MENU

Τρίποντο ο Γκιστ. Τρίποντο ο Καλάθης. Pull up ο Καλάθης. Τρίποντο ο Βουγιούκας. Τρίποντο ο Καλάθης. Μια ομάδα χωρίς μυαλό σε λίγες λέξεις. Μπορεί να ένιωθε μειονεκτικά ο Παπαγιάννης που δεν σούταρε κι εκείνος. Ο Παναθηναϊκός ήταν μια ξεχαρβαλωμένη ομάδα, χωρίς κατεύθυνση, προβλέψιμη και ακίνδυνη στο 2ο ματς και το μπάσκετ απέδωσε, ως συνήθως, δικαιοσύνη.

Ακολούθησε καταιγισμός. Όχι πολύ άδικα, ξεκίνησε η κριτική στα 2,3 εκατ του Καλάθη που στα επτά από τα οκτώ δεκάλεπτα των Game 1 & 2 είχε... 1/22 σουτ. Η Ρεάλ παίζει με τα νεύρα του, του δίνει όλα τα σουτ μετά από ντρίμπλα, τα οποία δεν έχει και ο Παναθηναϊκός εγκλωβίζεται γύρω του, με συνέπεια όλοι να φαίνονται χειρότεροι από ότι είναι στην πραγματικότητα.

Στις καλές ομάδες φαίνονται όλοι καλύτεροι, σε μια ομάδα χωρίς ξεκάθαρες ιδέες όλοι φαίνονται ένα επίπεδο κάτω.

Ύστερα ήρθε το κράξιμο. Ποιο κράξιμο δηλαδή, η ισοπέδωση. Το ξεφτίλισμα των πάντων. Κι ενώ είναι τόσο νωπή η... κυβίστηση όλων μετά την ανατροπή που έφερε τον Παναθηναϊκό στα play offs, μερικοί επιμένουν να εκτίθενται. Ενώ η ζωή η ίδια απέδειξε ότι δεν τελειώνει η γιορτή αν δεν τραγουδήσει η χοντρή.

Η Ρεάλ είναι 30άρα (σαν τα εκατομμύρια του μπάτζετ ας πούμε) καλλονή, κουκλάρα, αλλά εμφανίστηκε στα δυο πρώτα ματς με πολύ μακιγιάζ. Δεν έδειξε ανίκητη όπως ήταν πέρυσι. Ίσως και λόγω της έλλειψης του Γιουλ. Είναι καλύτερη ομάδα όμως από τον Παναθηναϊκό κι αν παίζει 40 λεπτά συγκεντρωμένη, θα βρει αυτοματισμούς που της προσφέρουν η εξαιρετική χημεία της, η ποιότητα της κι έχει αμέτρητους τρόπους να βάλει καλάθι. Είναι η πρώτη επίθεση στην Ευρωλίγκα. Ο Παναθηναϊκός την κατέβασε στους 75 και 78 αλλά δεν αρκεί όσο δεν βρίσκει λύσεις... αντικαλαθικές.

Τους πιο καθαρούς και σίγουρους ποντους είναι εμφανές ότι τους παίρνει σε κατάσταση αιφνιδιασμού ή transition. Στο ΟΑΚΑ θα επιδιώξει να τρέξει σαν τρελός, να βρει ψυχολογία ο Καλάθης, και να τον παρασύρει η ατμόσφαιρα, να βγάλει τη Ρεάλ έξω από τα νερά της. Γιατί στο 5 vs 5 είναι χαμένη υπόθεση όσο ο Καλάθης δεν βρίσκει δίχτυα. Μόλις βρήκε, στο 4ο δεκάλεπτο του Game 1 γύρισε σε τρία λεπτά το ματς. Κέρδισε χώρους, ανέβηκε ο βαθμός αυτοπεποίθησης των υπολοίπων, ανέβηκε ο ρυθμός και στην άμυνα.

Το μπάσκετ είναι άθλημα ψυχολογίας και δεν είναι συμπτωματικό ότι ο Παναθηναϊκός έκανε την τελική αντεπίθεση πρόκρισης όταν ο Καλάθης βγήκε μπροστά στο τελευταίο τρίτο της regular season και φώναξε παρών. Πώς; Όχι πάντως σουτάροντας ακατάπαυστα pull up. Με όλους τους άλλους τρόπους. Αν σουτάρει... μέχρι να το βάλει η σειρά θα λήξει σύντομα. Αν βρεθούν άλλοι τρόποι δημιουργίας, νέα τρικ, θα έχει μέλλον...

