MENU
Χρόνος ανάγνωσης 41’

Γκιστ στο SDNA: «Δεν έκανα καλή σεζόν, αλλά δεν περίμενα να φύγω»

0

«Φίλε, σε ευχαριστώ, γιατί μου έδωσες την ευκαιρία να πω στην ιστορία μου. Ένα απλό post στο Instagram ή μια συνέντευξη 5-10 λεπτών δεν θα ήταν αυτό που θα με γέμιζε. Ήθελα να πω την ιστορία μου, για να καταλάβει ο κόσμος πώς σκέφτομαι...». Η συνέντευξη με τον Τζέιμς Γκιστ μόλις είχε ολοκληρωθεί. Το μαγνητοφωνάκι είχε γράψει ώρες, ο μετρητής λέξεων αργότερα μέτρησε πενταψήφιο νούμερο. Ο Αμερικανός ψηλός ήταν ήρεμος, σαν να του είχε φύγει ένα βάρος από μέσα του και η παραπάνω ατάκα ήταν ο επίλογος μιας μεγάλης συζήτησης. 

Η αλήθεια είναι πως μετά το «διαζύγιό» του με τον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι του 2019 ο νέος παίκτης του Ερυθρού Αστέρα έκανε μια... αποχή από τα media και τα social media. Ο Γκιστ προτίμησε να μείνει στο παρασκήνιο, να σκεφτεί, να οργανωθεί και να προχωρήσει σε όλους τους τομείς της ζωής του. Άλλωστε, η σεζόν ήταν ψυχοφθόρα για τον ίδιο. Κοιτάζοντας τον καθρέφτη είπε στον εαυτό του πως δεν ήταν αυτός που έπρεπε. Το γνωρίζει, έχει κάνει την αυτοκριτική του. Η σύγχυση των θέσεων (πάουερ φόργουορντ/ σέντερ) και τα μηνύματα που έλαβε έκαναν άνω - κάτω τη ψυχολογία του. Η σεζόν που πίστευε πως «θα είναι η χρονιά του» δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε. Εν τέλει, η στατιστική του στην Euroleague για τη σεζόν 2018-2019 έγραψε κατά μέσο όρο: 7,8 πόντοι (55,6% δίποντα, 39,1% τρίποντα, 70,6% βολές), 3,5 ριμπάουντ, 1,2 ασίστ, 0,6 κλεψίματα, 1,1 λάθη, 0,4 κοψίματα ανά 20:50 στο παρκέ.

Όμως, η ζωή προχωράει. Η αποχώρηση από τον Παναθηναϊκό ήταν ένα σενάριο που όσο περνούσε ο καιρός, συγκέντρωσε ολοένα και περισσότερες πιθανότητες. Ο Γκιστ δεν είναι θυμωμένος που έφυγε από τους νταμπλούχους Ελλάδας, αλλά φαίνεται πικραμένος, από τον τρόπο που χειρίστηκαν οι «πράσινοι» την υπόθεσή του το καλοκαίρι. Όσο εξηγεί τι συνέβη πριν από λίγους μήνες δεν έχει νεύρα. Δεν τρέμουν τα χείλη του, δεν βγάζουν σπίθες τα μάτια του. Δεν λέει, όσα λέει, με κακία. Είναι ήρεμος, προσέχει κάθε λέξη του και ένας εξωτερικός παρατηρητής θα έλεγε πως περισσότερο βγάζει ένα «παράπονο», παρά θυμό. 

Και ξαναλέμε: η ζωή προχωράει. Ο ίδιος σε πολλά σημεία της συνέντευξης λέει πως: «ό,τι έγινε, έγινε». Το καλοκαίρι του ήταν γεμάτο. Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, την οποία δεν πανηγύρισε, αφού δεν βρήκε μια σειρά τελικών με... μάχες, όπως θα ήθελε, έκανε λίγες διακοπές στην Κρήτη και φρόντισε κλείσει όλες τα κενά στην προσωπική και επαγγελματική του ζωή. Αγόρασε καινούργιο σπίτι στις ΗΠΑ, μετακόμισε στο Βελιγράδι, έψαξε για να βρει όσα χρειαζόταν για την οικογένειά του στη Σερβία και παρέμεινε στο υψηλότερο επίπεδο της Euroleague. Παράλληλα, δεν σταμάτησε να δουλεύει λεπτό. Η αμφισβήτηση, τα αρνητικά σχόλια, τα κακά μηνύματα και η εμμονή με την ηλικία του τον γέμισαν όρεξη για μια σεζόν αποδείξεων.

Όπως εξηγεί ο ίδιος, το καλοκαίρι ήταν δύσκολο, διαφορετικό, ιδιαίτερο. Η Αθήνα ήταν το σπίτι του για επτά χρόνια και οι σκέψεις για απόσυρση στα «πράσινα» είχαν αρχίσει να στριφογυρίζουν στο μυαλό του. Ο γιος του γεννήθηκε στη χώρα μας, η ελληνική πρωτεύουσα παρείχε στην κόρη του όσα χρειαζόταν, τα οποία ο κόσμος δεν τα ήξερε και ο ίδιος αποκαλούσε το ΟΑΚΑ σπίτι του. Όμως, όπως συχνά λένε και στην πατρίδα του, το μπάσκετ είναι business. 

Όσο περνούσε η ώρα και το μαγνητοφωνάκι έγραφε, ο ίδιος ανοιγόταν. Όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω, η συνέντευξη από μία φάση και μετά έγινε συζήτηση. Η μία ερώτηση έφερε την άλλη, η μία απάντησή του δημιούργησε τις επόμενες απορίες και ο ίδιος συνέχισε να είναι ειλικρινής και άμεσος. Είπε ιστορίες, ανέκδοτα περιστατικά, έδειξε με τι διαφωνούσε και ανέλαβε τις ευθύνες που του αναλογούσαν. 

Τα σχόλια για τη σχέση του με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο ήταν ανθρώπινα. Το ίδιο και η πικρία, που έβγαλε, στο κομμάτι της απομάκρυνσής του. Οι ατάκες του για τη διαιτησία στην Euroleague και το... 5vs8, για τα παράπονα του Ολυμπιακού στην Ελλάδα, για το αν σκέφτηκε να πάει στους Πειραιώτες, αλλά και για τις ματσάρες στη σειρά των τελικών με τα τρίποντα του Βασίλη Σπανούλη ήταν «θανατηφόρες». Οι σκέψεις του για όσα έγιναν πέρυσι με τον Τσάβι Πασκουάλ και τον Ρικ Πιτίνο, καθώς και με τον τρόπο που οι ίδιοι οι παίκτες «έδιωξαν» τον Καταλανό τεχνικό ήταν γεμάτες ειλικρίνεια. 

Για προφανείς λόγους η συνέντευξη δημοσιεύεται σε τρία parts, ώστε να είναι πιο εύκολη η ανάγνωσή της. Λίγες ώρες πριν την επιστροφή του στο ΟΑΚΑ, για πρώτη φορά ως αντίπαλος του Παναθηναϊκού, σε ένα βράδυ γεμάτο συναισθήματα και υγρά μάτια, ο Τζέιμς Γκιστ καρφώνει στην μπασκέτα του SDNA σε μία από τις μεγαλύτερες συνεντεύξεις που έχει παραχωρήσει ποτέ. 

Στο πρώτο part αναλύει τη μετάβασή του στον Ερυθρό Αστέρα, αναφέρεται στον Ρικ Πιτίνο, τον Τσάβι Πασκουάλ, τον Αργύρη Πεδουλάκη, εξηγεί πώς από πάουερ φόργουορντ «αναγκάστηκε» να γίνει σέντερ και κοιτάζει στη... γυάλινη σφαίρα την επιστροφή του στο κλειστό των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων

Στο δεύτερο κομμάτι στέκεται στο «γεμάτο» καλοκαίρι του 2019. Αναφέρεται σε αυτά που τον ενόχλησαν και δηλώνει με ειλικρίνεια ποιες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό του, αναφορικά με την προοπτική του Ολυμπιακού. Παράλληλα, μιλάει για τη φιλία του με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης ο έμπειρος Αμερικανός παίκτης σχολιάζει τη διαιτησία του Παναθηναϊκού στη Euroleague, τα παράπονα του Ολυμπιακού στην Ελλάδα, αλλά και τα σουτ του Βασίλη Σπανούλη στη σειρά των τελικών το 2016.

- Σχεδόν επτά σεζόν στην ίδια ομάδα και τώρα αλλαγή χώρας, πόλης, συλλόγου, ακόμα και χρωμάτων. Πώς είναι αυτή η μετάβαση από τον Παναθηναϊκό στον Ερυθρό Αστέρα;

«Ήταν δύσκολη. Είχα αρχίσει να νιώθω πως η Αθήνα είναι το σπίτι μου. Ήμουν σε μια ομάδα για επτά χρόνια. Ο Παναθηναϊκός ήταν η πρώτη ομάδα με την οποία υπέγραψα ξανά και ξανά. Πριν από τον Παναθηναϊκό πήγαινα κάπου και μετά έφευγα. Έχω πολλές αναμνήσεις από την Αθήνα, εδώ γεννήθηκε ο γιος μου. Έζησα για χρόνια εδώ μαζί με τη γυναίκα και την κόρη μου. Περάσαμε πολλά με την ομάδα. Ήταν δύσκολο να πω αντίο. Δεν ήταν καθόλου εύκολο ούτε για εμένα, ούτε για την οικογένειά μου».

- Στο Βελιγράδι θα έχεις την ευκαιρία να είσαι ξανά ηγέτης, με δεδομένο άλλωστε πως θα είσαι και ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης της ομάδας σου. Νιώθεις πως είναι μια ευκαιρία να «αποδείξεις» πράγματα;

«Έχω μεγάλο κίνητρο γι' αυτή τη σεζόν. Όταν φεύγεις από μια ομάδα, όπως από τον Παναθηναϊκό, τα αφήνεις όλα. Φεύγεις από την ομάδα, στην οποία ήσουν για χρόνια. Υπάρχουν λόγοι πίσω από αυτή την απόφαση. Δεν είμαι σίγουρος ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι. Όμως, νιώθεις λίγο περίεργα, νιώθεις πως πρέπει να αποδείξεις ότι ακόμα ανήκεις στο κορυφαίο επίπεδο. Αυτό έπαιξε ρόλο στην απόφασή μου να πάω στον Ερυθρό Αστέρα. Κατάλαβα πως ήταν μια ομάδα που έχει φιλοδοξίες να πάρει τίτλους. Θέλει να είναι ανταγωνιστική και στην Euroleague. Ήθελα να μείνω στην Euroleague, χωρίς αμφιβολία. Στο τέλος της ημέρας, θα έχω την ευκαιρία να ελέγχω μόνος μου την τύχη μου. Αυτό είναι σημαντικό. Στον Παναθηναϊκό για πολλά χρόνια είχα έναν ρόλο. Ήμουν εκείνος που τους κρατούσε όλους ενωμένους, μιλούσε στα αποδυτήρια. Ήμουν η "φωνή" όλων των Αμερικανών. Τώρα δεν θα χρειάζεται να το κάνω αυτό, τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μπορώ να ασχοληθώ πιο πολύ με εμένα. Πάντα παίζω για την ομάδα, όμως αυτή τη φορά θα έχω την ευκαιρία να είμαι πιο επιθετικός από μόνος μου. Θα είναι σημαντικό για εμένα φέτος».

