MENU

Με βαθμό κάτω από τη βάση η Ελλάδα είναι στους «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου, κρατά την τύχη στα χέρια της κι εχει μπροστά της δύο ημέρες για τη μεγαλύτερη πρόκληση των τελευταίων χρόνων.

Ο Σκουρτόπουλος επιχείρησε να παρουσιάσει δύο - τρία διαφορετικά πράγματα σε σχέση με τα προηγούμενα ματς. Το πρώτο είναι ότι ουσιαστικά κατήργησε τις θέσεις. Ο Αντετοκούνμπο έπαιξε «5» στην άμυνα, «άσος» στην επίθεση σε ρόλο δημιουργού και εκτελεστή. Ο Γιάννης πήρε ξεκάθαρα τα ηνία του παιχνιδιού της Εθνικής, ήταν αυτός που αποφάσιζε ουσιαστικά για την τύχη αρκετών επιθέσεων.

Είτε πήγαινε σε «ένας εναντίον ενός» όπως είχε συνηθίσει να κάνει στο ΝΒΑ, αλλά επειδή συνήθως δυσκολευόταν έψαχνε κι έβρισκε την πάσα στο φτερό. Ο Γιάννης έκανε αυτό που απαιτεί η άμυνα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ: Πάσαρε τη σωστή στιγμή και στην ουσία έβγαλε καμια 10αριά ελεύθερα σουτ για τους συμπαίκτες του. Αυτό είναι το κέρδος όταν έχεις στο ρόστερ σου έναν MVP του ΝΒΑ κι αυτό πρέπει να το εκμεταλλευτεί η Ελλάδα για να πάει ένα βήμα παρακάτω.

Μην κοροιδευόμαστε, δουλειά ενός προπονητή δεν είναι να βάλει το τρίποντο ο Καλάθης, ο Παπαπέτρου ή ο Παπανικολάου. Δουλειά του προπονητικού τιμ είναι να βρει τον τρόπο για να βγουν τα 10-15 ελεύθερα σουτ που απαιτούνται σ'΄αυτό το επίπεδο. Από 'κει και πέρα όλα είναι θέμα ταλέντου, καλής ψυχολογίας, καλής ημέρας και πάνω απ' όλα δουλειάς που πρέπει να έχει γίνει σε ατομικό επίπεδο από τους παίκτες. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, το επιθετικό πλάνο της Εθνικής λειτούργησε απέναντι στη Νέα Ζηλανδία, με τον Σκουρτόπουλο να βγάζει πιο έξω τον Αντετοκούνμπο και να τον μετατρέπει σε δημιουργό.

Το δεύτερο στοιχείο που άλλαξε ήταν η μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον Λαρεντζάκη. Η Εθνική δεν έχει περιθώριο να «ξεχνά» τα γκαρντ της. Είναι που είναι σχετικά λίγα, πρέπει από αυτά να πάρει το καλύτερο που μπορεί σε κάθε αγώνα. Ο Λαρεντζάκης ενδεχομένως δεν έχει την εμπειρία, αλλά έχει δύο στοιχεία που είναι απαραίτητα σε τέτοιες διοργανώσεις. Θράσος και... πνευμόνια. Το πρώτο βοηθά για να πάρει το σουτ που του αναλογούν. Το δεύτερο βοηθά για «ειδικές αποστολές» όπου κάποιος - πέραν του Θανάση Αντετοκούνμπο - θα κληθεί να παίξει «άμυνα του θανάτου» απέναντι στον αντίπαλό του.

Η αίσθησή μου είναι πως το δίδυμο κοντών στην περιφέρεια (δύο εκ των Καλάθη, Σλούκα, Λαρεντζάκη) ταιριάζει περισσότερο στο στυλ της Εθνικής. Είναι σαφέστατη η προσπάθεια του Σκουρτόπουλου να εξαντλήσει τις πιθανότητες να εκμεταλλευτεί τα όποια μις ματς προκύπτουν με τα ψηλά γκαρντ, αλλά έχω την αίσθηση πως το σχήμα με τους δύο κλασικούς κοντούς δίνει περισσότερα αβαντάζ στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.

Αν αφαιρέσουμε τα δύο αυτά καινούργια στοιχεία που παρουσίασε η Ελλάδα, κατά τα άλλα η εικόνα της δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ικανοποιητική. Θεωρώ πως αυτή ήταν και η χειρότερη εμφάνισή της στο τουρνουά ή για να το πω αλλιώς, ήταν η εμφάνιση που πρέπει να προβληματίσει ακόμη περισσότερο σε σχέση με την εικόνα του δευτερου ημιχρόνου απέναντι στη Βραζιλία.