Είναι αδιανόητο για παίκτη των 2,3 εκατομμυρίων να εκτίθεται τόσο πολύ στην κακή του μέρα. Δεν γίνεται να παίζει μία στο 10 και μία στο 0, οι μεγάλοι παίκτες ξέρουν και μπορούν να κρύψουν τις αδυναμίες τους στην κακή τους μέρα. Ο Νικ έμοιαζε με έναν ευτραφή κύριο που ανεβαίνει στη ζυγαριά, και ξανα-ανεβαίνει κάθε μισή ώρα μέχρι να γράψει λιγότερο. Ε, δεν θα γράψει...

Η κριτική μπορεί να τον βοηθήσει, η ισοπέδωση του όμως δείχνει το επίπεδο του μέσου Έλληνα φιλάθλου. Στις νίκες θεός, ηγέτης και Ουέστμπρουκ, στις ήττες... πουθενάς, Στεφάνης και ανύπαρκτος ως ηγέτης. Ας είναι.

Αν υπάρχει πάντως μια πιθανότητα ανατροπής, αυτή περνάει από τα χέρια του.

Απαιτείται όμως, από όλους upgrade απόδοσης. Από τον Πιτίνο που μπορεί να φτιάξει διαφορετικά σχήματα και καλύτερες επιθέσεις μέχρι τον Λάνγκφορντ που ίσως πρέπει να δοκιμαστεί και σαν άσος για να βρει η ομάδα περισσότερες επιλογές επιθετικά, κι από τους σέντερ μέχρι όσους βρέθηκαν το βράδυ της Παρασκευής να τους παίρνει ριμπάουντ ο Καμπάτσο. Όταν ο καλύτερος παίκτης μιας ομάδας, ο Θανάσης, έχει μηδέν πόντους είναι λόγος να κλαις αλλά και οδηγός για τους υπόλοιπους ώστε να αντιληφθούν από που πρέπει να αρχίσει η αντεπίθεση.

Χωρίς ενέργεια, χωρίς πάθος στις προσωπικές μονομαχίες, χωρίς μυαλό δεν έχει τύχη ο Παναθηναϊκός. Το έχασε για πέντε λεπτά στο ΟΑΚΑ, για τρία λεπτά στη Μαδρίτη, κι η πολεμική μηχανή της Ρεάλ, τον πέρασε από πάνω.

Ο Πιτίνο χτύπησε τα καμπανάκια διαδοχικά. Μίλησε στα αποδυτήρια στους παίκτες, τους ξαναμάζεψε στο αεροδρόμιο σε μια σπάνια ομιλία σε... σχεδόν δημόσια θέα. Γίνεται ολοφάνερο ότι ψάχνει τρόπους να τους αφυπνίσει άμεσα, να τους ανεβάσει το ηθικό, και να ετοιμαστούν για μια μάχη χωρίς αύριο την Τρίτη. Και ξανά την Πέμπτη. Και ξανά τη Δευτέρα.

Ας μη βιαζόμαστε. Αγώνα με αγώνα θα τα δούμε όλα. Εξάλλου έτσι δεν πήγαινε από τον Φλεβάρη ο Παναθηναϊκός; Κάθε ματς ήταν χωρίς αύριο. Έχανε; Έμενε έξω. Και δεν έχανε. Αν υπάρχει μια ομάδα φέτος που έχει παίξει τόσα do or die παιχνίδια, χωρίς να κάψει ποτέ όλα τα κανονάκια της, αυτή είναι ο Παναθηναϊκός. Με κόντρα πρόγραμμα, κόντρα προγνωστικά. Τώρα που το λέμε, η... υστερία μπορεί να βοηθάει και λίγο. Μόλις την Τετάρτη ήταν στο -14 και όλα έδειχναν εύκολο 1-0, ήρθε η ανατροπή. Μόλις την Παρασκευή πίστεψαν ότι «την έχουν» τη Ρεάλ ήρθε η κατραπακιά. Οπότε καλύτερα να ξεγράψουμε την πιθανότητα να γίνει 2-2 η σειρά και να γυρίσει στη Μαδρίτη... «Ελα μωρέ με τον Καλάθη», «που πάμε με τον Λεκαβίτσιους» κι όλα μπορεί να συμβούν...

«Έλα μωρέ με τον Καλάθη»...
EVENTS