MENU

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα λέει ο σοφός λαός και να που ο Παναθηναϊκός βρίσκεται με το καλημέρα με την πλάτη στον τοίχο. Η ήττα από την Αρμάνι βάζει νέα δεδομένα στην εξίσωση, η πίεση αυξάνεται κατακόρυφα και κάθε αγώνας από 'δω και πέρα αποτελεί κριτήριο για πιθανές αλλαγές.

Αυτή τη φορά ο Παναθηναϊκός προδόθηκε απ' αυτό που θεωρούσαμε δυνατό του σημείο. Είναι παράλογο να κερδίζει κατά κράτος τις μονομαχίες στη ρακέτα και ταυτόχρονα να «σπάει» τα καλάθια από την περιφέρεια, σαν να έχουμε μπροστά μας τον περσινό Παναθηναϊκό. Ούτε οι τελευταίες επιθέσεις φταίνε, ούτε βεβαίως ο Καλάθης που πήρε την τελευταία προσπάθησε και αστόχησε.

Αυτά είναι δικαιολογίες για μικρά παιχνίδια... Φταίει το γεγονός ότι για τρίτο σερί παιχνίδι οι «πράσινοι» δεν είχαν καμία σχέση με την ομάδα που σκόπευαν να παρουσιάσουν. Η Αρμάνι ήταν πιο αποφασιστική, ήταν πάντα εκεί, ήξερε τι ζητούσε στο παρκέ, δεν πανικοβλήθηκε σε κανένα σημείο του αγώνα και πήρε μια νίκη που την άξιζε βάσει της συνολικής εικόνας του παιχνιδιού.

Τι φταίει; Μετρημένα κουκιά... Ο Φριντέτ δεν βρίσκει χώρο για να δράσει και αναγκάζεται να πηγαίνει σε drive, ο Καλάθης πάλεψε αλλά στο τέλος ήταν μοιραίος, η έλλειψη βοήθειας από τη θέση «3» ήταν και σήμερα εμφανής και πάλι καλά που υπήρχε ο Ουάιλι για να κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι το φινάλε του παιχνιδιού. Ο Πεδουλάκης μοιραία φέρει και την ευθύνη... Γενικότερα, ο Έλληνας προπονητής θέλει πάντα το χρόνο του για να παρουσιάσει μια «στρωμένη» ομάδα που θα έχει αποδεχτεί τη δική του φιλοσοφία. Θέλει την πίστωση χρόνου, ευλεπιστώντας πως αυτή θα έρχεται από τα θετικά αποτελέσματα στο ξεκίνημα της σεζόν, ακόμη κι αν η εικόνα δεν είναι αυτή που θέλει. Δυστυχώς, η πίστωση χρόνου δεν υπάρχει και πλέον η πίεση είναι ασφυκτική.

Με δύο κακές ήττες στην έναρξη της Ευρωλίγκας, τα σχέδια πάνε περίπατο και ο Πεδουλάκης θα πρέπει να βρει τον... μαγικό τρόπο να αλλάξει την εικόνα «εδώ και τώρα». Ναι, κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τον διακόπτη και μέσα σε μια ημέρα να μεταμορφώνει την ομάδα του, αλλά δυστυχώς σ' αυτή την περίπτωση αυτό απαιτείται για να ξεπεραστεί η μίνι κρίση που προκύπτει με το καλημέρα.

Προφανώς και η Αρμάνι δεν είναι Βιλερμπάν, προφανώς και οι Ιταλοί έχουν ξοδέψει διπλάσια χρήματα από τον Παναθηναϊκό, αλλά αυτά δεν αποτελούν δικαιολογία τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Και δεν αποτελούν δικαιολογία, γιατί απλούστατα οι «πράσινοι» δεν πείθουν με το μπάσκετ που παίζουν. Δεν είναι μόνο τα δύο τελευταία παιχνίδια, είναι και αυτό με τον Ερυθρό Αστέρα στην πρεμιέρα, ανεξάρτητα αν ο Παναθηναϊκός νίκησε έστω και δύσκολα.

Η ανάλυση παίκτη - παίκτη στο συγκεκριμένο παιχνίδι καταλήγει σε συμπεράσματα παρόμοια μ' αυτά που βγάλαμε και στη Γαλλία. Ο Φριντέτ δυσκολεύεται... Και δυσκολεύεται γιατί η Ευρωλίγκα δεν είναι Κίνα, ούτε καν ΝΒΑ. Με την άμυνα στα 9 μέτρα και το χέρι του αμυνόμενου μπροστά στο πρόσωπα, κανείς δεν μπορεί να σουτάρει. Αναγκάζεται να πάει σε ένας εναντίον ενός και στο τέλος να πανηγυρίζει έξαλλα τις λίγες προσπάθειες που καταφέρνει να βάλει τη μπάλα στο καλάθι.

Ο Ράις για δεύτερη φορά δεν ανταποκρίθηκε, ο Τζόνσον έδειξε σφυγμό, αλλά δεν είχε ρόλο στο παιχνίδι, ενώ ο Παπαπέτρου τα σουτ που έπρεπε να πάρει δεν τα πήρε. Μέσα στο καλάθι, ο Ουάιλι ήταν εκπληκτικός και έπαιζε μόνος του επί 30 λεπτά, ο Μήτογλου είχε παρέμβαση στο ματς, ενώ ο Τόμας δεν ανταποκρίθηκε όσο σε άλλα παιχνίδια. Η Αρμάνι μοιάζει να είναι μια ομάδα που χτίζει τον χαρακτήρα της. Ο Σκόλα στα 39του μοιάζει να έχει παιδάκια γύρω του όσο είναι στο παρκέ, ο Ροντρίγκεθ είναι ο κινητήριος μοχλός, ενώ ο Μεσίνα έχει ένα ποιοτικό ρόστερ με πολλές επιλογές και διαφορετικά χαρακτηριστικά παικτών.

 

Αλλαγή εικόνας «εδώ και τώρα»
EVENTS