MENU

Μία πρόσφατη μελέτη του Harvard κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ρεάλ Μαδρίτης αποτελεί ένα από τα 20 πιο αναγνωρίσιμα brands παγκοσμίως. Ουδεμία έκπληξη. Αυτό που την καθιστά, όμως μοναδική στον πλανήτη είναι ότι αποτελεί το μόνο από αυτά τα 20 brand, τα στελέχη του οποίου (οι παίκτες του δηλαδή) είναι απολύτως αναγνωρίσιμα σε κάθε γωνιά της γης. Δεν το λες και λίγο.

Μία άλλη μελέτη του Forbes υπολόγισε την αξία του οργανισμού στα 4,1 δις δολάρια (!), ενώ ο τελευταίος ισολογισμός για το 2018 έδειξε έσοδα ρεκόρ ύψους 750.9 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία εμφάνισαν αύξηση περίπου 11%. Ίσως κάπως έτσι μπορούσε να εξηγηθεί το γεγονός ότι ο Όγκνιεν Κούζμιτς, ένας γίγαντας των 2,13 και των 600.000 δολαρίων ετησίως, έμεινε να κουνάει την πετσέτα στον πάγκο ως 16ος παίκτης της Ρεάλ Μαδρίτης σε όλη την σειρά με τον Παναθηναϊκό…

«Έλα μωρέ ποια Ρεάλ; Την έχουμε». Δεν μπορεί, όλο και κάπου θα πήρε το αυτί σας αυτή την ατάκα από πράσινα χείλη λίγο πριν ξεκινήσει η σειρά για τα πλέι-οφ της Ευρωλίγκας. Ο Γιόχαν Κρόιφ έλεγε ότι δεν είχε δει ποτέ μία σακούλα γεμάτη λεφτά να σκοράρει ένα γκολ, όμως στον μοντέρνο αθλητισμό 9 φορές στις 10 ο πλουσιότερος κερδίζει τον φτωχότερο. Κι αν δεν τα καταφέρει, υπάρχει κι άλλος δρόμος. Θα αγοράσει την συνταγή του και θα πορευτεί με αυτή.

Εκ των πραγμάτων η μπασκετική Ρεάλ Μαδρίτης και ο Παναθηναϊκός είναι δύο μη συγκρίσιμα μεγέθη. Σύμφωνα με δημοσίευμα του www.basket-mag.com. η «βασίλισσα» είχε φέτος το υψηλότερο μπάτζετ από τις 16 ομάδες της Ευρωλίγκας με 42 εκατομμύρια ευρώ, μπροστά από την Μπαρτσελόνα και την ΤΣΣΚΑ Μόσχας των 36 και την Φενερμπαχτσέ των 30. Που βρίσκονταν οι ελληνικές ομάδες; Στην 11η και την 12η θέση μαζί με 15 εκατομμύρια ευρώ. Περίπου το 1/3 από την Ρεάλ Μαδρίτης! Χαοτική διαφορά.

Αλήθεια, πως έφτασε η Ρεάλ Μαδρίτης να ξοδεύει τόσα χρήματα για το μπάσκετ; Γιατί το κάνει; Τι της επιτρέπει να το κάνει και γιατί η λογική λέει πως η ψαλίδα στο μέλλον θα ανοίξει ακόμα περισσότερο; Το αληθινό πρόβλημα στην σειρά δεν ήταν ότι ο Ταβάρες μπορούσε να ποστάρει τον Βουγιούκα, ούτε η άμυνα του Τέιλορ στον Καλάθη. Το «πρόβλημα» είναι οι συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού που επιτρέπουν στην «βασίλισσα» να μην παίζει επί ίσοις όροις με τις ελληνικές και κατ’ επέκταση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές ομάδες.