- Στα επτά χρόνια στον Παναθηναϊκό τα έζησες όλα. Πρωταθλήματα, Κύπελλα, λάθη, φιλίες, τσακωμοί, νίκες, ήττες, αποκλεισμοί, αντίπαλοι που δεν κατεβαίνουν στο δεύτερο ημίχρονο, πραγματικά θα μπορούσες να γράψεις ένα βιβλίο για όλα αυτά. Όμως, από το βιβλίο θα έλειπε ένα κεφάλαιο με τίτλο «Final Four». Ξέρω πως σε ενοχλούσε όλα αυτά τα χρόνια το γεγονός πως δεν φτάσατε ποτέ μέχρι το Final Four με τον Παναθηναϊκό. Είναι κάτι που σε κρατάει ακόμα ξύπνιο τα βράδια;

«Σίγουρα, σίγουρα. Η κατάκτηση της Euroleague είναι ένας από τους μεγαλύτερους στόχους μου. Θέλω έναν τίτλο στο υψηλότερο επίπεδο. Όλα αυτά τα χρόνια στον Παναθηναϊκό φτάναμε στα πλέι οφ, αλλά δεν μπορέσαμε να πάμε σε ένα Final Four. Κάποιες φορές αποκλειστήκαμε από τις ομάδες, που μετά πήραν την κούπα. Μας πόνεσε αυτό. Έχω παίξει σε πολλές ομάδες. Δουλεύαμε σκληρά, πιστεύω πως θα έπρεπε να πάμε στο Final Four, όμως ίσως κάποιοι άλλοι λόγοι μπορεί να μας κράτησαν μακριά. Ακόμα το σκέφτομαι. Θέλω να πετύχω αυτόν τον στόχο, πριν τελειώσει η καριέρα μου. Δυστυχώς δεν θα είναι με τον Παναθηναϊκό, όμως ελπίζω πως θα τα καταφέρω πριν αποσυρθείς».

Δεν κρύβομαι πίσω από ένα post ή μια συνέντευξη

- Αφού χώρισαν οι δρόμοι σου με τον Παναθηναϊκό δεν μίλησες ποτέ σε κάποιο ελληνικό Μέσο. Στην ουσία, σήμερα μιλάς για πρώτη φορά για το συγκεριμένο κεφάλαιο. Προς τι αυτή η σιωπή αυτούς τους μήνες;

«Δεν ένιωθα πως ήταν απαραίτητο τότε. Δεν ήξερα πού θα παίζω. Δεν ήμουν σίγουρος αν θα επιστρέψω στον Παναθηναϊκό. Έγιναν πολλά, στην προσωπική μου ζωή, με την οικογένειά μου. Μόλις αγόρασα ένα σπίτι στις ΗΠΑ. Ένιωσα πως υπήρξαν άλλα πράγματα, στα οποία ήθελα να συγκεντρωθώ. Για επτά χρόνια μιλούσα στα ελληνικά media. Δεν έχω τίποτα εναντίον τους, όμως δεν είχα τι να πω. Δεν πίστευα πως μια απλή συνέντευξη ή ένα σκέτο post στα social media θα ήταν δίκαιο. Πέρασα επτά χρόνια εδώ. Πίστεψα και πιστεύω πως το πραγματικό "αντίο" μου θα είναι όταν αντιμετωπίσω τον Παναθηναϊκό για πρώτη φορά ως αντίπαλος στην Αθήνα, με τη φανέλα άλλης ομάδας. Θα δουν το πρόσωπό μου, τα μάτια μου. Θα καταλάβουν πως αυτός είμαι στα αλήθεια. Δεν κρύβομαι πίσω από ένα post ή μια συνέντευξη. Δεν είμαι έτσι. Γι' αυτό δεν παραχώρησα άλλες συνεντεύξεις. Ήταν μια περίοδος γεμάτη συναισθήματα, όταν έμαθα πως δεν θα γυρίσω στον Παναθηναϊκό. Ήθελα χρόνο για τον εαυτό μου».

- Η περσινή σεζόν, όπως λέγαμε και σε μία πρόσφατη συνέντευξη με τον Νικ Καλάθη, ήταν σαν τρενάκι του λούνα παρκ. Τα πράγματα διορθώθηκαν με τον Ρικ Πιτίνο. Πόσο «κακό» σας έκανε τελικά ο αποκλεισμός στη σειρά με τη Ρεάλ Μαδρίτης;

«Ήταν χειρότερα τα πράγματα πριν μπούμε στα πλέι οφ. Ο αποκλεισμός από τη Ρεάλ ήταν ένα άλλο κεφάλαιο. Έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν περίμενε να μπούμε στα πλέι οφ. Κανείς δεν περίμενε να κερδίσουμε τη Ρεάλ. Πονάει όταν χάνεις, θέλαμε να πάρουμε τη σειρά. Δουλέψαμε σκληρά για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο και να μπούμε στα πλέι οφ. Κερδίσαμε επτά από τα τελευταία οκτώ ματς στη regular season και εκείνο που χάσαμε ήταν με το buzzer beater του Ρούντι. Το έχω σκεφτεί ξανά. Αν έχανε ο Ρούντι εκείνο το σουτ, μπορεί να παίζαμε με την ΤΣΣΚΑ στα πλέι οφ. Είναι μια ομάδα που είχαμε κερδίσει δύο φορές μέσα στη σεζόν και πιστεύω πως μας ταίριαζε καλύτερα. Μπορεί να πηγαίναμε στο Final Four, δεν ξέρω. Αυτό ανήκει στο παρελθόν πια. Η σεζόν ήταν πιο επίπονη, σε σχέση με τον αποκλεισμό στα πλέι οφ».

- Πιστεύεις ότι όσα έγιναν στο τελευταίο τρίλεπτο του Game 1 στην Μαδρίτη, όταν δεν κρατήσατε την υπέρ σας διαφορά, ήταν μία από τις μεγαλύτερες χαμένες ευκαιρίες για το Final Four, όσο καιρό ήσουν παίκτης του Παναθηναϊκού;

«Δεν μπορέσαμε να βάλουμε σουτ στο τέλος, χάσαμε πολλές ευκαιρίες. Έτσι είναι το μπάσκετ στα πλέι οφ, στο υψηλότερο επίπεδο. Στα πλέι οφ όταν έχεις την ευκαιρία να κερδίσεις, κερδίζεις. Δεν θα είναι όλα τα ματς ίδια. Μπορεί να έχεις ένα ματς που τα βάζεις όλα ή τα χάνεις όλα. Όμως, όταν έχεις την ευκαιρία να πάρεις την νίκη, την παίρνεις. Η ευκαιρία δεν θα έρθει ξανά. Αν κερδίζαμε στο Game 1, θα είχαμε άλλη μία ευκαιρία με Game 4, μετά τις ήττες στο δεύτερο και το τρίτο παιχνίδι. Κάποιες φορές ένιωσα πως το αξίζαμε περισσότερο από άλλες ομάδες. Δουλέψαμε πραγματικά πάρα πολύ σκληρά. Η τύχη έχει να κάνει με την προετοιμασία που κάνεις, για να είσαι έτοιμος όταν έρχεται η ευκαιρία. Στα πλέι οφ το θέμα είναι η πειθαρχία. Οι πιο πετυχημένες ομάδες είναι αυτές που μένουν στο πλάνο τους και ακούν τον προπονητή τους. Είναι μια σειρά αγώνων, δεν μπορείς να εκπλήξεις τον αντίπαλό σου. Το θέμα είναι να εκτελέσεις σωστά το πλάνο και να κάνεις αυτό που πρέπει. Γι' αυτό οι ομάδες του Ομπράντοβιτς είναι τόσο καλές, είναι πειθαρχημένες. Το ίδιο ισχύει και για τον Ιτούδη. Δεν μπορείς να τους κερδίσεις κατά τύχη. Για να πάρεις την νίκη, πρέπει να επικρατήσεις σε όλους τους τομείς. Στο τελευταίο τρίλεπτο με τη Ρεάλ χάσαμε ευκαιρίες. Όταν μπορείς να κερδίσεις, κερδίζεις. Στα πλέι οφ δεν χάνεις τέτοιες ευκαιρίες. Δείτε τον Λεμπρόν στην τελευταία του χρονιά στο Κλίβελαντ. Ηττήθηκαν από το Γκόλντεν Στέιτ στο Game 1. Όλοι κατηγόρησαν τον Τζέι Αρ Σμιθ, που δεν έδωσε πάσα ή δεν ζήτησε τάιμ άουτ. Όμως, πιο πριν ο Τζορτζ Χιλ είχε χάσει βολές, ο Λεμπρόν είχε 50 πόντους. Αν είχαν πάρει το πρώτο ματς, θα άλλαζε όλη η νοοτροπία τους. Ηττήθηκαν, τέλος, χάθηκε η σειρά. Γι' αυτό σου λέω, όταν μπορείς να νικήσεις, το κάνεις. Αυτό είναι απλό. Χάσαμε πολλές τέτοιες ευκαιρίες εδώ. Παίξαμε με τη Φενέρμπαχτσε, ήμασταν στο +16 και τελικά ηττηθήκαμε σχεδόν με 16 πόντους. Έλα τώρα... Σε εκείνη τη σεζόν είχαμε χάσει νομίζω μέχρι τότε μόνο ένα εντός έδρας παιχνίδι στην Euroleague. Είναι δύσκολο. Στα πλέι οφ πρέπει να κερδίζεις. Όταν δεν το κάνεις, θα γυρίσει εναντίον σου». 

- Ανέφερες τη σειρά με τη Φενέρμπαχτσε το 2017. Πώς βλέπεις εκείνη την ιστορία με το πούλμαν σήμερα, ύστερα από δύο χρόνια;

«Είναι αυτό που είναι. Δεν μπορώ να πω κάτι. Ήμουν απογοητευμένος, που αυτό ήταν το αποτέλεσμα της ήττας μας. Η Φενέρμπαχτσε πήρε την Euroleague εκείνη τη χρονιά, είχε καλή ομάδα. Έπαιζε ο Μπογκντάνοβιτς, που τώρα πήγε στο ΝΒΑ και είδατε τι έκανε στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ήταν απίστευτος. Είχαν τον Ούντοχ και τον Βέσελι μαζί. Είχαν τον Σλούκα, αλλά άστο αυτό... Είχαν τον Κάλινιτς, που σούταρε με 18% όλη τη σεζόν και πήγαμε στη σειρά των πλέι οφ και είχα 60%. Έλα τώρα, δεν υπάρχει πλάνο για να το προβλέψεις αυτό. Η Φενέρμπαχτσε έπαιξε εξαιρετικό μπάσκετ. Χάσαμε και επιστρέψαμε στην Αθήνα με πούλμαν; Εκείνη τη χρονιά εγώ ερχόμουν από τραυματισμό. Είχα χτυπήσει σε ένα ματς, όταν πάλευα με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Θεωρητικά θα έμενα εκτός για έξι μήνες. Κατάφερα να επιστρέψω στους τέσσερις. Αναγκάστηκα να επιστρέψω με το πούλμαν και αυτό με νευρίασε. Όμως, είναι αυτό που είναι. Τι μπορώ να κάνω, τι να πω;».

