MENU

Τελικά, υπάρχουν και χειρότερα απ' αυτά που βλέπαμε όλη τη σεζόν. Τόσο χειρότερα που σε κάνουν να απορείς... Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε απλά στην Τουρκία από τη Φενέρ, δεν κινδύνευσε απλά με διασυρμό, αλλά παρουσίασε μια εικόνα τόσο μεγάλης απαξίωσης που σε κάνει να σκέφτεσαι αν θες να ανοίξεις την τηλεόραση στο επόμενο εκτός έδρας παιχνίδι της ομάδας σου.

Τι έγινε στην Τουρκία; Ηταν που ήταν ο Παναθηναϊκός, αποδεκατίστηκε με τα προβλήματα και μοιάζει να μην έχει στον ήλιο μοίρα. Η Φενέρ είναι μια ομάδα που δεν αφήνει κανένα περιθώριο, είναι πολεμική μηχανή κι αν ο Ομπράντοβιτς δεν έβαζε τους αναπληρωματικούς στα τελευταία λεπτά, η διαφορά θα ξεπερνούσε τους 30 πόντους και ο Παναθηναϊκός θα έγραφε μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του.

Οι «πράσινοι» ήταν πιο απογοητευτικοί από κάθε άλλο ματς. Πολλά λάθη, ο Καλάθης μπλοκαρισμένος άψογα από την άμυνα της Φενέρ, οι ψηλοί σε άλλο γήπεδο, απόδειξη ότι ο Βουγιούκας ήταν ο πιο αξιόπιστος παίκτης της φροντ λάιν. Το παιχνίδι δεν αντέχει ανάλυσης και κριτικής. Δεν έχε νόημα άλλωστε. Οταν ένα σκορ μετατρέπεται από 34-28 σε 48-29, τότε δεν έχεις να συζητήσεις πολλά πράγματα. Ακόμη και ο Πιτίνο θόλωσε με αυτά που έβλεπε. Αδιανόητο το τάιμ άουτ στην επίθεση της Φενέρ, ένδειξη της κατάστασης που επικρατούσε, υπερβολική η εμμονή στη ζώνη απέναντι σε μια ομάδα που έβλεπε το καλάθι σαν βαρέλι και χωρίς ιδιαίτερη πίεση με τη διαφορά στο +20.

Τι γίνεται από 'δω και πέρα; Η «καραμέλα» του «έχουμε ελπίδες» συνεχίζεται και μπορεί πράγματι ο Παναθηναϊκός να έχει μαθηματικές ελπίδες, αλλά δεν δικαιολογεί τη φράση με την εικόνα του. Ομάδα που δεν μπορεί να κάνει υπερβάσεις, δεν δικαιούται να ελπίζει και ο Παναθηναϊκός είναι μία από τις λίγες ομάδες στη φετινή Ευρωλίγκα που δεν δείχνει ικανή να κάνει κάτι περισσότερο.

Το καλύτερο που έχει να κάνει ο Παναθηναϊκός είναι να σκεφτεί άμεσα τα λάθη του και να ξεκινήσει σχεδιασμό για την επόμενη σεζόν. Οι ομάδες δεν χτίζονται καν τα καλοκαίρια, χτίζονται τον Μάιο πριν καλά - καλά τελειώσει η σεζόν που διανύουμε. Οι «πράσινοι» πρέπει άμεσα να πάρουν αποφάσεις, να βάλουν στο μυαλό τους ένα συγκεκριμένο πλάνο για την επόμενη χρονιά και την κατάλληλη στιγμή να το εφαρμόσουν χωρίς πίσω - μπρος και συμβιβασμούς. Και το πλάνο δεν πρέπει να αφορά στην επόμενη σεζόν, αλλά στα επόμενα χρόνια.

Καμία ομάδα δεν πέτυχε με φωτοβολίδες, οι ομάδες πετυχαίνουν με συγκεκριμένη βάση, σταθερή φιλοσοφία, ίδιο προπονητή κι έναν κορμό παίκτη που κάθε χρόνο πλαισιώνεται από καλύτερους. Κάνεις όλα τα παραπάνω; Εχεις πάνω από 50% πιθανότητες να πετύχεις. Δεν τα κάνεις; Θα ελπίζεις στη φωτοβολίδα που συμβαίνει μια φορά στα 30 χρόνια...

Την εβδομάδα που ακολουθεί έρχεται ο ημιτελικός Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό που σε πολύ μεγάλο βαθμό θα κρίνει τον πρώτο τίτλο της σεζόν. Είναι σαφές πως και οι δύο «καίγονται» για το αποτέλεσμα. Ο μεν Παναθηναϊκός γιατί θα ψάξει (πάλι) διέξοδο στις εγχώριες διοργανώσεις, ο δε Ολυμπιακός γιατί αντιλαμβάνεται πως δεν είναι έτοιμος στην πρώτη χρονιά του Μπλατ να φανεί ανταγωνιστικός απέναντι στις καλύτερες ομάδες της Ευρωλίγκας.

Ο Παναθηναϊκός έχει ένα κάρο προβλήματα να αντιμετωπίσει, στην ουσία προετοιμάζεται χωρίς σούτινγκ γκαρντ κι ο Πιτίνο ελπίζει ότι ο Λάνγκφορντ θα είναι σε θέση να αγωνιστεί, όχι τόσο για να λύσει τα προβλήματα, αλλά για να έχει τουλάχιστον μια παραπάνω επιλογή στην περιφέρεια. Δεν φτάνει για τον Παναθηναϊκό που όλη τη σεζόν αγωνίζεται με ποσοστό στα τρίποντα κάτω του 30%, θα αναγκαστεί να παίξει στον Ολυμπιακό χωρίς τους τρεις παίκτες (αν λείψει και ο Λάνγκφορντ) που θα μπορούσαν στην καλή τους μέρα να δημιουργήσουν έναν πονοκέφαλο στον αντίπαλο. Κι αυτό δεν αντανακλά μόνο στο σουτ, αντανακλά και στον τρόπο που θα μοιράσει την μπάλα ο Καλάθης. Ενας πόιντ γκαρντ που δεν εμπιστεύεται τους σουτέρ του, είναι πόιντ γκαρντ με κομμένα φτερά...

Φτάνει το «ελπίζουμε», πάμε στο πλάνο για το καλοκαίρι
EVENTS