Σύμφωνα με έναν ιστορικό αθλητικό νόμο που ψηφίστηκε το 1992, όλες οι ισπανικές ομάδες υποχρεώθηκαν να γίνουν αυτόνομες ανώνυμες εταιρίες, εκτός από τέσσερις. Η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα, η Αθλέτικ Μπιλμπάο και η Οσασούνα παρέμειναν εταιρίες λαϊκής βάσης, κάτι που δημιούργησε εντελώς διαφορετικές συνθήκες διοίκησης. Ο πρόεδρος τους δεν μπορούσε να επενδύσει δικά του λεφτά, η ομάδα δεν μπορούσε να κάνει αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου, μπορούσε να ξοδέψει μόνο όσα βγάζει, κάτι που την έκανε αποκλειστικά εξαρτώμενη από τα έσοδα της από τηλεοπτικά, χορηγίες, πωλήσεις, ενώ ως μη ανώνυμη εταιρία είχε διάφορες φοροελαφρύνσεις ή εναλλακτικούς τρόπους φοροδιαφυγής.

Η αλματώδης αύξηση της δημοτικότητας του μπάσκετ στην Ισπανία και οι εκπληκτικές φουρνιές που έβγαλε την τελευταία 15ετία η χώρα, εκτόξευσαν το κομμάτι της πίτας που πήγαινε κάθε χρόνο για το τμήμα του μπάσκετ.

Για να το κάνουμε πιο λιανά με ένα απλό παράδειγμα. Τα έσοδα της Ρεάλ Μαδρίτης από τις πωλήσεις της φανέλας του Κριστιάνο Ρονάλντο και αυτά της Μπαρτσελόνα από τις αντίστοιχες του Λιονέλ Μέσι έπαιζαν άμεσο ρόλο στην δυνατότητα των δύο μπασκετικών τμημάτων να έχουν στην διάθεση τους περισσότερα κονδύλια για να αγοράζουν ότι καλύτερο υπάρχει στην αγορά.

Με τις δύο ομάδες να εκτινάσσουν τα ετήσια έσοδα τους σε επίπεδα ρεκόρ τα τελευταία χρόνια, οι διαθέσιμοι πόροι από το κοινό ταμείο όλων των τμημάτων για το μπάσκετ ήταν όλο και περισσότεροι.

Κάπου εδώ έρχεται η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου: Και δεν τους ενδιαφέρει που μπαίνουν μέσα; Η απάντηση είναι «όχι», ειδικά αν έρχονται αθλητικές επιτυχίες. Σε μία περίοδο που η Ρεάλ Μαδρίτης παρά τα συνεχόμενα Champions League την τριετία 2016-18, έχει να επιδείξει μόνο δύο εγχώρια πρωταθλήματα τα τελευταία 11 χρόνια, το μπασκετικό τμήμα σαρώνει τα πάντα. Λειτουργεί στα πρότυπα ενός οργανισμού του ΝΒΑ (γνωστή άλλωστε η μύχια επιθυμία του Φλορεντίνο Πέρεθ να διεκδικήσει μία θέση expantion team εφόσον προκύψει θέση για ευρωπαϊκή ομάδα) και την τελευταία χρόνια μετρά: 7/9 παρουσίες σε Final-4 της Ευρωλίγκας, 2 τρόπαια, άλλους δύο χαμένους τελικούς, 5 εγχώρια πρωταθλήματα τα τελευταία 8 χρόνια και άλλα 4 κύπελλα στο ίδιο χρονικό διάστημα. Μία μίνι αυτοκρατορία.

Κάπως έτσι, ουδόλως απασχολεί η χασούρα. Σύμφωνα με τους ισολογισμούς το τμήμα μπάσκετ της Ρεάλ Μαδρίτης εμφανίζει κατά μέσο όρο χασούρα περίπου 25 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, παρότι μιλάμε για μία αγορά 46 εκατομμυρίων κατοίκων, μία λίγκα πρότυπο και ένα brand πανίσχυρο. Για έναν οργανισμό που κάνει κοινό ταμείο, αυτή η χασούρα των 25 εκατομμυρίων την βοηθά να μειώσει τα καθαρά κέρδη, που φέτος προ φόρων έφτασαν τα 43 εκατομμύρια ευρώ, επομένως να πληρώσει και λιγότερους φόρους! Αν δεν είναι αυτό αθέμιτος ανταγωνισμός, τότε τι είναι;

