημείο αναφοράς, κάθε φάση πάνω στο καλάθι έμοιαζε νίκη του αντιπάλου. Ηταν τρεις ή τέσσερις σερί φάσεις που ο Παπαγιάννης δεν μπορούσε καν να βάλει το κορμί του απέναντι στον Ελις, ήταν άλλες τόσες φάσεις που ο Προμηθέας έκανε περίπατο στη ρακέτα.

Είναι σαφές ότι ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να προχωρήσει με μια τόσο μεγάλη «τρύπα». Δεν μπορώ να φανταστώ πως ο Πεδουλάκης θα βρει τρόπο να «αναστήσει» τα «5άρια» του, δεν μπορώ να καταλάβω πως θα καταφέρει να περιορίσει τη ζημιά ώστε οι «πράσινοι» να μην πληγώνονται κάθε φορά που έχουν απέναντι τους μια αξιόπιστη φροντ λάιν.

Αν και είναι άδικο να σταθούμε σ' αυτά, με την έννοια ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχασε στα τελευταία 30'', αλλά στα υπόλοιπα 39:30, η τελευταία άμυνα και επίθεση των «πράσινων» προκαλεί εύλογα ερωτηματικά για τον τρόπο που είχαν σχεδιαστεί. Ο Προμηθέας ορθως χτύπησε τα αργά πόδια του Παπαγιάννη, ο οποίος βρέθηκε να κυνηγάει στο τρίποντο στην πιο κρίσιμη άμυνα του αγώνα.

Η τελευταία επίθεση πάλι προκαλεί ερωτηματικά. Αν ο Παναθηναϊκός πόνταρε στην καλή ψυχολογία του Καλάθη, μετά τα δύο εύστοχα τρίποντα του διεθνούς γκαρντ, θα μπορούσε κάλλιστα να σχεδιάσει επίθεση με τον ίδιο παίκτη για να στείλει το παιχνίδι στην παράταση κι όχι βεβαίως να ποντάρει στη ρουλέτα του τριπόντου. Από τον τρόπο που εκτελέστηκε η επίθεση ήταν σαφές πως ο Παναθηναϊκός άλλο πράγμα σχεδίασε στο χαρτί κι άλλο επέλεξε να κάνει.

Κι όλα αυτά, παρότι το πρόβλημα δεν ήταν στα τελευταία 30 δευτερόλεπτα, αλλά και στα 40 λεπτά του αγώνα...

Όαση ο Προμηθέας, ναυάγιο ο Παναθηναϊκός
EVENTS