MENU

Για να μην ονειροβατούμε κι επειδή κάποια στιγμή θα πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα με ρεαλισμό κι όχι με συναίσθημα, ας κάνουμε τέσσερις - πέντε ερωτήσεις στον εαυτό μας, για να πάρουμε και την απάντηση για το τι φταίει και οι ελληνικές ομάδες παρουσιάζουν αυτή την εικόνα στην Ευρώπη. Δεν χρειάζεται να είμαστε Παναθηναϊκοί ή Ολυμπιακοί για να μπούμε στη διαδικασία και να παραδεχτούμε τα αυτονόητα.

Χρειάζεται απλά να βγάλουμε τις παρωπίδες και να δούμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση κι όχι στη διάσταση που θα θέλαμε να είναι. Μην κάνουμε δηλαδή αυτό που έκαναν επί 25 χρόνια οι φίλοι του Αρη, οι οποίοι ζούσαν με τις αναμνήσεις του Αυτοκράτορα, είχαν απαιτήσεις... Αυτοκράτορα και πίστευαν ότι κάποια στιγμή θα... σκάσουν από τα αποδυτήρια του Αλεξανδρείου ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και ο «Ξανθος» για να καθαρίσουν το παιχνίδι.

1.Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι μια ομάδα μπορεί να διακριθεί στην Ευρωλίγκα, όταν συμμετέχει σε ένα πρωτάθλημα για να κάνει... προπονήσεις; Ο Παναθηναϊκός συμμετέχει σε μια διοργάνωση που γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα αναδειχτεί πρωταθλητής ακόμη κι αν κάνει 10 ήττες στην κανονική περίοδο. Πολύ σωστά είπε ο Πεδουλάκης ότι χρησιμοποιούμε την Basket League για να κάνουμε δοκιμές, αλλά ποιος ρεαλιστής άνθρωπος πιστεύει ότι μια ομάδα μπορεί να αλλάζει τους... διακόπτες όποτε και όταν αυτή νομίζει;

2.Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι αυτό το ανέκδοτο με τον Ολυμπιακό Α' και τον Ολυμπιακό Β' θα μπορούσε να είχε θετική κατάληξη για τους «ερυθρόλευκους». Ας αφήσουμε το πόσο καλό ή κακό είναι το ρόστερ του «Α'» κι ας αναρωτηθούμε «πώς είναι δυνατόν μια νέα ομάδα με τόσα νέα πρόσωπα να ψάχνει ρυθμό από ένα και μόνο παιχνίδι μέσα στην εβδομάδα;

3.Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι μια ομάδα που αλλάζει βασικό κορμό παικτών, προπονητή και φιλοσοφία, μπορεί να συγκαταλέγεται στα φαβορί για φάιναλ φορ;

4.Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι μια ομάδα που αλλάζει προπονητή από τον μήνα Οκτώβριο κι ετοιμάζεται να κάνει μαζεμένες αλλαγές ξένων, συγκαταλέγεται σ' αυτές που θέλουν να πρωταγωνιστήσουν στην Ευρωλίγκα;

Για να μην κοροιδευόμαστε, αυτά που κάνουμε εμείς πλέον τα έκαναν επί χρόνια οι γαλλικές, οι ιταλικές, οι σερβικές ομάδες, αυτές που συνήθως βρίσκονταν μεταξύ της 8ης και της 16ης θέσης. Τις ομάδες που εμείς οι ίδιοι δεν τις υπολογίζαμε ως αντιπάλους, ακριβώς γιατί έκαναν κάποια ή όλα από τα παραπάνω που προανέφερα. 

Ναι, συμφωνώ πως ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός είναι πολύ ισχυρά brands, από τα ισχυρότερα στην Ευρώπη, αλλά μπάσκετ στο παρκέ δεν παίζουν τα brands, παίζουν οι παίκτες, η φιλοσοφία, οι ρόλοι, οι στόχοι και ο προπονητής. Και καλώς ή κακως εμείς δεν έχουμε όλα τα παραπάνω σε σταθερή βάση.

Καποτε, όχι πολύ μακριά, λέγαμε πως «το ελληνικό μπάσκετ δεν είναι η ελίτ, αλλά είναι η ελίτ». Και πράγματι έτσι ήταν... Δυστυχώς, πλέον δεν είναι. Και γι αυτό φταίνε πολλοί παράγοντες. Από την προσπάθεια ποδοσφαιροποίησης του αθλήματος, τις ακατανόητες αποφάσεις παραγόντων, την έλλειψη στρατηγικής και σταθερού πλάνου μέχρι την κόντρα Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού που στο τέλος έπαψε να είναι κόντρα ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος (π.χ. ημιτελικός Ευρωλίγκας το 2009) και μετατράπηκε σε πανηγύρι κάφρων με έπαθλο μια ακόμη κούπα, έτσι για να χουμε να λέμε στο εσωτερικό μας...

Υ.Γ.: Τα λεφτά είναι σημαντικός παράγοντας επιτυχίας, αλλά δεν σου εγγυόνται τίποτα. Ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να «σπρώχνει» και γι αυτό κρατιέται σε ένα επίπεδο. Ο Ολυμπιακός, το σταμάτησε κι αυτό, πέραν των άλλων προβλημάτων που δημιούργησε στον εαυτό του τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.
 

Αποδεχτείτε το, δεν είναι κακό...
EVENTS