Ακριβώς το ίδιο ισχύει με την Μπαρτσελόνα, περίπου με τον ίδιο τρόπο είναι στημένο το οργανόγραμμα και της Φενερμπαχτσέ (που συν τοις άλλοις έχει τεράστιες κυβερνητικές αβάντες ως λαοφιλές σωματείο που παράγει συνάμα και εξωτερική αθλητική πολιτική), ενώ σε ότι αφορά τις ρωσικές ομάδες, αυτές έχουν αποδείξει τα τελευταία χρόνια ότι δεν φοβούνται να έχουν κόκκινα στους ισολογισμούς τους, μπροστά σε κάποια αθλητική επιτυχία.

Αυτά τα μεγέθη έχουν να συναγωνιστούν στην Ευρωλίγκα ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός που λειτουργούν ως αυτόνομες ΚΑΕ, ως ανώνυμες εταιρίες με συγκεκριμένη σύσταση, συγκεκριμένα πορτοφόλια και συγκεκριμένα όρια σε ότι αφορά τα έσοδα. Επειδή οι εποχές των παχέων αγελάδων, των τρελών προέδρων που σπαταλούσαν ποσά εκτός λογικής για να φέρουν παιχταράδες, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, η μόνη λύση είναι οι ψαγμένες κινήσεις, το scouting, η τεχνογνωσία, το μάτι, το ένστικτο, το ένα βήμα μπροστά. Το απρόβλεπτο. Η έκπληξη. Η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Με άλλα λόγια; Το χάσμα μεγαλώνει και η τάση δείχνει ότι θα συνεχίσει να μεγαλώνει, εκτός αν συμβεί κάτι παρά φύσει, όπως ένα salary cup, μία διαφορετική πολύ γενναία ενίσχυση της Euroleague προς τις ασθενέστερες οικονομικά ομάδες.

Ναι, ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να κλέψει ένα παιχνίδι στην σειρά με την Ρεάλ Μαδρίτης ή να πάρει οριακά ένα ακόμα. Στο παρκέ όμως δεν έπαιζε ίσοις όροις. «Τέντωσε» για να περάσει in extremis στην 8άδα, την ώρα που ο Πάμπλο Λάσο είχε την ευκαιρία σε όλη την σεζόν να κάνει διαχείριση των 16 παικτών του, να διδάσκει rotation και να έχει την ομάδα του φρέσκια και γεμάτη ενέργεια στα σημαντικά. Το γεγονός ότι τρεις παίκτες του Παναθηναϊκού έπαιξαν πάνω από 30 λεπτά (κι άλλος ένας 27), την ώρα που μόνο ο Φακούντο Καμπάτσο έπαιξε πάνω από 24 από την Ρεάλ, ίσως να μαρτυρά για ποιο λόγο η «βασίλισσα» είχε περισσότερη βενζίνη, περισσότερη ενέργεια στο ρεζερβουάρ της στο καθοριστικό 4ο δεκάλεπτο του Game 3.

Το πρόβλημα ίσως δεν το έχει μόνο ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, αλλά ολόκληρο το άθλημα του μπάσκετ. Αλήθεια πόσες από τις 16 ομάδες της Euroleague βγάζουν κέρδη; Το ευρωπαϊκό μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο δείχνει ότι έγινε μία κλειστή κάστα για ολίγους, εκ των οποίων τα τρόπαια πάνε σε αυτούς που αντέχουν να χάνουν τα περισσότερα χρήματα. Λιγάκι άρρωστο δεν ακούγεται αυτό στην εποχή που βασιλεύει ο σκληρός καπιταλισμός, το χρήμα, το κέρδος;

Απίστευτο και... ισπανικό: Ο ΠΑΟ (και το μπάσκετ) χάνουν από Ρονάλντο και Μέσι!
EVENTS