MENU

Το αφήγημα της Εθνικής μας είναι όμορφο. Πολύ όμορφο. Η εξίσωση της όμως είναι δύσκολη. Η δυσκολία της είναι πιο μεγάλη από την ομορφιά του storytelling που έχει να μας επιδείξει.

Έχουμε στο ρόστερ μας τον καλύτερο παίκτη του κόσμου για τη σεζόν που πέρασε. Ένα θηρίο ανήμερο που πραγματικά όταν τον βλέπεις από κοντά, σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι μοιάζουν με νάνοι. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι υπερφυσικός! Είναι σοκαριστικά τεράστιος!

Επίσης έχουμε δύο από τα καλύτερα γκαρντ της Ευρωλίγκας. Δυο παίκτες που κουμαντάρουν μεγάλες ομάδες και διεκδικούν κάθε χρόνο, με σοβαρότατες πιθανότητες, τον τίτλο του MVP της χρονιας, παίρνουν θέση στην καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης, πρωταγωνιστούν σε σημαντικές στατιστικές κατηγορίες, κυριαρχούν στο παρκέ με το παιχνίδι τους. Ο Κώστας Σλούκας και ο Νικ Καλάθης είναι από τα καλύτερα δίδυμα που μπορούσαμε ν έχουμε.

Τέλος έχουμε μια οικογένεια που «γεννήθηκε» στην Ελλάδα, τα παιδιά της είναι Έλληνες και κυρίως νιώθουν περισσότερο Έλληνες από πόλλους συμπατριώτες μας. Θέλετε να το πούμε αλλιώς; Θέλουν να δείχνουν πως είναι Έλληνες και νιώθουν πιο υπερήφανοι που είναι Έλληνες από καποιους συμπατριώτες μας. Τρία μέλη της οικογένειας που οι γονείς της ήρθαν από τη Νιγηρία για να βρουν τη δική τους «γη της Επαγγελίας» στα μέρη μας, είναι μέλη της Εθνικής και με την αγάπη που δίνουν στην ομάδα και την Ελλάδα και τη συνεχή χορηγία «θετικής ενέργειας» στέλνουν πολλαπλά μηνύματα.

Κυρίως κοινωνικά. Πιο σημαντικά και κρίσιμα από τα αγωνιστικά, επιστρέψτε μου να πω.

Τι ποιο ωραίο αφήγημα; Συναρπαστικό να το παρακολουθείς. Απόλαυση να φαντάζεσαι και να ονειρεύεσαι πως θα... δικαιωθεί και αγωνιστικά στα γήπεδα της Κίνας και μια επιτυχία θα κάνει τα μηνύματα του πιο ηχηρά. Πιο διεισδυτικά στην κοινωνία μας.

Η επιτυχία όμως δεν είναι εύκολη! Είναι δύσκολη. Πολύ δύσκολη θα έλεγα. Μολονότι έχουμε στο ρόστερ μας τους παίκτες που προανέφερε, με τα βαρύτατα βιογραφικά, το τεράστιο impact και το ανάλογα συμβόλαιο, πάνω στα οποια (σχεδόν πάντα) αποτυπώνονται όλα αυτά.

Η εξίσωση της Εθνικής ομάδας είναι δύσκολη. Και ο Θανάσης Σκουρτόπουλος όσο φαίνεται πως έχει εύκολο έργο με όλα αυτά τα «βαριά όπλα» σε χέρια τους, τόσο πιο μεγάλο «πονοκέφαλο» πιστεύω πως έχει για να λύσει τα «προβλήματα» που του βάζουν τα χαρακτηριστικά των παικτών που οφείλει να συνθέσει για να φτιάξει την ομάδα.

Το δείγμα από το ματς με το Ιράν στο Ηράκλειο δεν είναι αντιπροσωπευτικό αλλά είναι ξεκάθαρο. Κι ας είναι ένα ματς. Κι ας είναι εύκολος ο αντίπαλος. Το τελευταίο ίσως κάνει το δείγμα ακόμη πιο ξεκάθαρο. Δεν υπάρχουν ξεκάθαροι ρόλοι και πρέπει -υπό την πίεση του χρόνου- να βρεθούν άμεσα.

Ο Γιάνναρος, είναι μια κατηγορία μόνος του. Είναι θαύμα της φύσης. Είναι ασύγκριτος. Οι αθλητικές ικανότητες του, το size του, του επιτρέπουν να αγωνίζονται σε ολες τις θέσεις. Μάλλον, χωρις θέση. Ένα ατίθασο, άγριο, άτι που τρέχει παντού και δεν έχει χαλινάρι και όρια. Ως 5αρι στην άμυνα θα έχει θέμα με τα δυνατότερα κορμιά, αλλά το πιο κρίσιμο είναι πως ως «άσος» στην επίθεση «μπερδεύει» τους πόιντ-γκαρντ μας. Ουπς! Δηλαδή τους αμέσως μετά από εκείνον πιο σημαντικούς παίκτες μας; Χμ! Εδώ έγκειται και το ένα σκέλος της δυσεπίλυτης εξίσωσης.