 

Περίμενα ότι θα επιστρέψω, ήταν έκπληξη αυτό που έγινε

- Πάμε πάλι στη συζήτηση για το καλοκαίρι του 2019. Ο Παναθηναϊκός άλλαξε όλους τους ξένους παίκτες του, πλην του ΝτεΣόν Τόμας. Περίμενες να ανήκεις σε αυτό το γκρουπ των ξένων παικτών που θα αποχωρήσουν από την ομάδα;

«Περίμενα ότι θα επιστρέψω, σίγουρα. Είχα ένα σπίτι εδώ, ζούσα για πέντε χρόνια στο ίδιο σπίτι στην Ελλάδα. Δεν σκόπευα να μετακομίσω και να αλλάξουν όλα. Δεν ήξερα πού θα πάω, δεν σκεφτόμουν κάτι τέτοιο. Κοίτα, ξέρω πως η προηγούμενη σεζόν δεν ήταν η καλύτερή μου. Ως άνδρας βλέπω τον καθρέφτη και λέω ότι δεν έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Όμως, δεν περίμενα πως δεν θα επιστρέψω. Ήμουν τόσα χρόνια στον Παναθηναϊκό. Ξέρουν τι παίκτης και τι άνθρωπος είμαι. Όσοι ανήκετε στα media με βλέπετε όταν παίζω, δεν με ξέρετε προσωπικά, όπως με ξέρουν οι άνθρωποι και η διοίκηση του Παναθηναϊκού. Τους έβλεπα κάθε μέρα, μιλούσαμε. Ήταν μια έκπληξη αυτό που έγινε. Αυτό είναι όμως. Είναι η απόφασή τους, η επιλογή τους, δεν μπορώ να την αλλάξω. Πολλοί μου έλεγαν: "Γιατί έφυγες από τον Παναθηναϊκό;", "Γιατί πήγες εκεί;", "Γύρνα στην ομάδα", "Γιατί πήγες εκεί για τα χρήματα;". Δεν ήταν απόφασή μου. Δεν ήταν απόφασή μου να φύγω από τον Παναθηναϊκό. Ο Παναθηναϊκός δεν με ήθελε. Αν με ήθελε, θα ήμουν εκεί. Δεν μπορώ να το ελέγξω αυτό. Μια άλλη ομάδα με ήθελε, μου έδωσε χρήματα και πήγα εκεί. Έτσι είναι η ζωή ενός παίκτη. Ακόμα και στις δουλειές. Υπογράφεις ένα συμβόλαιο στη δουλειά σου για κάποια χρόνια. Μπορεί να υπογράψεις κάπου αλλού μετά και να πας σε άλλη χώρα. Έτσι είναι η ζωή. Πολλές φορές δεν είναι απόφαση του παίκτη. Απόφαση του παίκτη είναι όταν έχεις τρεις ή τέσσερις ομάδες που σε θέλουν. Όμως, σε τελική ανάλυση, η απόφαση δεν είναι δική σου, γιατί δεν ξέρεις ποιος σε θέλει. Δεν μπορείς να πεις: "Θέλω να μείνω εδώ". Όχι. Αν η ομάδα δεν σε θέλει, δεν θα σε πληρώσει. Δεν θα σε κρατήσει».

Με τον Πεδουλάκη στον πάγκο θα είχαμε πάρει άλλες δύο Euroleague

- Όταν έμαθες πως ο Αργύρης Πεδουλάκης θα επιστρέψει στην ομάδα, πίστεψες ότι θα συνεχίσεις στον Παναθηναϊκό μαζί του;

«Μέσα στη σεζόν με τον Πιτίνο είχα καταλάβει πως δεν θα επέστρεφα. Δεν ήταν κάτι που ανακάλυψα μετά το φινάλε της χρονιάς. Το τελευταίο ματς των τελικών ήταν και το τελευταίο που φορούσα τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Το ήξερα. Πριν από εκείνο το παιχνίδι δεν είχε ανακοινωθεί η πρόσληψη του Πεδουλάκη. Η διοίκηση προσπαθούσε να κρατήσει τον Πιτίνο. Όταν έμαθα πως επιστρέφει ο Πεδουλάκης, χάρηκα για εκείνον. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Ο Πεδουλάκης ήρθε για την τρίτη θητεία του. Ήταν ο προπονητής που με έφερε στον Παναθηναϊκό. Με άλλαξε ως παίκτη, μου άνοιξε το μυαλό. Με βοήθησε σε πολλούς τομείς. Δεν συμφώνησα με τον τρόπο που έφυγε. Ήταν ένας εξαιρετικός προπονητής.

Νιώθω πως αν ήταν ο προπονητής μας από την αρχή της σεζόν τα πρώτα δύο χρόνια, αν κρατούσαμε όλα τα μέλη εκείνης της ομάδας ή ακόμα και με τις ομάδες που είχαμε μετά, έπειτα από εκείνον, αν αυτός βρισκόταν στον πάγκο, θα είχαμε σίγουρα δύο τίτλους της Euroleague σήμερα. Έτσι νιώθω. Την πρώτη χρονιά που ήμουν εδώ θα μπορούσαμε να πάρουμε και τον πρώτο μου τίτλο στην Euroleague. Ηττηθήκαμε από την Μπαρτσελόνα. Μετά κερδίσαμε τον Ολυμπιακό με 3-0 στο πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός νίκησε τη Ρεάλ, την οποία είχαμε νικήσει και εμείς εκείνη τη σεζόν. Είχαμε κερδίσει κάθε ομάδα που είχε φτάσει μέχρι τα πλέι οφ εκείνη τη σεζόν. Τη σεζόν 2012-2013 νιώθω πως θα μπορούσα να πάρω τον πρώτο μου τίτλο στην Euroleague, είχαμε την ευκαιρία να φτάσουμε στο Final Four. Δεν τα καταφέραμε. Μετά έφυγε ο Πεδουλάκης όχι επειδή χάναμε, αλλά επειδή δεν βάζαμε πολλούς πόντους. Δεν ήταν συναρπαστικό το μπάσκετ μας. Βάζαμε 60 πόντους και μας έλεγαν πως δεν αρέσει στον κόσμο. Ξέρεις, είχαμε την καλύτερη αμυντική ομάδα της Ευρώπης. Ο Αλβέρτης ανέλαβε στη συνέχεια, πήγαμε στο Game 5 με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και πήραμε και το πρωτάθλημα. Είχαμε καλή ομάδα, έπρεπε να της δοθεί μια ευκαιρία. Η Φενέρμπαχτσε δεν πήγε μέσα σε ένα βράδυ στο Final Four. Ήταν σκληρή πρώτη απομάκρυνση του κόουτς Πεδουλάκη. Τη δεύτερη φορά, μετά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, η έξοδός του ήταν πραγματικά δύσκολη, ύστερα από όσα είχαν γίνει πριν από το παιχνίδι. Ήταν πολύ σκληρό για εκείνον, αλλά και για εμένα. Ξέρω πως δεν το άξιζε. Ενδιαφερόταν για την ομάδα, σεβόταν την ελληνική κουλτούρα. Είναι έξυπνος. Καταλαβαίνει τα πάντα». 

- Τι εννοείς «όσα είχαν γίνει πριν από το ντέρμπι»; Αναφέρεσαι στον τραυματισμό του Μάικ Τζέιμς;

«Ναι, ναι με όλα αυτά. Το έκαναν να μοιάζει με λάθος του Πεδουλάκη. Δεν έφταιγε εκείνος. Κατάφερε να συνθέσει μια ομάδα που μπορεί να είναι πραγματικά καλή, που μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Πήραμε το πρωτάθλημα και εκείνη τη χρονιά, πήγαμε στα πλέι οφ της Euroleague, όμως χάσαμε και πάλι. Ήταν η χρονιά της σειράς με τη Φενέρμπαχτσε. Είχαμε καλή ομάδα. Ο Πεδουλάκης έστησε μια καλή ομάδα. Θεώρησα πως του αξίζει να είναι εκεί, για να τη διαχειριστεί. Τώρα επέστρεψε. Ελπίζω να είναι δυνατός και να τελειώσει τη σεζόν. Είναι δύσκολο να είσαι στη θέση του. Φαντάζεσαι να επιστρέφεις στην ίδια δουλειά τρεις φορές; Δεν έχουμε μιλήσει γι' αυτό, λέω μόνο όσα σκέφτομαι. Όμως, είμαι χαρούμενος που έχει και πάλι δουλειά σε αυτό το επίπεδο. Το αξίζει, είναι σπουδαίος προπονητής. Του εύχομαι τα καλύτερα». 

- Μίλησες με τον κόουτς Πεδουλάκη ή τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού; 

«Όχι». 

Δεν μίλησα με κανέναν από τον Παναθηναϊκό μέσα στο καλοκαίρι

- Δεν υπήρξε καμία συνομιλία; Ξέρεις, η προφανής ερώτηση θα ήταν αν υπήρξε κάποια οικονομική απόσταση ή κάποια διαφωνία για τον ρόλο σου. Όμως, δεν μιλήσατε καθόλου;

«Όχι. Κανένας δεν με κάλεσε, κανένας δεν μου είπε κάτι. Ο Γιαννακόπουλος δεν με πήρε, ο Μάνος δεν με πήρε, ο Πεδουλάκης δεν με πήρε. Κανένας από την ομάδα δεν μου είπε κάτι. Δεν με ενημέρωσαν πως δεν θα επιστρέψω, αρχικά μάθαινα τις προθέσεις από το διαδίκτυο. Αρκετό καιρό μετά το τέλος του πρωταθλήματος, υπήρξε μία επαφή με τον ατζέντη μου, στην οπόια ήταν σαφές πώς δεν ήμουν στα πλάνα της ομάδας και πως πρέπει να κινηθούμε προς μια νέα κατεύθυνση. Όπως σου είπα, ήθελα να πάω στο σπίτι μου και να αφήσω τα πράγματά μου εδώ. Δεν σκόπευα να φύγω. Δεν ήμουν προετοιμασμένος γι' αυτό. Δεν σκεφτόμουν πως δεν θα γυρίσω, για πολλούς λόγους. Όχι μόνο για το μπάσκετ. Είχα αρχίσει να σκέφτομαι πως η Αθήνα είναι το σπίτι μου. Είναι μια απίστευτη πόλη. Δεν ήμουν προετοιμασμένος. Κανένας δεν με πήρε να μου πει: "Τζέιμς, σκεφτόμαστε να μην συνεχίσουμε μαζί. Θα κινηθούμε προς μια άλλη κατεύθυνση". Δεν υπήρξε ένα τηλεφώνημα από ανθρώπους που έβλεπα κάθε μέρα επί 7 χρόνια. Ήταν δύσκολο για εμένα ότι μάθαινα τις προθέσεις από το διαδίκτυο. Ήμουν στην ομάδα επτά χρόνια, η ομάδα υπέγραφε νέους παίκτες στη θέση μου και δεν με είχε καλέσει κανείς να μου πεί πώς δεν ήμουν στα πλάνα. Ουσιαστικα έφυγα σα να ήμουν στην ομάδας για έναν χρόνο».

