MENU

Περιμέναμε να δούμε δύο ματσάρες. Τελικά είδαμε μία. Στον πρώτο ημιτελικό η Εφές έδειξε για μία ακόμη φορά ότι φέτος την «έχει» την Φενέρ. Την κέρδισε από μία φορά σε Ευρωλίγκα και τουρκικό πρωτάθλημα, την νίκησε και στο Σούπερ Καπ. Το βασικότερο, όμως, είναι ότι την κατάπιε πριν από λίγο και φουλάρει για την πρώτη Ευρωλίγκα της ιστορίας της.

Δεν είναι κάτι, που δεν θα αξίζει. Τον Αταμάν πολλοί δεν τον βλέπουν με καλό μάτι. Τον λένε αντιτουριστικό και άλλα πολλά. Δεν είναι Ομπράντοβιτς και ούτε θα γίνει ποτέ. Ολοι, όμως, έχουν δικαίωμα στην επιτυχία. Και δεν πρέπει να αμελούμε ότι ο Τούρκος είναι σχεδόν 20 χρόνια προπονητής στο υψηλότερο επίπεδο.

Φέτος παίρνει τον καλύτερό του βαθμό, αφού έφτιαξε ένα ρόστερ με αρχή, μέση και τέλος. Με ισορροπία. Εχει και κοντό (Λάρκιν) και ψηλό (Μίσιτς) πλέι-μέικερ. Εχει και «ξυλάγκουρο» σέντερ (Πλάις) και κανονικό «5άρι» (Ντάνστον). Εχει πλάγιους για όλα τα γούστα και «4άρια» τον κορυφαίο της φετινής Ευρωλίγκας (Μοερμάν) και τον Μότουμ να κάνει από πίσω ό, τι περισσεύει. Από τα βασικότερα, όμως, είναι ότι οι χαρακτήρες των παικτών είναι εξαιρετικοί. Ταίριαξαν μεταξύ τους. Τα βρήκαν. Αυτό δεν το λέμε εμείς, το λένε στην Τουρκία.

Σε όλα αυτά να ξεχωρίσουμε βέβαια και τις δύο παικτάρες, που έχει η Εφές, και κάπως έτσι φτάνουμε στο συμπέρασμα για την πρόκριση στον τελικό. Λάρκιν και Μίσιτς κάνουν την καλύτερη σεζόν της καριέρας τους, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον. Είναι παίκτες επιπέδου ΝΒΑ και το έδειξαν για μία ακόμη φορά. Ο Λάρκιν έχει παίξει ήδη εκεί, ο Σέρβος ετοιμάζεται σιγά σιγά. Προς το παρόν ακονίζουν τα μαχαίρια τους για να πάρουν αύριο την κούπα.

Η Φενέρ ήταν ένα μάτσο χάλια. Λες και πάτησες ένα κουμπί και εμφανίστηκε στο παρκέ άλλη ομάδα χθες. Οχι αυτή, που εντυπωσίασε σε όλη την σεζόν. Εχει δικαιολογίες, αφού έλειπαν ο Λοβέρν με τον Ντατόμε, ενώ Κάλινιτς και Βέσελι ήταν ανέτοιμοι. Ολα, όμως, είναι μέσα στο πρόγραμμα. Και η ομάδα του Ομπράντοβιτς πήρε αυτό, που άξιζε.

Επιστρέφοντας στην Θεσσαλονίκη (και όχι στην Αθήνα) από την Τουρκία και το Φενέρ-Παναθηναϊκός, είχα πετύχει τον Βασίλη Σπανούλη στο αεροδρόμιο. Ηταν στην συμπρωτεύουσα (όπως και εγώ) για το ελληνικό ολ-σταρ γκέιμ. Του έλεγα πόσο εντυπωσιάστηκα από την Φενέρ -και- στο ματς με τους «πράσινους». Συμφώνησε με την ποιότητα και την λειτουργία των Τούρκων, αλλά είπε το πιο απλό και το πιο σωστό πράγμα: στο τέλος κρίνονται όλοι. Και το τέλος στην Ευρωλίγκα είναι οδυνηρό για τον Ομπράντοβιτς και τους παίκτες του.

Το άλλο παιχνίδι, ναι, ήταν ματσάρα. Μέχρι και τα τελευταία δευτερόλεπτα δεν ήξερες ποιος θα νικήσει. Οι λεπτομέρειες το έκριναν. Θα πει κανείς ότι το έκριναν οι μεγάλες προσωπικότητες. Μήπως, όμως, δεν έχει τέτοιες η Ρεάλ; Εχει και παραέχει. Ο Ντε Κολό έλεγαν προχθες οι Σέρβοι ότι από του χρόνου θα παίζει στους Μαδριλένους. Δεν ξέρουμε αν θα γίνει αυτό, πάντως, θα τον θυμούνται για πολύ καιρό οι της Ρεάλ. Οταν έκαιγε η μπάλα ο Γάλλος ήταν εκεί, παίρνοντας την σκυτάλη από τον Σέρχι Ροντρίγκεθ, που είχε κάνει σπουδαία δουλειά στο προηγούμενο διάστημα. Λάρκιν-Μίσιτς, όπως λέμε Σέρχι-Ντε Κολό. Κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Απλά εκεί, όπου βάζουμε Μοερμάν στην Εφές, στην ΤΣΣΚΑ βάζουμε Κλάιμπερν. Τον παίκτη, που έβγαλε, δηλαδή, ο Μπλατ στο προσκήνιο.

Για τον τελικό φαβορί είναι η ΤΣΣΚΑ, αλλά σε ένα παιχνίδι μία κι έξω μπορείς να κάνεις ασφαλείς εκτιμήσεις; Οχι βέβαια.

Κλείνοντας, δεν θα το πούμε ακριβώς στενάχωρο, ούτε περιμέναμε χθες να το δούμε το γεγονός ότι η ποιότητα των ομάδων του φάιναλ-φορ είναι μακριά από την αντίστοιχη των δικών μας. Μπορεί να λέγεται ότι τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία, αλλά στη προκειμένη περίπτωση είναι ξεκάθαρο ότι κάνουν την διαφορά.

Και όπως λένε πολλοί, πλέον η έκπληξη θα είναι να πάει ομάδα μας στο φάιναλ-φορ παρά ο κανόνας. Αλλοι το τραβάνε ακόμη περισσότερο, λέγοντας ότι πρώτος στόχος θα είναι η είσοδος στην οκτάδα: «Γιατί το τραβάμε; Δεν δικαιωθήκαμε που έμεινε έξω ο Ολυμπιακός;» λένε αυτοί σχετικά. Πρακτικά δικαιωθήκανε, όσον αφορά στην κατάληξη. Αλλά ο Ολυμπιακός μετά από ένα σημείο ειχε του κόσμου τα προβλήματα, που πλέον δεν ήταν θέμα ποιότητας του ρόστερ. Αλήθεια, πάντως, είναι ότι με τα χρήματα, που δίνουν πλέον οι «αιώνιοι» θα πρέπει μπασκετικά να κοροϊδεψουν πολύ τους αντιπάλους τους στην Ευρωλίγκα για να κάνουν κάτι καλό. Δεν ξέρουμε τι γίνεται ακριβώς με τα μνημόνια, αλλά στο μπάσκετ ή αν θέλετε στην Ευρωλίγκα, οι χρυσές ελληνικές εποχές ανήκουν πλέον στο παρελθόν.

Ο Σπανούλης το έλεγε: στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό
EVENTS