MENU

Ηταν που ήταν ανέτοιμος ο Παναθηναϊκός έπεσε πάνω και σε μια... καλοκουρδισμένη Μακάμπι, με αποτέλεσμα η πρώτη εμφάνιση μπροστά στο κοινό του να μην ήταν η προσδοκώμενη. Οι «πράσινοι» προσγειώθηκαν στην πραγματικότητα (αυτής της στιγμής), αντιλήφθηκαν άπαντες πόσο υψηλό είναι το επίπεδο στην Ευρωλίγκα και από σήμερα κιόλας βάζουν μπροστά για να διορθώσουν τα προβλήματα.

Στην ουσία οι «πράσινοι» παρουσίασαν τρία βασικά ζητήματα:

Πρόβλημα 1: Την μπάλα στο καλάθια θα τη βάλει ο Παναθηναϊκός από την περιφέρεια. Θα 'ναι ο Φριντέτ, θα 'ναι ο Ράις, θα 'ναι ο Καλάθης, θα 'ναι ο Παππάς, κάποιος τέλοσπάντων θα βρεθεί σε καλή μέρα και θα δώσει τη λύση. Το πρόβλημα είναι η ανισσοροπία που παρουσιάστηκε μεταξύ περιφέρειας και ρακέτας. Η μπάλα στην επίθεση πήγαινε παράλληλα και ουδέποτε κάθετα. Δεν θυμάμαι ούτε μία φορά που ο Παναθηναϊκός να απείλησε τη Μακάμπι μέσα από το καλάθι. Ούτε μία φορά δεν δημιούργησε από «μέσα» προς τα «έξω», ούτε μία φορά δεν στόχευσε να «χτυπήσει» με τους ψηλούς του.

Πρόβλημα 2: Απέναντι σε γρήγορες και επιθετικές ομάδες όπως η Μακάμπι θα πρέπει να είσαι περισσότερο επιθετικός στην άμυνα απ' ό,τι ήταν ο Παναθηναϊκός στην πρεμιέρα του τουρνουά. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο οι Ισραηλινοί έκαναν περίπατο στη ρακέτα με όποιον τρόπο ήθελαν. Εκτελούσαν ύστερα από το πρώτο σκριν, τελείωναν με εύκολα λέι άπ στο ένας εναντίον ενός, έπαιρναν το ένα επιθετικό ριμπάουντ μετά το άλλο και μοιραία ο Παναθηναϊκός βρέθηκε να δέχεται περισσότερους από 50 πόντους σε ένα 20λεπτο. Οσο ταλέντο κι αν έχουν οι «πράσινοι», όσους κι αν βάζουν στην επίθεση, αν η άμυνα δεν προσαρμοστεί στα δεδομένα της Ευρωλίγκας, τα προβλήματα θα είναι έντονα.

Πρόβλημα 3: Ο Παναθηναϊκός έχει ένα κοινό στοιχείο με την Εθνική που παρουσιάστηκε στο Παγκόσμιο: Εχει ανάγκη το τρέξιμο. Και δεν το έχει ανάγκη επειδή δεν διαθέτει το αξιόπιστο σουτ (το αντίθετο...), αλλά επειδή διαθέτει παίκτες που το βασικό τους πλεονέκτημα είναι να τρέχουν και να εκτελούν. Παρ' ολ' αυτά, δεν θυμάμαι ούτε έναν αιφνιδιασμό των «πράσινων» απέναντι σε μια ομάδα που με τη σειρά της ψάχνει το ίδιο πράγμα μέσα στο παιχνίδι. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει όταν μια ομάδα δεν είναι επιθετική στην άμυνα, δεν μαζεύει τα αμυντικά ριμπάουντ και ταυτόχρονα εκτελεί τόσο βεβιασμένα που δίνει την ευκαιρία στον (ταχύτατο) αντίπαλο να τρέχει το γήπεδο σε 5 δευτερόλεπτα.

Για όλα τα παραπάνω ο Παναθηναϊκός έχει πολλές δικαιολογίες. Οι διεθνείς δεν γνωρίζουν καλά - καλά την ομάδα, οι Αμερικανοί τώρα αντιλαμβάνονται πού βρίσκονται και ο Πεδουλάκης προσπαθεί να «χτίσει» μια ομάδα της οποίας ο κορμός και το στυλ της άλλαξε σε μεγάλο βαθμό από πέρυσι. Το παιχνίδι με τη Μακάμπι, πολύ περισσότερο απ΄αυτό με τον Προμηθέα, ήρθε την κατάλληλη χρονική στιγμή για τον Παναθηναϊκό. Εχει τον χρόνο να διαβάσει τις αδυναμίες, να διορθώσει τα προβλήματα που παρουσίασε και κυρίως να «τρέξει» περισσότερο για να προλάβει τον χρόνο.

Η Μακάμπι ήταν αντίπαλος - κουτί τη δεδομένη χρονική στιγμή. Είναι σε εξαιρετική κατάσταση, έπαιξε εκπληκτικό μπάσκετ στο ΟΑΚΑ και είναι μία από τις ομάδες που θα ανταγωνιστούν τον Παναθηναϊκό στους στόχους της επόμενης σεζόν. Σαφώς και η ομάδα του Σφαιρόπουλου παρουσιάστηκε πιο έτοιμη, πιο ισορροπημένη και ο Παναθηναϊκός πρέπει να διδαχτεί από αυτό.

Στα μη αγωνιστικά, ο Παναθηναϊκός κάνει εξαιρετική δουλειά στον τρόπο που οργανώνει, προμοτάρει και εξελίσσει το τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος». Δεν είναι μόνο η αίγλη από τη συμμετοχή των κορυφαίων και πιο ιστορικών ομάδων στην Ευρώπη, είναι ο τρόπος που κάθε φορά σκέφτεται το βηματάκι παραπάνω. Από το νέο Jumbotron που βρίσκεται στην οροφή του ΟΑΚΑ, από την παρουσίαση της νέας φανέλας μέχρι το οργανωτικό κομμάτι και τις βραβεύσεις των ανθρώπων που έχουν προσφέρει, όταν επισκέπτονται το ΟΑΚΑ. Ακόμη και η παρουσία στο ίδιο γήπεδο, στην ίδια εξέδρα της FIBA και της Ευρωλίγκας (Ζαγκλής-Μπερτομέου) πιστώνεται στον Παναθηναϊκό και στον εξαιρετικά προσεκτικά τρόπο που χειρίζεται κάποια πράγματα.

Ανισορροπία και ρακέτα τα βασικά «αγκάθια»
EVENTS