- Όλα αυτά τα χρόνια δημιούργησες φιλικές σχέσεις και με παίκτες του Παναθηναϊκού. Μιλήσατε το καλοκαίρι; Εκείνοι περίμεναν ότι θα φύγεις; Για παράδειγμα, ο Νικ ως αρχηγός τι σου είπε;

«Όχι. Δεν μιλήσαμε. Μέσα στη χρονιά όλοι έλεγαν για την επόμενη σεζόν. Εγώ έλεγα: "Δεν έχω συμβόλαιο για την επόμενη σεζόν. Δεν μπορώ να μιλήσω για την επόμενη χρονιά, όσο δεν έχω συμβόλαιο". Όμως, ακόμα και αυτές οι συζητήσεις ήταν του στυλ: "Του χρόνου θα είμαστε έτσι ή αλλίως...". Με έκαναν να πιστέψω πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην γυρίσω. Όμως, δεν μίλησα με κανέναν από την ομάδα». 

- Σε ενόχλησε αυτό; Τους παίκτες τους βλέπεις κάθε μέρα, προπονείσαι μαζί τους, κάποιους τους αποκαλείς «αδέλφια» σου. 

«Στο τέλος της ημέρας μιλάμε για μια δουλειά. Δεν χρειάζεται να αρέσει ο ένας στον άλλον, αλλά πρέπει όλοι να τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους. Όλοι έχουμε τον ίδιο στόχο. Περνάς περισσότερο χρόνο με τους συμπαίκτες σου, παρά με την οικογένειά σου. Είμαστε μαζί κάθε μέρα, προπονούμαστε, ταξιδεύουμε. Δεν είμαστε με στα σπίτια μας συνέχεια, είμαστε μαζί. Πάντα κάθομαι και σκέφτομαι ποιος ανήκει στην οικογένειά μου. Πάμε στον πόλεμο κάθε φορά που βγαίνουμε στο παρκέ. Είμαστε πέντε παίκτες στο παρκέ και τους καλύπτω όλους, είτε μιλάμε για έναν τσακωμό, είτε για οτιδήποτε. Αμυντικά, αν κάνει κάποιος ένα λάθος, είμαι εκεί για να τον καλύψω. Θέλω να κάνει και ο άλλος το ίδιο για εμένα. Έτσι σκέφτομαι ως παίκτης και ως άνθρωπος. Είτε σε συμπαθώ, είτε όχι, όταν είμαστε μαζί στο παρκέ, είσαι ο αδελφός μου, σε καλύπτω. Έτσι νιώθω, έτσι το βλέπω. Από την άλλη, επειδή παίζουμε μαζί δεν σημαίνει πως είμαστε κολλητοί φίλοι. Δεν σημαίνει πως θα σε καλέσω το καλοκαίρι να συναντηθούμε».

- Όπως για παράδειγμα κάνεις με τον Στεφάν Λάσμε ή με τον Φιλ Γκος...

«Ναι, με εκείνους είναι διαφορετικά. Εκείνοι είναι αδέλφια μου. Μεγάλωσα μαζί τους. Τον Λάσμε τον ήξερα πριν από τον Παναθηναϊκό. Μεγαλώσαμε μαζί, ωριμάσαμε μαζί. Καταλάβαμε πως σκεφτόμαστε το ίδιο. Δεν έχεις αυτό το δέσιμο με όλους. Όσο σκληρά και να προσπαθήσεις. Οι άνθρωποι διαφέρουν. Είναι κάπως αστείο, γιατί πολλές φορές δεν είμαι τόσο δεμένος με τους Αμερικανούς, που παίζουν σε μια ομάδα, αλλά με τους γηγενείς, για παράδειγμα με τους Έλληνες ή με τους Σέρβους. Όσοι είχα τις καλύτερες σχέσεις πιθανότατα δεν ήταν Αμερικανοί. Αυτός ήταν άλλος ένας λόγος, που πάντα με θεωρούσαν το "πιστόλι της κόλλας". Τους έφερνα όλους μαζί. Όταν κάποιος άλλος έλεγε να βγούμε όλοι μαζί για φαγητό ως ομάδα, μπορεί να μην έρχονταν όλοι. Εγώ τα είχα καλά και με τους Αμερικανούς και με τους γηγενείς στην καριέρα μου. Είχα αυτή την ικανότητα, σε όλες τις ομάδες που βρέθηκα. Υπήρξαν φορές που καλούσα την ομάδα και δεν πίστευα ότι θα έρθουν όλοι. Όμως, έρχονταν όλοι στο σπίτι μου για Χριστούγεννα ή για την Ημέρα των Ευχαριστιών ή για κάποια άλλη γιορτή. Είναι κάπως τρελό αυτό, αλλά κατάφερνα να το κάνω. Δεν είχα τόσο στενή σχέση με όλους. Είναι σπάνιο να θεωρήσω κάποιον οικογένειά μου ή φίλο για όλη μου τη ζωή. Σου ξαναλέω, δεν μίλησα με κάποιον από την ομάδα. Ακόμα μιλάω με τον Φώτση. Επίσης, με τον Διαμαντίδη στέλνουμε μηνύματα κάθε τόσο. Μιλάω περισσότερο μαζί τους, παρά με κάποιον από την ομάδα τώρα».

- Ο Παναθηναϊκός είχε αυτό το «πρόβλημα» στα αποδυτήριά του στο παρελθόν, με τους Έλληνες και τους ξένους. Ο Ιβάνοβιτς το έλυσε;

«Δεν ήταν ακριβώς πρόβλημα. Ο Ιβάνοβιτς το προσπάθησε. Δεν ήταν πρόβλημα, ήταν κάτι που λειτουργούσε. Δεν ξέρω πώς, αλλά λειτουργούσε. Είχαμε δύο διαφορετικά αποδυτήρια. Στην μία πλευρά ήταν οι Έλληνες και στην άλλη οι ξένοι». 

- Και ο Παπαγιάννης ήταν κάποιες φορές στην... μέση, γιατί σε έβλεπε ως δάσκαλό του;

«Δεν ήμουν ο δάσκαλός του. Ο Παπαγιάννης είναι ο μικρός μου αδελφός. Με θαύμαζε. Ξέρεις, είναι και πολύ ψηλός. Δεν είναι ότι του έλεγα: "Έλα στην αγκαλιά μου και πάμε". Με τον Παπαγιάννη ήταν αλλιώς τα πράγματα. Σου είπα, δεν δένομαι με όλους. Όμως, με τον Παπαγιάννη μέναμε μαζί στα ταξίδια. Υπήρχε ενέργεια μεταξύ μας, είχαμε κάνει το "κλικ"». 

- Μου έλεγες πως ο Ιβάνοβιτς προσπάθησε να λύσει αυτό το θέμα...

«Το προσπάθησε, ναι. Είπε να έχουμε ένα δωμάτιο για τις οικογένειές μας, για να πηγαίνουν εκεί μετά τους αγώνες και να μην περιμένουν όρθιες στον διάδρομο, μαζί με τον κόσμο. Ο Ιβάνοβιτς ήταν ένας δύσκολος προπονητής, αλλά τρομερός άνθρωπος, ένας τζέντλεμαν. Τον σέβομαι πάρα πολύ. Όταν μπήκε για πρώτη φορά στα αποδυτήρια είπε: "Πρέπει να διαλύσουμε αυτόν τον τοίχο. Τι κάνουμε εδώ;". Ήθελε τα αποδυτήρια ενωμένα. Υπήρξε ένας τοίχος, που τα χώριζε στα δύο. Από την άλλη, η ομάδα πήρε έξι ευρωπαϊκούς τίτλους έτσι. Γι' αυτό και δεν το θεωρώ πρόβλημα. Ψυχολογικά, έλεγες πως η ομάδα ήταν χωρισμένη. Όμως, δεν ήμασταν χωρισμένοι. Τα αποδυτήρια ήταν, με αυτόν τον τρόπο. Στην ουσία, δεν υπήρξε ποτέ διαχωρισμός, δεν υπήρξε κάποια διάκριση». 

Φίλε, ποτέ δεν ήμουν "5", όμως μπορούσα να ανταπεξέλθω σε αυτό το ρόλο

- Παραδέχθηκες ότι κοίταξες στον καθρέφτη και είπες στον εαυτό σου πως η περσινή σεζόν δεν ήταν η καλύτερή σου. - Αν μπαίναμε στην μηχανή του χρόνου και επιστρέφαμε στον Σεπτέμβρη του 2018, τι θα έκανες εσύ διαφορετικά, ώστε να γραφτεί με άλλον τρόπο η περσινή ιστορία και εν τέλει να συνεχίσεις στα «πράσινα»;

«Δεν θα ένιωθα ξανά πως η θέση μου μου έχει ήδη δοθεί. Το ένιωσα, σίγουρα. Ήμουν έξι χρόνια σε μια ομάδα. Μπαίνοντας στην έβδομη σεζόν πίστευα πως αυτή θα ήταν η χρονιά μου, πως όλα θα μου έρθουν εύκολα. Έπαιξα για δύο χρόνια δίπλα στον Κρις Σίνγκλετον και ήταν μια δύσκολη κατάσταση για εμένα. Μην με παρεξηγήσετε, ο Κρις είναι αδελφός μου. Δεν θα μιλήσω ποτέ αρνητικά για εκείνον. Όμως, πριν έρθει ο Κρις έπαιζα στο "4". Ήρθαν ένα το καλοκαίρι ο Κρις και ο Μπουρούσης. Έπαιζα εγώ στο "4" και ο Κρις με τον Μπουρούση στο "5". Τραυματίστηκα και όταν επέστρεψα ο Κρις ήταν στο "4" και έπρεπε να πάω εγώ στο "5", γιατί ο Μπουρούσης ήθελε να είναι έξω από τη ρακέτα και να σουτάρει τρίποντα. Κανείς δεν έπαιζε pick 'n roll. Έπρεπε να είμαστε πιο δυνατοί και στην άμυνα. Μπορούσα να παίξω άμυνα στο pick 'n roll, να βοηθήσω στις και να συνεργαστώ με άλεϊ ουπ πάσες με τον Νικ και νόμιζαν πως είμαι "5άρι".