Πρώτα απ' όλα δεν επιτρέπεται γα την Εθνική ομάδα που ξεκινά με αφετηρία την άμυνά της να δέχεται 97 πόντους από τη Νέα Ζηλανδία. Δεν είναι λογικό η Ελλάδα να βάζει 103 πόντους σε έναν αντίπαλο και να αισθάνεται την ανάσα του μέχρι και το τελευταίο λεπτό, ειδικά όταν δεν πρόκεται για ομάδες με πλώρη το μετάλλιο. Η αίσθηση που μου δόθηκε είναι ότι η Εθνική δεν είχε την παραμικρή συγκέντρωση και συνοχή στην άμυνα.

Το πρώτο φάνηκε από τον τρόπο με τον οποίο οι διεθνείς διαχερίστηκαν τα φάουλ. Υπήρχαν ξεκαθαρες φάσεις, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, με σαφέστατο πλέονέκτημα των Νεοζηλανδών στα ένας εναντίον ενός όπου το φάουλ ήταν άγνωστη λέξη για 'μας, παρότι δεν είχαμε συμπληρώσει καν τα τέσσερα ομαδικά. Ηταν τουλάχιστον τέσσερις οι φορές που ο Σκουρτόπουλος φώναζε να γίνει φάουλ στο ξεκίνημα της φάσης, αλλά κανείς δεν τον άκουγε, με αποτέλεσμα η μπάλα να καταλήγει χωρίς καμία δυσκολία στο ελληνικό καλάθι. Φάσεις στις οποίες ο Ελληνας κοντός βρισκόταν μέσα στη ρακέτα με τον Νεοζηλανδό σέντερ κι αντί να τον σταματήσει με φάουλ, τον άφηνε να γυρίσει προς το καλάθι.

Ο φόβος για τον Γιάννη

Είμαι της άποψης πως ο χειρότερος προπονητής ξέρει καλύτερα από τον πιο καταρτισμένο φίλαθλο ή μπασκετικό δημοσιογράφο. Ο πρώτος και βασικότερος λόγος είναι ότι γνωρίζει αυτά που δεν γνωρίζει ο καθένας από μας. Η δήλωση του Σκουρτόπουλου για τον Αντετοκούνμπο βγάζει έναν φόβο. Εναν φόβο που τον κάνει διαρκώς να σκέφτεται το «να είμαστε προσεκτικοί με την υγεία του». Εμμέσως πλην σαφώς ο ομοσπονδιακός προπονητής δηλώνει ξεκάθαρα πως η περίπτωση του Γιάννη απαιτεί ειδική διαχείριση. Κι αυτό είναι σίγουρο πως το έχει στο μυαλό του, όχι μόνο πριν από τα παιχνίδια, αλλά και στη διάρκειά τους, ανεξάρτητα του πώς πηγαίνουν τα ματς. Αυτό που πολλές φορές για 'μας μοιάζει λογικό και αυτονόητο, για τον ίδιο ενδέχεται να αποτελεί μια δύσκολη εξίσωση που απαιτεί ισορροπία και διαχείριση.

Ναι, μπορεί η Ελλάδα κόντρα στις ΗΠΑ

Μπορεί αυτό που θα πω να μοιάζει τολμηρό, με τον κίνδυνο να εκτεθώ σε δύο μέρες, αλλά πιστεύω ότι η Εθνική μπορεί να νικήσει τους Αμερικανούς. Οχι επειδή παραλίγο να το καταφέρουν οι Τούρκοι, αλλά επειδή το μπάσκετ που της ταιριάζει είναι αυτό που παίζουν οι Αμερικανοί. Θεωρώ ότι πιο εύκολα μπορεί να ανταποκριθεί η Ελλάδα σε ματς των 90 πόντων, παρά σε παιχνίδι των 75 πόντων. Αν με ρωτούσε κάποιος «Σερβία ή ΗΠΑ» θα διάλεγα... ΗΠΑ δαγκωτό, όχι προφανώς λόγω ταλέντου, αλλά συνοχής και στυλ.

Απέναντι στους Αμερικανούς εκτιμώ ότι μπορεί να δούμε τον καλύτερο Γιάννη του τουρνουά, παρότι ο Πόποβιτς είναι προπονητής που ξέρει να πρσαρμόζει τα πράγματα στα δικά του «θέλω». Δεύτερον, θεωρώ ότι είναι καλό για την Ελλάδα που ξεκινά απέναντι στους Αμερικανούς. Δεν δείχνουμε σε καλή κατάσταση, έχουμε ανάγκη από ένα μεγάλο ματς απέναντι σε σπουδαίο αντίπαλο, η πίεση και το άγχος είναι μοιρασμένα και η πρόκληση είναι τεράστια.

Η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι βρίσκει τρόπο να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις και το ματς του Σαββάτου είναι μια τεράστια ΕΥΚΑΙΡΙΑ.

Η μεγάλη ευκαιρία απέναντι στις ΗΠΑ
EVENTS