Ο Γιάννης με τα χαρακτηριστικά που έχει, είναι άριστος στο ανοικτό γήπεδο. Και στο σετ, καθότι δεν είναι δεινός σουτέρ και σκόρερ, παίζει με τη δύναμη, την ταχύτητα και το μέγεθος τους πηγαίνοντας μόνος εναντίον ή από «πάνω» από όλους. Στο ΝΒΑ οι άμυνες του είναι πιο «βολικές». Χωρις πολλές βοηθειες, με τα αμυντικά 3’’ κλπ είναι εύκολο. Όταν οι Μπακς βρήκαν στον δρόμο τους το Τορόντο που έπαιξε πιο international άμυνα, η πίστα δεν ήταν ίδια.

Στο υψηλό επίπεδο, στο Top8, του Παγκόσμιου Κυπέλλου θα είναι ανάλογη. Και χωρίς κανονισμούς ΝΒΑ για την άμυνα. Ταυτόχρονα δίπλα στον Γιάννη δεν θα είναι «σουτέρηδες» αλλά παίκτες, παικταράδες θα πω, που έχουν ανάγκη να κρατούν αρκετά τη μπάλα για να κάνουν το παιχνίδι τους και δεν έχουν ως κύριο ατού το ένστικτο και το σκορ από «1vs1». Αλλά τη δημιουργία και το σκορ μέσα από όσα τους δίνει η αντίπαλη άμυνα, «φοβούμενη» τη δημιουργία τους.

Ο Σλούκας και ο Καλάθης είναι υψηλού επιπέδου δημιουργοί. Και για να δημιουργήσουν θέλουν τη μπάλα. Αν δεν την έχουν, οπως θα προκύπτει σε μεγάλα χρονικά διάστηματα, θα πρέπει να κάνουν κάτι που δεν το έχουν συνηθίσει. Μπορεί να τα καταφέρουν. Να ανταποκριθούν και το γλυκό να δέσει στο σύντομο χρονικό διάστημα που ειναι διαθέσιμο. Απλά δεν είναι εύκολο.

Το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης είναι οι χρόνοι και πως θα είναι όλοι ευχαριστημένοι. Φρέσκοι και ζεστοί. Σε συνδυασμό με τους ρόλους και τα στενά χρονικά περιθώρια αυτό ισως είναι ακόμη πιο δύσκολο.

Το εχω αναφέρει πολλές φορές. Σε κάθε διοργάνωση της Εθνικής το σημειώνω. Το επαναλαμβάνω και τώρα. Ο 12ος παικτης της Εθνικης πρέπει να είναι όσο ευτυχής είναι ο 1ος. Να έχουν την ίδια χαρά. Να έχουν αποδεχτεί εξίσου τον ρόλο τους.

Σε ένα ρόστερ χωρίς πολλούς ποιοτικούς παίκτες, σου λείπουν λύσεις. Έχεις την αγωνία αν θα βγάλουν το τουρνουά οι λίγοι. Σε ένα ρόστερ με πολλούς ποιοτικούς παίκτες ή με πολλούς που έχουν μεγάλα βιογραφικά, το θέμα είναι η διαχείριση. Το rotation.

Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος θα ταξιδέψει στην Κίνα με μια γεμάτη 12αδα. Με 12 παίκτες που έχουν περγαμηνές και αθλητικό εγωισμό. Οι χρόνοι που θα αναλογούν σε κάθε έναν εξ αυτών είναι κρίσιμο θέμα. Οι παίκτες είναι πολλοί, τα λεπτά συγκεκριμένα. 200, ανά αγώνα, να τα μοιραστούν 12 παίκτες.

Και πρέπει ο κάθε ένας να ξέρει τον ρόλο που θα του ανατεθεί. Να είναι ξεκάθαρος. Για παράδειγμα, όσο σημαντικός μπορεί να είναι ο Θανάσης Αντετοκούνμπο με τα deflections, τα ριμπάουντς, το παιχνίδι πάνω από τη στεφάνη, τις «βουτιές» του, τις «μάχες» που δίνει, δεν είναι λογικό -και δεν πρέπει- να έχει τα περισσότερα σουτ της ομάδας.

Χθες με το Ιράν, μετά τον αδελφο του (9 προσπάθειες, όλες για δίποντο) είχε τα περισσότερα σουτ. Σύνολο οκτώ. Επιχείρησε τα περισσότερα τρίποντα από όλους (5) και το οξύμωρο είναι το εξης. Είχε το μικρότερο χρόνο συμμετοχης -μαζί με τον Παπανικολάου- από όλους (14’). Στο δεύτερο μέρος, και κυρίως κατόπιν παρατήρησης του Σκουρτόπουλου ότι το 5ο τρίποντο δεν έπρεπε να το κάνει μολονότι ήταν αμαρκάριστος γιατί δίπλα του περίμενε ο Σλούκας, ο “Elevator” έκοβε προς το καλάθι στην πλάτη της άμυνας από την weekside παρά να περιμένει τη μπάλα για να εκτελέσει σαν spot shooter.

Για όλα αυτά η εξίσωση δεν είναι τόσο εύκολη όσο φαίνεται. Είναι πολύ πιο δύσκολη και κρύβει «παγίδες». Αν λυθεί (και μπαίνουν τα τρίποντα) η ομάδα εχει δυνατοτητες να επαναφέρει την Ελλάδα στη ζώνη των μεταλλίων (αγωνες 4αδας), όμως δεν είναι και το πιο πιθανό σενάριο.

Το υπέροχο αφήγημα της Εθνικής και η δύσκολη εξίσωσή της
EVENTS