Φίλε, ποτέ δεν ήμουν "5". Όμως, μπορούσα να ανταπεξέλθω σε αυτό το ρόλο. Ήταν δύσκολο για εμένα, αλλά το έκανα. Τα κατάφερα. Μπαίνοντας στην έβδομη σεζόν, λοιπόν, με τον Κρις να έχει φύγει, φέραμε τον ΝτεΣόν Τόμας. Στην Μακάμπι έπαιξε στο "3", στην Εφές έπαιξε στο "3", στην Μπαρτσελόνα έπαιξε στο "3". Δεν ήταν "4άρι". Είχαμε τον Μήτογλου, ο οποίος είναι πιο νέος και ανερχόμενος. Ένιωσα πως αυτή είναι η θέση μου, η στιγμή μου. Φέραμε και τον Λάσμε πίσω. Ο Λάσμε θα έπαιζε στο "5", ο Βουγιούκας θα έπαιζε στο "5", ο Παπαγιάννης θα έπαιζε στο "5". Γιατί να παίζω και εγώ στο "5"; Στο μυαλό μου είχα την εντύπωση πως αυτή θα είναι η στιγμή μου, ώστε να είμαι ξανά ο εαυτός μου». 

- Είπες ότι θεώρησες κάποια πράγματα δεδομένα. Υπήρξαν μέρες που δεν ήσουν στο 100% σου;

«Ναι, υπήρξαν αυτές οι φορές. Άρχισα να αμφισβητώ τον εαυτό μου, δεν ήμουν καλά ψυχολογικά. Πέρυσι το καλοκαίρι δούλευα για να είμαι έτοιμος να παίξω στο "4". Χαιρόμουν που θα επιστρέψω στη θέση μου, χαιρόμουν που γύρισε ο Λάσμε.».

- Το συζήτησες αυτό με τον Τσάβι Πασκουάλ;

«Συζήτησα πολλά με τον Τσάβι, όμως όχι το συγκεκριμένο θέμα».

- Γιατί;

«Γιατί εκείνος ήταν ο προπονητής και εγώ ο παίκτης. Κάποιες φορές πρέπει να αφήσεις τον προπονητή να κάνει τη δουλειά του και εσύ να κάνεις τη δική σου. Οι συζητήσεις που είχα με τον Τσάβι δεν είχαν να κάνουν με τη θέση μου. Γνώριζα πως για όσο είμαι στο παρκέ θα μπορώ να βοηθάω την ομάδα. Ωστόσο, με απασχολούσε αρκετά όλο αυτό. Ψυχολογικά ήμουν άνω - κάτω. Δεν ήξερα τι έγινε. "Τι συνέβη; Πήραμε τόσους παίκτες. Έπρεπε να είναι το σόου το δικό μου με τον Νικ. Ο Νικ στον άσο, ο Στεφάν επέστρεψε. Γιατί να παίζω εγώ στη θέση του σέντερ;", σκεφτόμουν. Δεν το περίμενα. Νόμιζα πως αυτό θα μου δοθεί. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο λάθος μου. Έπρεπε να βγω έξω και να πάω να το πάρω». 

- Θυμάμαι μια στιγμή από την περσινή σεζόν, που τότε μου είχε κάνει εντύπωση και τώρα την καταλαβαίνω. Ο ΝτεΣόν Τόμας δεν αγωνίστηκε στο ματς με την Γκραν Κανάρια. Στο «Ελ. Βενιζέλος», λίγο πριν αναχωρήσουμε και εμείς μαζί με την αποστολή για τα Κανάρια Νησιά, σε είχαμε ρωτήσει αν μπορείς να καλύψεις στο κενό του στη θέση «4». Τα μάτια σου είχαν πάρει... φωτιά. Δεν ήθελες να γίνεις επιθετικός μαζί μας, αλλά απάντησες σχεδόν αυτόματα: «Αυτή είναι η θέση μου»...

«Μα αυτή είναι. Δεν είμαι "5", φίλε. Μπορώ να παίξω στο "5"».

- Στον Ερυθρό Αστέρα θα παίζεις στο «4» υπό τις οδηγίες του Μίλαν Τόμιτς;

«Με τον Τόμιτς είναι διαφορικό. Αλλά θα σου πω κάτι. Αυτό είναι που με ενοχλεί πιο πολύ. Λόγω του ρόλου μου στον Παναθηναϊκό, τώρα όλοι με βλέπουν έτσι. Δεν είμαι εγώ αυτός. Είμαι πολύ ευέλικτος. Παίζω στο "4". Παίζω και στο "5", ως undersized ψηλός. Πέρυσι παίξαμε με την Μπαρτσελόνα. Ο Κέβιν Σεραφέν μου έκοψε τον κ@λο. Όμως, είναι πραγματικό "5άρι". Εγώ δεν είμαι. Είναι τεράστιος. Τι μπορούσα να κάνω; Ο Μιλουτίνοφ είχε 18 πόντους και 18 ριμπάουντ εναντίον μας στην έδρα του Ολυμπιακού. Είναι πραγματικό "5άρι", ήταν κυρίαρχος. Τι να πω; Ο Γκουντάιτις από την Αρμάνι είχε ένα μεγάλο double-double όταν χάσαμε στην Αθήνα. Είναι πραγματικό "5άρι". Παίζοντας απέναντι σε αυτούς τους παίκτες ήμουν ΟΚ για πέντε - έξι λεπτά, ως εκεί. Η φυσική μου θέση είναι το "4". Ήμουν στην ίδια ομάδα με τον Στεφάν. Εκείνος ήταν το "5" και εγώ το "4". Όταν ήταν ο Μπατίστ εδώ, εγώ ήμουν το "4" και εκείνος το "5". Όταν είχαμε τον Τζόρτζεβιτς προπονητή, στο "5" ήταν ο Ραντούλιτσα, ο Κούζμιτς και ο Παπαγιάννης, εγώ ήμουν το "4". Δεν περίμενα να παίξω σε αυτή τη θέση όλη τη χρονιά. Και μετά όλοι έλεγαν πως θέλουμε σέντερ. ». 

- Σε ενοχλεί σήμερα που δεν μίλησες ποτέ γι' αυτό το θέμα με τον Πασκουάλ; Σε ρωτάω γιατί μου λες πως αυτή η αλλαγή έκανε τη διαφορά συνολικά στην καριέρα σου, αφού τώρα ο κόουτς Τόμιτς ή άλλοι προπονητές/ παίκτες/ φίλαθλοι σε βλέπουν ως «5άρι».

«Όχι. Ό,τι έγινε, έγινε. Τι να συζητήσουμε; Το θέμα είναι πως με τον Τσάβι έγινε αυτό μια συγκεκριμένη στιγμή και μετά συνεχίστηκε. Παίζαμε με την Μπάμπεργκ εκτός έδρας. Ήταν το πρώτο του παιχνίδι, που νικήσαμε στο φινάλε. Σε εκείνο το ματς έπαιζα στο "4". Στο τέταρτο δεκάλεπτο, στα τελευταία λεπτά, η Μπάμπεργκ έκανε ένα σερί, με τον Μπουρούση στο "5" και τον Κρις στον πάγκο. Έμεναν περίπου τέσσερα λεπτά. Πήγα στον πάγκο και είπα στον Τσάβι: "Κόουτς, βάλε εμένα στο "5" και τον Κρις στο "4". Θα αλλάζουμε στα pick 'n roll, θα μαρκάρω καλύτερα". Δεν το λέω με κακία για τον Μπουρούση. Απλά, σε εκείνη τη στιγμή του αγώνα θεώρησα πως αυτό ήταν σημαντικό. Το είπα στον Τσάβι. Εκείνος τότε δεν ήξερε καλά την ομάδα, προσπαθούσε να την μάθει. Το δοκίμασε και τελικά κερδίσαμε. Είχα κάποια plays με τον Νικ, που ολοκληρώθηκαν με άλεϊ ουπ. Αμυντικά σταματήσαμε τους αντιπάλους μας και επιθετικά εκτελέσαμε το πλάνο μας. Ο Κρις έπαιξε πολύ καλά. Ένιωσα πως σε αυτές τις στιγμές, όταν το χρειάζεται η ομάδα, μπορώ να παίξω στο "5". Σε τέτοιες, κρίσιμες στιγμές. Στο φινάλε των αγώνων, 9/10 φορές αλλάζαμε στην άμυνα έτσι κι αλλιώς. Άρα θέλαμε να είμαστε πιο δυναμικοί. Οι περισσότεροι δεν παίζουν με ψηλούς σέντερ πια. Το παιχνίδι έχει αλλάξει κάπως. Είμαι μαθητής του παιχνιδιού. Όταν τελειώσω με το μπάσκετ ως παίκτης, θέλω να γίνω προπονητής. Κατά τη διάρκεια του αγώνα πάντα διαβάζω τον αντίπαλο, θέλω να δω πώς θα βρούμε ένα πλεονέκτημα και μιλάω με τους προπονητές μου. Είπα στον Τσάβι να το κάνουμε αυτό και εν τέλει νικήσαμε. Κατάλαβε πως όταν το χρειαζόταν, θα μπορούσε να με βάζει στο "5". Μπορώ να παίξω πάνω από το καλάθι, να είμαι αθλητικός, να κάνω τάπες, να αλλάξω στην άμυνα, να μαρκάρω αντίπαλους γκαρντ. Θα μπορούσα να μας βοηθήσω έτσι.

Μιλούσα με τον ατζέντη μου, τον Σπανό και μου έλεγε: "Δεν είναι τόσο κακό να παίζεις και στο "5". Έτσι θα είσαι περισσότερη ώρα στο παρκέ. Παίζεις 15 λεπτά στο "4" και πέντε - έξι λεπτά στο "5". Θα παίζεις περισσότερο". Αλλά, τελικά έπαιζα μόνο στο "5". Αυτό πείραξε το μυαλό μου. Μετά όλοι έλεγαν: "Δεν έχουμε ψηλούς". Αυτό γινόταν πέρυσι. "Δεν έχουμε ψηλούς, δεν έχουμε σέντερ". Όχι έχετε 7-footers στον πάγκο. Τον Ίαν Βουγιούκα, που μπορεί να παίξει και τον Γιώργο Παπαγιάννη, που είναι νέος, αλλά χρειάζεται να παίξει. Μπορούσε να συγκρουστεί με τον Μιλουτίνοφ, με τον Σεραφέν, με τον Γκουντάιτις. Με το μέγεθός του θα τους μάτσαρε καλύτερα από εμένα. Όμως, χρησιμοποιούσαν εμένα. Και μετά έλεγαν ότι δεν έχουμε ψηλούς. Εντάξει...».

- Ύστερα από όλα αυτά, κατηγορείς τον εαυτό σου που τελικά δεν μίλησες στον προπονητή σου στην αρχή της σεζόν;

«Καταλαβαίνω τι με ρωτάς. Όμως, ο Τσάβι έτσι κι αλλίως δεν ήταν τόσο "τρελαμένος" με την απόκτηση του Λάσμε. Οι συνεργάτες του και η διοίκηση του έλεγαν για το δίδυμο Γκιστ - Λάσμε. Ο Τσάβι δεν ήταν τόσο ενθουσιασμένος. Δεν ήξερε αν θα δουλέψει αυτό. Η ομάδα δεν αντέδρασε σωστά. Παίξαμε όλοι άσχημα, γι' αυτό και βρεθήκαμε σε αυτή τη θέση. Η ομάδα είναι μια αλυσίδα, όλοι οι κρίκοι έχουν τον ρόλο τους. Ο Πιτίνο έκανε ξανά δυνατή αυτή την αλυσίδα». 

Είπα στον Τσάβι πως παίζαμε σαν ομάδα του Eurocup

- Τι ακριβώς έγινε την περσινή σεζόν με τον Τσάβι Πασκουάλ και πήγαν τόσο στραβά τα πράγματα στο ξεκίνημα;

«Στην πρεμιέρα παίξαμε με την Μακάμπι. Νικήσαμε, αλλά δεν ήμασταν πειστικοί. Μετά νικήσαμε στο ελληνικό πρωτάθλημα και μετά πήγαμε στο Μόναχο. Έκανα ένα σημαντικό λάθος στο τέλος. Ο Λούσιτς γύρισε και έκλεψε την μπάλα. Σε ένα τέτοιο ματς έπρεπε να κερδίσουμε με 15 πόντους, όχι να χάσουμε. Δεν παίζαμε στο επίπεδο, που είχαμε χτιστεί να παίξουμε. Μετά είχαμε άλλο ένα παιχνίδι στο πρωτάθλημα και ξανά δεν κάναμε πειστική εμφάνιση. Ο Τσάβι αποφάσισε να κάνει ένα meeting με όλους τους παίκτες. Είχε κάτι να πει στον καθένα μας. Ο Τσάβι με ρώτησε αν συμβαίνει κάτι, αν θέλω να του πω κάτι. Του είπα: "Η προσωπική μου εικόνα για την ομάδα αυτή τη στιγμή είναι πως παίζουμε στο επίπεδο του Eurocup". Δεν ήμασταν πειστικοί με την Μακάμπι, στο είπα. Υποτίθεται χτιστήκαμε για να έχουμε την κορυφαία άμυνα στην Ευρώπη, με διαφορά. Είχαμε μέγεθος, αθλητικότητα. Χτιστήκαμε διαφορετικά, παίζαμε διαφορετικά, με ενοχλούσε. Του είπα: "Δεν μου αρέσει το πώς παίζουμε. Δεν μου αρέσει ότι δεν κυκλοφορούμε την μπάλα. Δεν μου αρέσει που στην άμυνα δεν καλύπτει ο ένας τον άλλον". Είναι πράγματα που βλέπω, μελετάω το μπάσκετ. Για έξι σεζόν, κάθε χρονιά τα είχαμε αυτά, είναι τα βασικά. Ήταν εκεί. Στα πρώτα τέσσερα ματς της περσινής σεζόν δεν τα κάναμε αυτά και το είπα στον Πασκουάλ. Δεν κατάλαβα γιατί παίζαμε έτσι. Η απάντησή του ήταν: "Έχουμε κάποιου παίκτες που δεν είναι 100% έτοιμοι, στην καλύτερη δυνατή κατάσταση αυτή τη στιγμή. Αυτό επηρεάζει όλη την ομάδα. Όμως, θέλω να συγκεντρωθείς στον εαυτό σου, στα ριμπάουντ και στην άμυνα. Θα κάνω εγώ τα υπόλοιπα. Είμαι ο προπονητής, είναι η δουλειά μου να τα λύσω. Συγκεντρώσου στον εαυτό σου. Αν παίξεις και εσύ καλά, θα παίξουν όλοι καλύτερα". Το κατάλαβα, συγκεντρώθηκα στον εαυτό μου. Αλλά και πάλι, ο ρόλος μου στην ομάδα ήταν τα ριμπάουντ και η άμυνα. Στην έβδομη σεζόν μου, που περίμενα να είναι η χρονιά μου, ο ρόλος μου ήταν να παίρνω ριμπάουντ και να παίζω άμυνα. Και μετά έλεγαν πως δεν έχουμε ψηλούς. Είχαμε, αλλά δεν τους χρησιμοποιούσαμε. Ήταν απογοητευτικό. Η σεζόν άρχισε να πηγαίνει όλο και χειρότερα. Το είχα συνειδητοποιήσει από τον Οκτώβριο, τότε έγινε αυτή η συζήτηση. Το είδα, το ένιωσα, το κατάλαβα. Δεν ήξερα γιατί γινόταν αυτό. Μετά, ξαφνικά, ήρθε ο Πιτίνο και βελτιωθήκαμε».

- Ο Πιτίνο σας είπε πως εσείς, οι παίκτες απολύσατε τον Πασκουάλ με τις εμφανίσεις σας. Συμφωνείς;

«Αυτό έγινε. Ο Τσάβι δεν απολύθηκε επειδή ήταν κακός προπονητής. Είναι εξαιρετικός προπονητής. Κατά κάποιον τρόπο τα παρατήσαμε εμείς με τον Τσάβι. Ως ομάδα, ήταν σαν να τα παρατάμε. Δεν ακολουθούσαμε άλλο τον Τσάβι».

- Γιατί συνέβη αυτό;

«Δεν ξέρω. Αλήθεια, δεν ξέρω. Όλα έχουν να κάνουν με την πειθαρχία. Ως προπονητής πρέπει να την επιβάλλεις από την αρχή. Αυτό είναι ένα κομμάτι της θέσης του προπονητή που δεν καταλαβαίνω ακόμα, το τι κάνεις όταν η ομάδα σου τα παρατάει και δεν σε ακολουθεί. Είναι κάτι που συμβαίνει σε πολλούς προπονητές. Είμαι σίγουρος πως κάθε προπονητής σε κάποια φάση της καριέρας του είχε μια ομάδα, που δεν ακολούθησε το πλάνο του. Δεν ξέρω τι κάνεις σε αυτές τις περιστάσεις. Ίσως έρχεται η στιγμή που λες: "Εντάξει, λοιπόν, η θητεία μου εδώ ολοκληρώθηκε". Ίσως αυτό έγινε με τη δική μου θητεία στον Παναθηναϊκό. Είναι δύσκολο να σου πω τι έγινε και γιατί έγινε. Όμως, έγινε. Το είδα, το ένιωσα, το ήξερα. Ήρθε ο Πιτίνο και το πρώτο που μας είπε ήταν: "Δεν έχουμε κακή ομάδα"». 

- Με συγχωρείς που σε διακόπτω. Πριν φτάσουμε στην έλευση του Πιτίνο, οι φωνές του Γιαννακόπουλου στο ΟΑΚΑ και το «διαζύγιο» με τον Πασκουάλ ήταν μια στιγμή που σε έκαναν να νιώσεις πως ως ένας εκ των ηγετών της ομάδας πρέπει να βγεις μπροστά, γιατί κάτι αλλάζει; Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ο Πασκουάλ ή ο Λάσμε, που επίσης έφυγε.

«Δεν συμφωνούσα ούτε με την αποχώρηση του Στεφάν. Δεν ήταν εκείνος το πρόβλημα. Υπήρχαν άλλα προβλήματα, τα οποία δεν θέλω να αναλύσω. Όμως, δεν ήταν το πρόβλημά μας ο Στεφάν. Τον διώξαμε και φέραμε τον Άντριαν Πέιν. Μετά τον διώξαμε και εκείνον. Άρα, ποιο το νόημα; Ήταν ανούσιο. Δεν ήταν ο Στεφάν το πρόβλημα».

- Τι άλλαξε, λοιπόν, με τον Πιτίνο;

«Ήρθε ο Πιτίνο και μας είπε πως έχουμε καλή ομάδα. "Είστε καλοί παίκτες. Μπορείτε να παίξετε μπάσκετ. Δεν είναι ότι δεν μπορείτε να σουτάρετε. Αν δεν έχουμε εξαιρετική ομάδα στο σουτ, είναι λόγω των κακών σουτ που παίρνουμε. Παίρνουμε κακά σουτ". Πράγματι, παίρναμε κακά σουτ. Αυτό ήταν ένα θέμα, που δεν είχε συζητηθεί ποτέ. Όταν ο Τσάβι ήταν στην ομάδα δεν μας είπε ποτέ να σταματήσουμε αυτά τα σουτ. Σου υπόσχομαι ότι ο Πεδουλάκης θα έλεγε: "Μην πάρεις αυτό το σουτ. Αν το πάρεις, θα βγεις". Το ίδιο ισχύει και για τον Ομπράντοβιτς. Το ίδιο έγινε και με τον Πιτίνο. Αν έπαιρνες αυτό το κακό σουτ, έβγαινες έξω. Ο Πιτίνο θα έπαιζε και με επτά παίκτες στο ροτέισιον, αν χρειαζόταν. Ήξερε πως όταν σουτάρουμε υπό πίεση, θα έχουμε πιο χαμηλά ποσοστά. Δεν έχει σημασία πόσο καλός σουτέρ είσαι. Ακόμα και οι κορυφαίοι σουτέρ στο ΝΒΑ, όταν σουτάρουν πάνω σε άμυνα έχουν 30%. Όταν είναι ελεύθεροι, τα ποσοστά τους ανεβαίνουν. Αυτό είχε να κάνει με όσα έλεγα πως δεν κυκλοφορούμε καλά την μπάλα. Δεν παίζαμε ως ομάδα. Φαινόταν λες και δεν συμπαθούμε ο ένας τον άλλον στον παρκέ. Δεν ξέρω γιατί. Όμως, αυτά έχουν να κάνουν με την πειθαρχία και τις φιλοδοξίες της ομάδας. Είμαστε εδώ για τους εαυτούς μας ή για την ομάδα; Ένιωσα πως κάποιοι δεν ήθελαν να θυσιαστούν για την ομάδα, γιατί πίστεψαν πως αν κάνουν εκείνοι μια θυσία, ο διπλανός τους δεν θα κάνει το ίδιο. Ήταν ένα τεράστιο θέμα. Αυτή την νοοτροπία βρήκε ο Πιτίνο όταν ήρθε και την άλλαξε. Σιγουρεύτηκε πως θα κυκλοφορήσουμε την μπάλα. Σιγουρεύτηκε πως οι ψηλοί θα μπουν στο παιχνίδι. Ξαφνικά, βρήκαμε ψηλούς. Είχαμε το ίδιο ρόστερ, έτσι; Ο Πιτίνο άλλαξε την νοοτροπία και το περιβάλλον μέσα στην ομάδα. Έδωσε σε όλους αυτοπεποίθηση. Μας βοήθησε, άλλαξε τα πάντα. Δυστυχώς, ο Τσάβι δεν μπορούσε να το κάνει. Το έκανε ο Πιτίνο και έδειξε για τι είμαστε ικανοί. Αν σκεφτόμασταν έτσι όλη τη σεζόν, δεν θα ήμασταν σε αυτή τη θέση». 

 

Τα σχόλια του Πιτίνο πείραξαν τα αποδυτήρια, αλλά αντιδράσαμε όλοι

- Ως παίκτες, σας πείραξαν τα σχόλια του Ρικ Πιτίνο στον Τύπο; Την μία φορά είπε πως ο Παναθηναϊκός δεν έχει πολλούς σουτέρ. Την άλλη πως ο Θανάσης Αντετοκούνμπο δεν ξέρει να ντριμπλάρει. Μετά είπε με χιούμορ πως ο Ίαν Βουγιούκας πρέπει να σταματήσει τα πούρα. Σας ενόχλησε που είπε τα προβλήματα της ομάδας στα media και όχι μόνο στα αποδυτήρια;

«Πείραξε τα αποδυτήρια. Όμως, εγώ έχω να σου πω πως το πρόβλημα με τα σουτ, για παράδειγμα, δεν αφορούσε τους σουτέρ του ρόστερ, αλλά τα σουτ που παίρναμε. Είχαμε εξαιρετικούς σουτέρ, αν βρίσκαμε τα κατάλληλα σουτ. Όταν κυκλοφορείς την μπάλα, βάζεις τον παίκτη που θες στην κατάλληλη θέση για να σουτάρει με καλές προϋποθέσεις. Είχαμε σουτέρ. Μπορώ να σουτάρω. Δεν είμαι σουτέρ, αλλά μπορώ να σουτάρω. Αν είμαι ελεύθερος, θα βάλω το τρίποντο. Ο ΝτεΣόν Τόμας, ο Ματ Λοτζέσκι, ο Ιωάννης, αρκετοί. Είχαμε παίκτες που μπορούσαν να σουτάρουν. Όμως, παίρναμε κακά σουτ. Παίζαμε άσχημα στην επίθεση, είχαμε κακές αποστάσεις, δεν ήμασταν πειθαρχημένοι. Αυτό άρχισε ως κάτι μικρό και έγινε κάτι τεράστιο. Είναι το Φαινόμενο της Χιονοστιβάδας. Παίρναμε κακά σουτ και φάνηκε πως δεν μπορούσαμε να σουτάρουμε. Τα σχόλια πείραξαν τα αποδυτήρια, γιατί κάποιοι ένιωσαν ότι υπάρχουν προσωπικές "βολές" προς τους παίκτες. Το τελευταίο που ήθελε να κάνει ήταν να μας χαλάσει την αυτοπεποίηση, ενώ έπρεπε να βγούμε να παλέψουμε. Είχαμε μπροστά μας αγώνες που έπρεπε να κερδίσουμε, για να μείνουμε ζωντανοί. Έπρεπε να κάνουμε ένα σερί για να πάμε στα πλέι οφ. Ναι, ενόχλησαν τα αποδυτήρια αυτά τα σχόλια από την μία πλευρά, όμως από την άλλη αυτή είναι κατά κάποιον τρόπο η αμερικανική φιλοσοφία. Περίμενε να δει την αντίδρασή μας. Είπε κάτι, γιατί ήθελε να δει τις αντιδράσεις μας. Το κατάλαβα. Κάποιοι άλλοι δεν κατάλαβαν την κουλτούρα του. Ακόμα και τις φορές που ο Πιτίνο είπε κάτι στα media, πρώτα το είχε πει σε εκείνους. Το είχε πει σε εμένα, σε εμάς. Δεν είναι πως έλεγε το ένα πράγμα σε εμάς και το άλλο στους δημοσιογράφους.

Ο Πιτίνο τηρούσε τον λόγο του, ήταν ειλικρινής. Αυτό είναι κάτι άλλο σημαντικό. Ως προπονητής πρέπει να είσαι ειλικρινής με τους παίκτες σου, δεν μπορείς να τους λες ψέματα. Πρέπει να είσαι ευθύς. Ο Πιτίνο ζήτησε να μιλήσουμε οι δυο μας και μου λέει: "Τζέιμς θέλω να σου κάνω μια ερώτηση". Τον ρώτησα τι τρέχει. Μου είπε: "Είσαι ένας από τους πιο αθλητικούς και έμπειρους παίκτες μας. Στα τελευταία δύο ματς έχεις ένα αμυντικό ριμπάουντ". Του είπα πως θέλω να γίνω προπονητής μια μέρα και τον ρώτησα τι πρέπει να κάνω σε αυτή την κατάσταση. Μου είπε: "Πρέπει να πας στον παίκτη και να του μιλήσεις. Γι' αυτό και κάθομαι μαζί σου και συζητάμε. Τι συμβάινει;". Του εξήγησα πως η ψυχολογία μου ήταν σακαταμένη για τόσο καιρό. Με ήθελαν για να παίζω άμυνα και να παίρνω ριμπάουντ και αυτός δεν ήταν ποτέ ο ρόλος μου. Πάντα είχα επίδραση στο παιχνίδι και στην άμυνα και στην επίθεση. Όταν έμπαινα στο ματς επιθετικά, έβρισκα ρυθμό και στην άμυνα. Όταν αγγίζεις την μπάλα νιώθεις κομμάτι του παιχνιδιού. Όταν τρέχεις πάνω - κάτω για έξι - επτά φορές, νιώθεις πως απλά κάνεις σπριντ και δεν αποτελείς μέρος του παιχνιδιού. Πάλευα με ψηλούς παίκτες, που δεν ήταν στη θέση μου. Ήταν μειονέκτημα να παίζω με πραγματικούς σέντερ, όπως ο Ταρίκ Μπλακ, ο Σεραφέν και ο Μιλουτίνοφ. Θα ήθελα να έχω έξι ή επτά ριμπάουντ ανά ματς, είμαι ικανός να το κάνω αυτό. Όμως, βρίσκομαι σε μια θέση που αυτοί οι παίκτες παίρνουν πιο εύκολα τα ριμπάουντ. Εγώ απλά προσπαθούσα να τους κρατήσω μακριά από το στεφάνι και μετά ευχόμουν να έρθει ένας συμπαίκτης μου να μαζέψει το ριμπάουντ. Κατάλαβες; Όλα αυτά του είπα. Μου απάντησε: "Εντάξει, θέλω να σταματήσεις να το κάνεις αυτό. Θέλω απλά να πηγαίνεις να παίρνεις την μπάλα, να είσαι πιο επιθετικός. Θέλω να βρεις τρόπους να είσαι πιο επιδραστικός. Μην περιμένεις να σε βάλει κάποιος άλλος στο παιχνίδι. Αν δεν ανοίξεις το στόμα σου να ζητήσεις την μπάλα, δεν θα ακουμπήσεις την μπάλα".

Γι' αυτό σου είπα πως το μεγαλύτερό μου λάθος μπαίνοντας στην προηγούμενη σεζόν ήταν ότι θεώρησα κάποια πράγματα δεδομένα, αντί να πάω να τα πάρω. Μετά τη συζήτηση με τον Πιτίνο, σε κάθε ματς πήγαινα για οκτώ - εννέα ριμπάουντ. Σε ένα ματς είχα 13 ριμπάουντ. Άλλαξε η νοοτροπία μου».

- Μίλησες για το ματσάρισμά σου με τον Κέβιν Σεραφέν. Μετά το παιχνίδι στη Βαρκελώνη, που ο Γάλλος σέντερ πήρε όλα τα επιθετικά ριμπάουντ, ο Πιτίνο στη συνέντευξη Τύπου σηκώθηκε όρθιος και έδειξε στους δημοσιογράφους πώς γίνεται το box out. Αυτό πώς το αντιμετώπισες;

«Θα σου πω κάτι. Πήγαινε αντιμετώπισε τον Κέβιν Σεραφέν, αν μπορείς. Προσπάθησε να παίξεις με κάποιον τόσο δυνατό. Δεν μπορείς να ματσάρεις το μέγεθός του. Το ίδιο έκανε και στο ΝΒΑ. Ήταν δύσκολο. Από την άλλη, έτσι είναι το υψηλότερο επίπεδο. Δεν αντιμετωπίζεις παιδιά, ούτε παίκτες 2ης ή 3ης κατηγορίας. Παίζεις με αθλητές που παίρνουν εκατομμύρια δολάρια, έχουν παίξει ή σκοπεύουν να παίξουν στο ΝΒΑ. Οπότε, μίλησε για το box out. Έδειξε τη στρατηγική, το τεχνικό κομμάτι. Όμως, για βγες να κρατήσεις τον Σεραφέν μακριά από το καλάθι ή τον Μιλουτίνοφ ή τον Μπόμπαν Μαριάνοβιτς παλαιότερα ή τον Γκουντάιτις. Είναι ο νόμος της φυσικής. Είναι φυσιολογικό. Κάποιοι λένε πως σε έναν καυγά σκύλο δεν παίζει ρόλο το μέγεθος, αλλά η επιθυμία του κάθε σκύλου. Ναι, μπορώ να βγω και να παλέψω. Αλλά για 40 λεπτά; Παίζοντας στη θέση που δεν είναι η κανονική μου; Αν παίξω κόντρα σε ένα "4άρι", θα τον "καθαρίσω". Όμως, όταν έπαιζε ένα "5άρι" απέναντί μου, κατά γενικό κανόνα θα ήταν καλύτερός μου. Προσπάθησα να κάνω και τα δύο. Όμως, το "5" ήταν ποτέ η θέση μου».

- Γνωρίζοντας προσωπικά τον κόουτς Πιτίνο, θεωρείς πως θα επιστρέψει μια μέρα στον Παναθηναϊκό;

«Δεν ξέρω. Δεν ήξερα αν θα γυρνούσε φέτος. Ήθελε να πάει στο σπίτι του, να σκεφτεί και να αποφασίσει τι θα κάνει. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Άλλο κεφάλαιο είναι η ζωή και άλλο το μπάσκετ. Ο Πιτίνο δεν χρειαζόταν τα χρήματα. Αγαπάει το κοουτσάρισμα και το μπάσκετ. Και εγώ αγαπάω το μπάσκετ, αυτό είναι το κοινό μας. Αν ο Πιτίνο είχε την ευκαιρία να είναι προπονητής στο υψηλότερο επίπεδο, θα την άρπαζε, αρκεί να είναι καλά η οικογένειά του. Δεν ξέρω αν θα επιστρέψει. Γνωρίζω πως αγαπάει την προπονητική. Αν του δοθεί η ευκαιρία, γιατί όχι;». 

- Ένιωσες και εσύ πως ανέβηκε η απόδοσή σου στο σερί του Παναθηναϊκού στη regular season; Για παράδειγμα, θυμάμαι το παιχνίδι με την Αρμάνι στην Ιταλία, που ήταν πολύ κρίσιμο και είχες 12 πόντους και 5 ριμπάουντ. 

«Ακριβώς. Όταν έγιναν όλα αυτά, έπαιζα κυρίως στο "4", όχι στο "5". Είχε χτυπήσει ο Μήτογλου στο ματς με την Γκραν Κανάρια, ο Παπαγιάννης άρχισε να παίζει καλύτερα και μας βοήθησε. Έκανε βήματα προς τα μπροστά. Έδειξε πως είναι ο σέντερ που περιμένει η ομάδα. Μετά, ο ΝτεΣόν έκανε το δικό του κομμάτι, εγώ το δικό μου. Ο καθένας είχε το ρόλο του. Όλοι βελτιώθηκαν. Η ομάδα ήταν πετυχημένη όταν ήμουν στο "4". Όμως, αρκετοί εκτός μπάσκετ δεν το καταλαβαίνουν αυτό και λένε: "Είναι μεγάλος, δεν μπορεί να το κάνει αυτό πια". Δεν καταλαβαίνουν τι γινόταν στο ψυχολογικό και πνευματικό κομμάτι. Όταν νοιάζεσαι τόσο πολύ για κάτι και αυτό δεν λειτουργεί σωστά, προσπαθείς να δεις τι φταίει. Δεν ήταν δικό μου λάθος. Δεν έπαιζα καλά, σίγουρα.

Ωστόσο, υπήρχαν κάποιοι λόγοι, που ο κόσμος δεν αντιλαμβανόταν. Δεν ήταν μέσα στην ομάδα, δεν ήταν στα παπούτσια μου για να δουν τα πράγματα από τη δική μου οπτική γωνία. Έδωσα την καρδιά μου για την ομάδα. Έχω δώσει και τη ψυχή μου για το μπάσκετ. Δεν έχει σημασία ποια φανέλα φορούσα. Ήμουν τυχερός που για επτά χρόνια φόρεσα τη φανέλα του Παναθηναϊκού και πάλευα για τον Παναθηναϊκό. Τώρα θα το κάνω για τον Ερυθρό Αστέρα. Πριν το έκανα για την Μάλαγα ή για τη Φενέρμπαχτσε, για κάθε ομάδα στην οποία αγωνίστηκα. Πέρυσι η σεζόν είχε πάρει αρνητική τροπή σε όλους τους τομείς. Όταν όμως δείχνουν όλοι εσένα, τρελαίνεσαι. Ο κόσμος, οι δημοσιογράφοι, όλοι έλεγαν ότι δεν έχουμε ψηλούς. Είχαμε έξι ψηλούς. Έξι. Υπέγραψε η ομάδα τον Πέιν. Δεν έχω κάτι μαζί του. Όμως, δεν μπορούσε να αλλάξει εκείνος όλη την κατάσταση. Το πρόβλημα ήταν μεγαλύτερο. Όλοι έλεγαν ότι δεν έχουμε ψηλούς. Για εμένα αυτό ήταν τρελό. Μετά φτάσαμε στα πλέι οφ».

- Πίστεψες πως αν τα έλεγες όλα αυτά μέσα στην περασμένη σεζόν θα έβαζες μια... βόμβα μέσα στα αποδυτήρια και θα διατάρασσες την ηρεμία της ομάδας;

«Απολύτως. Ποτέ δεν κοιτάζω μόνο τον εαυτό μου. Δεν θα πήγαινα σε έναν προπονητή για να παραπονεθώ μόνο για το δικό μου παιχνίδι».

- Με τον Νικ μίλησες για όλα αυτά και για την χρησιμοποίησή σου στη θέση «5»;

«Όχι. Όσα είπα με τον Νικ δεν είχαν να κάνουν με τη θέση που έπαιζα. Ήταν άλλα πράγματα που λέγαμε. Δεν θέλω να το αναλύσω. Έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν λέω κάτι αρνητικό για κάποιον άλλον παίκτη. Με αυτούς τους παίκτες πήγαμε μαζί στον πόλεμο. Θα ήταν εγωιστικό να πάω στον προπονητή για εμένα. Βλέπουμε συνολικά την ομάδα. Ο Τσάβι δεν έχτισε έτσι την ομάδα. Την έχτισε έχοντας στο μυαλό του πως στο "4" θα παίζουν ο ΝτεΣόν και ο Μήτογλου. Ήθελε να παίζω στο "5". Πολλοί μπορεί να πουν ότι δεν είμαι stretch "4άρι". Μπορώ να κάνω πολλά πράγματα. Δεν είμαι σουτέρ, αλλά μπορώ να σουτάρω. Είχα κάποια ματς που βοήθησα να την ομάδα να νικήσει γιατί έβαλα μερικά τρίποντα. Δεν είναι ότι δεν μπορώ να σουτάρω. Δεν σουτάρω, επειδή κάνω κάποια άλλα πράγματα καλύτερα. Ήταν θέμα χτισίματος της ομάδας. Θα άλλαζα τη δυναμική της ομάδας, επειδή δεν αισθανόμουν άνετα; Θα ήταν εγωιστικό. Ποτέ δεν θα έβαζα τον εαυτό μου πάνω από την ομάδα. Μην ξεχνάς, έπαιξα για οκτώ διαφορετικούς προπονητές. Προσαρμόστηκα στα "θέλω" τους. Δυστυχώς, η περσινή σεζόν δεν ήταν καλή για εμένα. Όμως, διαφωνώ με το ότι δεν είμαι πια στον Παναθηναϊκό λόγω της περσινής σεζόν.».

- Το θεωρείς άδικο;

«Ναι. Όμως και η ζωή είναι άδικη. Δεν μπορείς να συμφωνείς με όλα. Το μπάσκετ είναι μια δουλειά. Πάντα θα υπάρχει ένας άλλος παίκτης σαν τον Τζέιμς Γκιστ. Μπορεί να μην είναι ακριβώς όπως εγώ, αλλά θα φέρουν κάποιον άλλον που μπορεί να πηδήξει, τα παίξει pick 'n roll, να καρφώσει και να πάρει ριμπάουντ. Πάντα θα έχουν κάποιον που θα σουτάρει. Πάντα θα έχουν έναν πόιντ γκαρντ που θα πασάρει. Αν έχεις τελειώσει εσύ, θα φέρουν έναν άλλον. Αποσύρθηκε ο Διαμαντίδης και πήρε τον ρόλο του ο Καλάθης. Έφυγε ο Μπατίστ και ήρθα εγώ. Θα φέρνουν παίκτες και θα αντικαθιστούν άλλους. Είναι μια δουλειά. Όσα έγιναν το φετινό καλοκαίρι είχαν να κάνουν με επαγγελματικά κριτήρια. Έτσι νιώθω».

- Έχεις φανταστεί τη στιγμή που θα μπεις στο ΟΑΚΑ για πρώτη φορά ως αντίπαλος;

«Θα γίνει αυτό που θα γίνει. Θα είμαι αντίπαλος. Το συναισθηματικό είναι ένα άλλο κομμάτι. Άλλωστε, τώρα θα είμαι στην άλλη πλευρά».

- Περιμένεις να ακούσεις το «Γκιστ, Γκιστ, Γκιστ» από την εξέδρα;

«Πιθανότατα θα το ακούσω». 

- Δεν είσαι σίγουρος;

«Σου είπα, πιθανότατα. Δεν ξέρω πώς θα νιώσει ο κόσμος. Σου είπα, έλαβα μηνύματα μίσους πέρυσι. Βέβαια, δεν είναι όλοι έτσι. Η Θύρα 13 ταξίδεψε παντού για να είναι με την ομάδα. Αυτοί είναι πραγματικοί οπαδοί. Σου είπα, δεν ξέρω το ποσοστό του κόσμου που με στηρίζει πραγματικά. Μου είπες νωρίτερα για τη ψηφοφορία που κάνατε και ψήφισαν πως ήθελαν να φύγω. Δεν εννοώ πως είπαν κάτι κακό για εμένα. Η πλειοψηφία, λοιπόν, δεν με ήθελε. Συμφωνώ, η περσινή σεζόν δεν ήταν καλή για εμένα. Θέλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Χρησιμοποίησα όλο αυτό το κίνητρο στις φετινές καλοκαιρινές μου προπονήσεις».  

Θέλω να καταλάβει ο κόσμος πως δεν θα άλλαζα με τίποτα τα επτά χρόνια στον Παναθηναϊκό

- Τι μήνυμά θα ήθελες να στείλεις στον κόσμο του Παναθηναϊκού;

«Θα ήθελα να τους στείλω ένα μήνυμα, ναι. Νιώθω ωραία που επιστρέφω στην Αθήνα για το "αντίο" μου, για τον αποχαιρετισμό. Θέλω να καταλάβετε πως δεν θα άλλαζα με τίποτα τα επτά χρόνια που πέρασα εδώ. Ήταν απίστευτα. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές, θα τις θυμάμαι για πάντα. Έζησα σπουδαίες στιγμές στην Αθήνα. Η πιο σημαντική ήταν η γέννηση του γιου μου. Ο Γιαννακόπουλος και η ομάδα με βοήθησαν. Όλα αυτά είναι μεγαλύτερα από το μπάσκετ, είναι μέρη της ζωής. Οι οπαδοί, τα παιχνίδια, οι νίκες, τα τρόπαια, όλες αυτές οι στιγμές είναι αναντικατάστατες. Θα τα θυμάμαι όλα για πάντα. Θέλω να σας ευχαριστήσω, που μου δώσατε την ευκαιρία να αποκαλέσω "σπίτι μου" αυτό το μέρος για επτά χρόνια. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μήνυμα που μπορούσα να τους στείλω». 

- Είχαμε και μια είδηση από μια ατάκα σου νωρίτερα. Έχεις αποφασίσει να γίνεις προπονητής, όταν σταματήσεις;

«Ναι, θέλω πολύ να γίνω. Το έχω πει σε κάποιους ανθρώπους στον κύκλο μου. Θέλω να γίνω προπονητής, όταν τελειώσω την καριέρα μου ως παίκτης. Θέλω να νικήσω και στο υψηλότερο επίπεδο, αυτή τη φορά ως κόουτς. Αγαπάω τη διδασκαλία. Είμαι μαθητής του αθλήματος. Αυτό ήταν κάτι που έμαθα στο κολέγιό μου, το Maryland, από τον προπονητή μου, τον Γκάρι Ουίλιαμς, ο οποίος μπήκε μετά το Hall of Fame, όπως και ο Ρικ Πιτίνο. Είναι εκείνος που μου έμαθα πως πρέπει να μελετάω το μπάσκετ. Αν θες να είσαι καλός παίκτης, πρέπει να βλέπεις το βίντεο, να μελετάς τους αντιπάλους και τον εαυτό σου. Μόνο έτσι θα γίνεις καλύτερος και θα μάθεις πράγματα. Γι' αυτό βλέπω συνέχεια μπάσκετ. Όχι μόνο τα παιχνίδια μου, όχι μόνο τον Παναθηναϊκό. Πρέπει να είσαι μαθητής, να βελτιώνεσαι. Μπορείς να μάθεις από τον καθέναν. Μπορείς να ανακαλύψεις τους αγαπημένους σου παίκτες και να μιμηθείς τις κινήσεις τους, να μάθεις από εκείνους. Θέλω πραγματικά να γίνω προπονητής, να διδάξω για το μπάσκετ και να πάρω τίτλους στο υψηλότερο επίπεδο. Όχι μόνο ως παίκτης, αλλά και ως προπονητής».

Γκιστ στο SDNA: «Δεν έκανα καλή σεζόν, αλλά δεν περίμενα να φύγω»
EVENTS